Etiquetas: República Popular Democrática de Corea

RedGlobe
28/09/06

O comunismo en Guatemala desde os seus inícios nos anos 20 do pasado século, organizou a loita polos direitos e reivindicacións da clase obreira, mais especialmente foi o instrumento que nos permitiu artellar o programa e a estratéxia para a revolución guatemalteca e a construcción do Socialismo. Isto caracterizou as e aos comunistas que desde eses anos encetaron unha loita férrea contra rexímenes ditatoriais (como o de Ubico), contra rexímenes militares (desde 1954 a 1986), contra a oligarquia e a burguesia servil aos intereses do imperialismo norteamericano. As aportacións do noso partido á unidade da esquerda guatemalteca contribuiron a organizar a resisténcia anti-imperialista, á fundación das organizacións revolucionárias e a acadar acordos que posibilitaron o cese do fogo e criar as posibilidades para un proceso de transición democrática.

Como organización da clase obreira e do povo guatemalteco, pasamos por distintas etapas de represión, persecución e morte. Tivemos que padecer delacións, traicións, ademáis de intentos externos e internos, conscientes e inconscientes, de liquidar-nos. No desenvolvimento da nosa estratéxia revolucionária dirixida á conquista do poder fixemos aportacións obxectivas, tivemos acertos e cometimos erros. Mantivemos loitas heroicas; e a nosa organización axudou en procesos e coxunturas de alta complexidade social como a loita contra a ditadura de Ubico e o trunfo da Revolución de Outubro de 1944. Na clandestinidade continuamos a impulsar a unidade da esquerda e aportando ao desenvolvimento do movimento popular e revolucionário, tanto guatemalteco como latinoamericano. Na etapa de negociación as nosas aportacións políticas e ideolóxicas permitiron, somados ás contribucións de organizacións irmás, artellar accións e propostas para procurar unha saida negociada ao conflito armado interno.

Os esforzos por liquidar-nos en 1997 que se sucederon no interior do partido e fora del, ocasionaron-nos un dano moi severo que estivo a piques de facer-nos desaparecer definitivamente. Porén, no 2003 conseguimos iniciar un proceso orientado á reconstrucción partidária. Neste esforzo estamos até a vitória final.

Hai 57 anos, a organización comunista adoptou o nome de Partido Guatemalteco do Traballo. Os comunistas de hoxe, firmes e comprometidos coa clase obreira e o povo guatemalteco, estamos empeñados no obxectivo da reconstrucción do noso glorioso partido e en avanzar na estratéxia revolucionária que nos permita a toma do poder e a construcción do Socialismo, por ser este o único proxecto político capaz de garantir á clase obreira e ao povo en xeral un mañá diferente, unha Guatemala mellor.

Saúdamos a todas e todos os comunistas revolucionários e organizacións do povo guatemalteco, facemos-lles un chamamento para que non se deixen atrapar polas "posibilidades" do sistema e para recuperar o proxecto, o programa e a estratéxia da revolución democrática e popular.

PARTIDO GUATEMALTECO DO TRABALLO
VIVE

Etiquetas: América Latina, Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo

Etiquetas: Asia

Etiquetas: América Latina

Etiquetas: Fascismo

Apropiarse dunha figura histórica para tirar algún tipo de rédito (político, económico, etc.), ao tempo que se terxiversa a sua significación, está á orde do dia. Na nosa nación temos o exemplo dos moitos anos de goberno Fraga e a manipulación que cometeron coa ideoloxía do patriota Castelao. É indignante que unha persoa, que mandou reprimir a un home das Pontes que escribira "Avendia Castelao" na rua na que vivía , repartira medallas co nome Castelao. Por riba, os destinatarios desas medallas representaban a antítese política do que fora un nacionalista galego, un internacionalista e un antifascista.

Un outro exemplo: Ernesto "Che" Guevara. Reclamado por todos, poucos son os que lembran que foi un marxista-leninista dos pes á cabeza. Os publicistas amasan cartos a mans cheas vendendo o seu rostro. Os adolescentes, supoño que non todos, levan a sua face coidando que se trata do cantante dalgún grupo musical ianqui. Os revisionistas enponzoñan a historia colgandolle medallas trotskistas ao cubano-arxentino. Que sexan coerentes; se reivindican ao Che que reivindiquen o seu pensamento: que o adolescente, o trotskista, o executivo publicista, todos eles, que reivindiquen a ditadura do proletariado, o centralismo democrático, o papel do partido de avangarda, ... É dicir, que reivindiquen o marxismo-leninismo.

Hai quen desde supostas posicións anarquistas reclaman a Ricardo Mella... bon, este pode que sexa demasiado galego e, tamén, por galego, menos coñecido, así que mellor reclaman a Durruti, mentres que na sua prática confunden o anarquismo coa politoxicomanía e o anticomunismo.

En Chile atopamos un caso de flagrante usurpación non só do legado político dunha persoa, senón tamén do legado material. Estoume a referir ao comunista e poeta Pablo Neruda. Escribira:

A realidade foi ben distinta. A Fundación Pablo Neruda, idea do poeta que tería como obxectivo propagar a cultura entre o pobo, está nas mans de inimigos do legado nerudiano. O presidente da Fundación é Juan Agustín Figueroa, un represor do pobo mapuche. A Fundación inviste nas empresas de Ricardo Claro, amigo do primeiro e ideólogo da ditudura pinochetista. Abondo citar que barcos da sua empresa Compañía Sudamericana de Vapores foron utilizados para torturar e deter a militantes da esquerda. Se Neruda erguese a cabeza...

Etiquetas: GZ

Etiquetas: Países Árabes/Sionismo

Sahara Press Service
24/09/06

A Asociación Saharaui de Vítimas de Violacións Graves dos Direitos Humanos (ASVDH) e o Comité Saharaui polo Referendo no Sáhara Ocidental (CSRSO) fixeron un chamamento urxente para "salvar a vida dos 29 presos politicos saharauis que están en folga de fame desde o 4 e o 7 de setembro nos cárceres marroquies e que están a morrer ante a total indiferéncia das autoridades marroquies de ocupación".

Tanto a ASVDH como o CSRSO fixeron un chamamento urxente dirixido ás organizacións internacionais dos Direitos Huanos co fin de que interveñan para salvar a vida dos presos políticos Lumadi Said e Brahim Sabar, que se encontran nun estado "crítico" segundo un comunicado feito público o venres polas duas organizacións.

Reclamán tamén ao Governo marroquí a liberacion "imediata e incondicional" de todos os presos políticos e activistas saharauis dos Direitos Humanos que permanecen ainda nos cárceres marroquies, tanto no Cárcere Negro (El Aaiun - Sahara Ocidental) como en Inzegan e Ait Mellul (Marrocos).



Por outra banda, os fillos do preso político saharaui Brahim Sabar, cuxos nomes son Afaf, Affan e Salah Eddineet Sabar, pediron a todas as persoas desexosas da paz e da xustiza que "interveñan con toda urxéncia" para "salvar a vida do noso pai que padece unha enfermidade de estómago", que é unha das secuelas de permanecer durante máis de dez anos nos cárceres marroquies.

Como se sabe, Brahim Sabar, Secretário Xeral da ASVDH, foi detido o pasado xuño en El Aaiun, cando voltaba, xunto a Ahmed Mahmud e Ahmed Sbai, de organizar un comité local desta asociación na cidade ocupada de Bojador.

O 20 de xullo foi condenado polo tribunal colonial de El Aaiun a dous anos de prisión maior e desde o 4 de setembro mantén unha folga de fame xunto aos seus compatriotas nos cárceres marroquies.

Etiquetas: Outras loitas de liberación nacional

Nas próprias gadoupas da besta, o pasado 23 de setembro, centos de manifestantes esixiron a liberación dos Cinco revolucionários cubanos presos polo império. As organizacións convocantes foron: Comité Nacional pola Liberación dos Cinco, National Lawyers Guild, Alianza Martiana, Coalición ANSWER, National Network on Cuba, FMLN-USA, Nation of Islam e GWU Progressive Student Union.A marcha percorrou os tres quilómetros que separan o Departamento de Xustiza da Casa Branca.

«Son as mesmas persoas, as mesmas organizacións terroristas que colaboraron e conspiraron no asasinato do meu pai. Son moitos paralelismos, temos a mesma loita" ,Francisco Letelier, fillo de Orlando Letelier.

Etiquetas: Cuba

Vanguardia Proletária, nº 208. Órgao Central do Partido Comunista de México (M-L)

Sérgio Bárrios: guia e constructor do Partido Comunista de México (marxista-leninista)

Este 24 de setembro cumpre-se un ano máis do falecimento do camarada Sérgio Bárrios, constructor e guia do Partido Comunista de México (marxista-leninista), a teoria e prática do noso camarada Sérgio Bárrios continuan presentes e respirando en cada unha das ideas e obxectivos da liña política do P.C. de M. (m-l), o seu pensamento bañou de vermello ao Partido da clase obreira, na sua loita sen concesións por defender o marxismo-leninismo contra o oportunismo e o revisionismo. Militantes de primeira liña como Sérgio Bárrios, sen reflectores, desde a clandestinidade, realizaron non só un esforzo senón que entregaron a sua via até o último alento, para construir o Partido que temos. Non poderemos entender a táctica e estratéxia do Partido sen as bases dadas por Sérgio Bárrios.

Dentro do noso Partido non se entende un "pensamento guia" ao estilo maoista, combate-se o culto á personalidade e ao caudillismo como conceizóns pequeno-burguesas alleas a un partido proletário marxista-leninista, mais tamén temos claro o papel dos homes na história e, sen dúvida, o noso camarada Sérgio Bárrios é dos homes que destacan pola sua actividade política e social, que non determinan un proceso social, mais si o influen, porque os comunistas como Sérgio Bárrios, que son exemplo da máis viva disciplina proletária, visión teórica comunista e temple bolchevique que non teme as dificuldades que ergue a burguesia a diário, son homes que representan e condensan na sua perosa as demandas, o sentir e a conceizón dunha determinada clase, no noso caso o da clase obreira.

Neste sentido, Sérgio Bárrios frágua na sua persoa a loita do proletariado mexicano pola sua emancipación. Cando mencionamos isto, temos claro que o principal instrumento de emancipación da clase obreira é o Partido e nos momentos claves da construcción do partido a conceizón teórica marxista-leninista e prática revolucionária de Sérgio Bárrios axudaron a forxar o perfil proletário do P. C. de M. (m-l). En vários aspectos, ainda que podemos destacar catro: a conceizón do Partido marxista-leninista feito para a revolución e non para a conciliación aplicando a terocia xeral de Marx, Engels, Lenin e Stalin ás condicións de México; o papel do Partido Comunista no traballo de masas; a táctica xeral do proletariado rumo á revolución proletária; e a aplicación consecuente do internacionalismo proletário pola revolución comunista mundial.

Na conceizón do partido, a tarefa non foi sinxela porque tivo que enfrontar posicións revisionistas que tentaban destruir o carácter marxista-leninista do Partido. Sérgio Bárrios tivo que loitar contra o fraccionalismo maoista, contra as conceizóns militaristas que buscaban transformar o partido nunha organización foquista político-militar, contra o obreirismo entendido como teoria e prática de culto ao espontaneismo e á loita económica que desvirtuaban o carácter de avangarda do partido, contra os pro-albaneses como seguidores dogmáticos da liña do Partido do Traballo de Albánia, incluso cando era evidente que o revisionismo se encontraba no poder estando á cabeza Ramiz Alia. A nível externo do Partido, loitou contra todo tipo de posicións revisionistas que entendian o Partido como a "unidade" de todos os revolucionários, nun partido-frente sen unidade monolítica na liña, argumentar contra teses erróneas como as defendidas por José Revueltas no seu "Ensaio dun proletariado sen cabeza" e contra aqueles que argumentaban que o Partido da clase obreira só podia ser fundado cando se encontrara á cabeza dun poderoso movimento de masas. Tamén combateu a teoria e prática do foco guerrilleiro que se afasta de raiz da conceizón marxista-leninista de Partido.

Na construcción cotiá do partido no traballo de masas, sempre destacou o papel que tiña que xogar o partido no seo das mesmas, como representante dos intereses históricos e estratéxicos do proletariado pola revolución socialista. Combatendo o cretinismo parlamentar que se expresou na aplicación das teses eurocomunistas sostidas polo Partido Comunista Mexicano, o Partido Socialista Unificado de México e o Partido Mexicano Socialista, até a sua conversión socialdemócrata no PRD. Combatendo igualmente o niilismo anarquista no tocanto ao traballo no parlamento burgués, defendendo a liña xeral do parlamentarismo revolucionário. Loitando no seo do movimento de masas contra o economicismo, o espontaneismo e o seguidismo, como práticas e expresións da pequena-burguesia que rebaixan o papel do proletariado na conceizón leninista do partido como destacamento organizado e de avangarda do proletariado, situando nun primeiro plano a tarefa ineludível de construir o partido no seo do movimento de masas como única garantia de continuidade revolucionária. Defendendo a necesidade da planificación, o estabelecimento de tarefas e obxectivos políticos e de organización que eleven o nível da loita politica das masas contra a burguesia pola revolución e o socialismo.

No tocante á táctica xeral, axudou a cementar o que hoxe é a nosa táctica xeral, condensada na Converxéncia Nacional de Oposición Popular ao Rexime, a Asemblea Nacional Constituinte Democrática e Popular, a Frente Popular Revolucionária e a República Democrático Popular, sobre a base de que a táctica está subordinada á estratéxia, e a táctica pode cambiar en función do desenvolvimento da loita de clases, porque finalmente a táctica é para abrir o camiño á revolución socialista e o comunismo mundial.

A nível internacional empurrar ao Partido a cumprir cos seus deveres internacionalistas, impulsando na mocidade as tarefas emandas dos Encontros Internacionais da Xuventude Antifascista e Anti-imperialista e, xunto a outros comunistas a nível mundial, pular pola construcción do partido proletário mundial, a Internacional Comunista marxista-leninista, cuxo xerme está na Conferéncia Internacional de Partidos e Organizacións marxista-leninistas.

Etiquetas: América Latina, Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo

A asemblea do Partido dos Traballadores de Bélxica en Gante, preparatória das eleizóns que terán lugar o 8 outubro en Bélxica, non deu aprovado por unanimidade nengún deseño de imaxe eleitoral dos apresentados. Após horas de discusións a militáncia chegou a conclusión de que se non eran capazas de se pór de acordo nun bon cartaz, seria cuestión de facer un mal deseño. No cartaz definitivo podemos ler a lenda en holandés: "Mellor un mal cartaz que un mal programa".

O 8 de outubro os resultados do PTB poderian impedir a maioria absoluta dos fascistas do Vlaams Belang en Amberes.

Etiquetas: Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo

Etiquetas: Europa, Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo

Etiquetas: GZ

Etiquetas: Venezuela

Por Werner Pertot


De traxe e chaleque antibalas, co rosto pálido e duro como unha caveira, o ex director de investigacións da policia de Ramón Camps, Miguel Osvaldo Etchecolatz, sentou no banquillo. O presidente do Tribuna Oral Federal, Carlos Rozanski, solicitou ao público que se lle permiti-se ler a senténcia completa. Non foi quen. "Condenado á pena de reclusión perpétua...", chegou a dicer, antes de que o público se unira nun único berro, liberando a tensión acumulada. O cordón de policias e penintenciários que arrodeaban ao represor ergueu os escudos, o que non evitou a choiva de bombas de pintura vermella.

Bombas de fósforo

Baixo un ceo soleado e con Bob Marley de fondo, a xornada comezou cunha vixília de organismo de direitos humanos, organizacións gremiais e estudantís que se instalaron entre as flores do xardín da Municipalidade de La Plata, onde tivo lugar o xuizo. Entre a grande maioria de xoves, estaban os familiares das vítimas polas que foi xulgado Etchecolatz. Co seu bastón branco, estaba Maria Isabel Chorobik de Mariani -a quen todos coñecen como "Chicha"- sogra de Diana Teruggi, que foi asasinada o 24 de novembro de 1976. Ese dia a casa que compartia con Daniel Mariani foi bombardeada por un operativo conxunto da Armada, o Exército e a Policia bonaerense, dirixido por Etchecolatz. Terrugi morreu a carón do limoeiro do pátio, protexendo co seu corpo ao seu recén, Clara Anahí, a quen ainda busca a sua avoa.

Etiquetas: América Latina

Etiquetas: Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo

Etiquetas: GZ

Editorial do Fouce 246, publicación do Sindicato Labrego Galego

Os tempos van mudando, e cada vez se denuncian máis as distintas maneiras de acoso e desigualdade que sofren as mulleres polo simple feito de ser mulleres. Non embargante, hai un xeito de acosar e discriminar do que pouco se fala, e que afecta especialmente ao colectivo das labregas. Trátase do acoso administrativo, das diversas modalidades que ten a Administración de discriminar ás profesionais da agricultura.

A Secretaría das Mulleres do SLG ten denunciado, unha e outra vez, esa situación de desigualdade na falla de servizos sociais nas parroquias que apoien ás labregas na súa múltiple condición de nais, coidadoras de maiores, amas de casa, traballadoras en actividades agropecuarias, etcétera. Evidentemente, o problema da desigualdade no rural é dabondo grande como para que se resolva en pouco tempo. Iso sabémolo. Pero o que xa comeza a resultar inadmisíbel é que, cando se habilita dende a Administración algunha medida que beneficia ás mulleres en xeral, as labregas sempre rematamos nos tribunais para defender os nosos dereitos e poder acollernos tamén a esas axudas, a pesares de que cumprimos as condicións esixidas para ser beneficiarias.

Así, as labregas que son nais, e que non son titulares da explotación na que traballan, non teñen dereito a cobrar a axuda por ter fillos e fillas ao cargo menores de tres anos. Ben, en realidade, segundo o Congreso dos Deputados e segundo a aprobación inicial desa paga de 100 euros mensuais da que se beneficiaron as labregas solicitantes, si que teñen dereito. O problema é que, na declaración da renda, esas mulleres labregas que non son titulares da explotación na que traballan -non ocorre co resto de profesionais- teñen que devolver os 1.200 euros que recibiron de axuda ao longo do ano. A escusa da Axencia Tributaria para reclamarlles eses cartos é que non lles figuran ingresos propios, xa que eses cartos entran a nome do titular da explotación que, habitualmente, é o cónxuxe da solicitante. Iso si, ninguén lles dixo que non podían cotizar á Seguridade Social Agraria, tal e como fixeron dende sempre por ser profesionais. Semella que a Administración, á hora de recibir cartos dá facilidades, pero á hora de dalos xa é outro cantar.

E falando desta Administración tan amarrada de cara ás labregas, hai que lembrar as tan cacarexadas axudas para apoiar a cotización á Seguridade Social das cotitulares nas explotacións. Dende o Goberno do Estado e a Consellaría de Traballo anunciaron, con moito rebumbio, esta medida dende hai tantos anos reivindicada polo Sindicato Labrego. O problema vén cando unha se fixa na letra pequena da orde: nela, quedan excluídas as labregas maiores de corenta anos. Sabendo que o medio rural galego está cada vez máis envellecido e que as incorporacións de mozas son case anecdóticas, razóns polas que as mulleres maiores de corenta anos son maioría, dá a impresión de que a Consellaría e o Ministerio de Traballo quixeron facer unha grande reforma sen gastar un peso. O resultado final foi unha reformiña que só beneficia a unha minoría e discrimina á maior parte das labregas.

Pero a máxima expresión desta flagrante discriminación profesional e de xénero deuna, hai pouco, o Consello Agrario Galego, órgano que tamén foi unha reivindicación histórica do Sindicato Labrego. Como ben saben, o Consello Agrario Galego está composto por 24 persoas, 12 representando á Administración, e outras 12 ás tres organizacións agrarias galegas (catro cada unha). Trátase dun foro de vital importancia, pois posibilitará un diálogo permanente entre a Xunta e as organizacións labregas do país. A sorpresa levouna o SLG ao ver a composición deste Consello, que se supón que representa á Galiza labrega na súa totalidade: 21 homes e 3 mulleres. Curiosamente, as tres mulleres son representantes do Sindicato Labrego, de maneira que, tanto a Xunta como os outros dous sindicatos agrarios, se esqueceron, unha vez máis, de que a metade das persoas que traballan no noso agro non son homes. Unha vez máis, tamén, as profesionais da agricultura e da gandería en Galiza terán os seus intereses representados e defendidos polo Sindicato Labrego Galego. Aínda menos mal.

Etiquetas: GZ

Etiquetas: Euskal Herria

ANNCOL
Por José María Carbonell

O xenocídio da U.P. demostra o xeito de exercer o poder da oligarquia e o império. 5.000 membros da U.P. asasinados desde 1985, incluindo 2 candidatos presidenciais, senadores, representantes á Cámara de Deputados, concelleiros, alcaldes e membros de base, amosan a dimensión do Terrorismo de Estado en Colómbia.

Os dias 14, 15 e 16 celebra-se en Bogotá o I Encontro Nacional de Coordenacións Rexionais de Vítimas e Familiares do Xenocídio contra a Unión Patriótica.

Será o momento para homenaxear ás vítimas do maior xenocídio cometido contra partido político algún do que teña coñecimento a história mundial. Realizaremos a comemoración sinalando que as 5.000 vítimas deste extermínio foi -e é- cometido polo estado colombiano, levado a cabo en moitos casos polas próprias forzas militares e noutros por bandas narco-paramilitares dirixidas polos primeiros.

As primeiras vítimas: Administración de Virxílio Barco

A Unión Patriótica nace da sinatura dos Acordos de La Uribe o 28 de maio de 1985 entre as FARC e o governo colombiano presidido por Belisário Betancur Cuartas, como un partido político legal, recoñecido polo estado colombiano, no que participaban non só membros da guerrilla senón activistas e militantes de organizacións políticas de esquerda como o Partido Comunista Colombiano e outros sectores.

Nas primeiras eleizóns nas que participa a U.P., en 1986, acada 320.000 votos, un éxito para a esquerda no país (2,93%) e elixe 5 senadores, 9 representantes á Cámara, 14 deputados departamentais, 351 concelleiros e 23 alcaldes. Mais os inimigos da Paz, aplicando a nefastra progringa Doutrina de Seguridade Nacional, representados en sectores das forzas militares e membros da oligarquia que viron a sua permanéncia no poder en perigo, adiantan o Plano "Baile Vermello" e de 1985 a 1986 xa foran asasinados 243 membros da U.P.

En 1986, xa na administración de Virxílio Barco Vargas (1986-1990), o representante á Cámara, Leonardo Posada, é asasinado o 30 de agosto e o senador Pedro Nel Jiménez o 1 de setembro do mesmo ano.

Os asasinatos continuan e en 1987 son asasinados máis de 150 dirixentes. Ese ano comenten-se os asasinatos do senador Pedro León Valéncia (14 de agosto), o magnicídio de Jaime Pardo Leal (candidato presidencial) o 11 de novembro, cuxo braxo executor foi Gonzalo Rodríguez Gacha, alias "O Mexicano", membro do Cartel de Medellín, baixo a dirección da Brigada de Intelixéncia Militar (BIM). O 14 de decembro é asasinado o Representante Octávio Vargas Cuellar.

No ano 1988, a U.P. obtén o 0,74% da votación, sentindo-se os efectos da campaña de extermínio que ese ano se cobrara a vida de máis de 300 dirixentes. Mália isto, acada nas chamadas eleizóns de "mitaca" 13 deputados, 15 alcaldes e 256 concelleiros. A campaña de extermínio é sistemática, cobrando-se a vida de 5 deputados, 45 concelleiros e 4 alcaldes; ademáis de 9 candidatos a Consello, 5 a Alcaldia e 1 a Deputado.

Durante 1989 a campaña de extermínio toma a dimensión das masacres contra as povoacións que apoiaban á U.P., ano no que, quizais, se produce o maior desprazamento de líderes desta organización política. As FARC anúncian o retiro dos seus representantes na U.P., e a continuidade da sua loita armada. Este anos son asasinados José Antequera, o 3 de marzo de 1989, nun atentado no que resultou tamén ferido o entón senador Ernesto Samper Pizano, quen se achegara a saudá-lo casualmente. Gabriel Jaimes é asasinado o 27 de outubro.

Como resumo, durante o governo de Virxílio Barco Vargas -pai da hoxe embaixadora colombiana en Washington- foron asasinados 1 candidato presidencial, 2 senadores, 2 representantes á Cámara, 5 deputados departamentais, 45 concelleiros e 4 alcaldes municipais.



A continuidade do xenocídio

Durante a administración de César Gavíria Trujillo (1990-1994), a política de extermínio continua, mália existir conversar de paz coas FARC e outros grupos guerrilleiros e aprovar-se a Constitución de 1991, que pretendia ser un mecanismo para reconciliar aos colombianos. Para a Asemblea Constituinte, a U.P. -pésie á campaña de extermínio- participa nestas eleizóns e elixe a dous membros: Alfredo Vásquez Carrizosa e Aída Abella.

O 22 de marzo de 1990 foi asasinado Bernardo Jaramillo Ossa, candidato presidencial da U.P., sendo o segundo candidato presidencial asasinado. O 14 de setembro foi asasinado o deputado Carlos J. Vélez.

En 1992 puxo-se en marcha o plano "Golpe de Graza" coa continuidade do extermínio das comunidades de base políticas da U.P. Durante o ano 1993 foron asasinados 129 líderes da U.P., ao tempo que encetaba o "Plano Retorno", que consistia na criminalización dos líderes da U.P. que continuaban a sua loita legalmente e a utilización dos "Mocha-Cabezas"(1), a fin de criar terror nos simpatizantes da U.P.

O 9 de agosto de 1994 foi asasinado o senador da U.P. Manuel Cepeda Vargas.

Durante as administracións de Ernesto Samper Pizano e Andrés Pastrana continua-se coa política de extermínio da U.P.

As vítimas durante o governo de Álvaro Uribe Vélez

O governo de Álvaro Uribe Vélez non foi a excepción da aplicación da política de extermínio da U.P., embora ver esta organización política reducida a sua presenza a nível nacional polo asasinato dos seus líderes e simpatizantes e o desprazamentos das suas comunidades de base.

Durante os tres primeiros anos de governo de Álvaro Uribe Vélez foron asasinados máis de 150 membros da U.P. e do Partido Comunista Colombiano (PCC). O vicepresidente Francisco Santos e membros da campaña eleitoral de Uribe Vélez sinalaron nun anúncio radial que o extermínio da U.P. foi produto das suas relacións coas FARC, tenando botar un manto de impunidade á responsabilidade estatal.

O governo torpedeou o logro dunha "solución amistosa" ante a demanda dos familiares das vítimas ante a Corte Interamericana de Direitos Humanos (CIDH) polo xenocídio da U.P:, cuxa responsabilidade é negada sistemática e perversamente polos persoeiros governamentais. Do mesmo xeito, o governo persiste na persecución dos membros da U.P. que viven no exílio como única forma de salvar a vida.

Mais os povos non esquecen e no seu momento aplicarán a xustiza popular. Casos hai moitos e recentes.

Facemos hoxe, desde ANCCOL, unha sentida homenaxe aos camaradas da U.P. e do PCC que ofereceron as suas vidas por unha nova Colómbia. Vivirán por sempre na nosa memória e na história co seu exemplo revolucionário.

1. (NdT) Alcume de grupos paramilitares radicados especialmente na rexión bananeira de Urabá, afeitos a amputar as cabezas dos militantes de esquerda.

Etiquetas: Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo

Comunicado de Adiante

Ante o provábel agravamento da represión político-xudicial na comarca do Morrazo durante as últimas xornadas de loita, de ADIANTE (Mocidade Revolucionaria Galega) amosamos a nosa completa solidariedade e o noso apoio incondicional às/aos compañeiros e veciñ@s acosad@s, inxuriad@s e represaliad@s pola cipaiada capitalista.


Dende hai mais dun ano, vari@s veciñ@s da vila morracense de Cangas, organizad@s ao redor do Foro Social pola Defensa do Pobo (FSDP), están a protagonizar unha intensa loita contra o proceso de marbellización urbanística e medioambiental apadriñada pola política especulativa do goberno municipal de Sotelo (PP) e dos seus aliados da entidade Caixanova e de Construcciones Dios, Lda.

Ante a declaración de ilegalidade dun plano urbanístico que pretende realizar, entre outras cafradas, un porto deportivo agresivo nos antigos peiraos da factoría de Massó por meio do aterramento do litoral no Salgueirón, os actores promotores das obras especulativas comezaron as mesmas agardando que a política “de feitos consumados” fixera o resto.

A veciñanza organizada no Foro decidíu organizarse, coa afouteza e decisión característica do movemento popular morracense, en quendas de vixilancia permanentes para evitar que as obras proseguiran e que os inimigos da nosa costa se saíran coa súa.

Durante os últimos doce meses a actitude heroica e sacrificada destas/es veciñ@s foi silenciada, tanto polos meios de comunicación do sistema, presionados polas chantaxes de Caixanova, coma polos que se dín “libres”, “alternativos” e (incluso!) “revolucionarios”. Tan só honrosas excepcións, coma a publicación xuvenil EMBATE ou a estudantil A GADOUPA, adicaron algunhas páxinas a informar desta loita obreira e popular.

En varias ocasións estas persoas foron acosadas e identificadas por membros da Garda Civil e da Policía durante as vixilancias. Ademais, e como consecuencia disto, moit@s delas/es teñen sido requerid@s para declarar ante os xulgados baixo a acusación de “faltas”.

Mais agora pódese agravar a presión represiva, posto que vari@s activistas do FSDP, entre @s que se atopan destacados cadros do partido comunista e independentista Frente Popular Galega (FPG) e do sindicato de clase Central Unitaria de Traballadores/as (CUT), van deixar de estar acusad@s por faltas e van pasar a selo por “delictos” de coaccións, polo que poderían ser condead@s a seis meses de prisión. Todo iso por levar a cabo a tarefa que supostamente terían que facer @s que cinicamente se fan chamar “A Xustixa”.

Ante estes novos atropelos, o pobo traballador de Cangas non se rende e, no mesmo día en que se pretendía xulgar a 15 compañeir@s, concentráronse primeiro nos xulgados e despois ante a sé de Caixanova para protestar e solidarizarse co/as represaliad@s. Detrás desta política represiva volve a estar de novo o tristemente coñecido Subdelegado do Goberno Delfín Fernández (PSOE). Con individuos da súa catadura, as feridas das recentes loitas obreiras seguirán abertas na Ría de Vigo.

Varios colectivos, alén do Grupo Municipal da FPG, amosaron xa a súa solidariedade con estas persoas e coa súa loita sen tregua por defender á vila de Cangas e a todo o Morrazo dos ataques d@s especuladoras/es. A loita continuará en Cangas, Nigrán, Bouzas, Redondela,… e en todos os lugares de Galiza dispostos a se defender. A loita contará tamén, de seguro, coa solidariedade e as mans dispostas da xuventude organizada en ADIANTE (Mocidade Revolucionaria Galega).

Loitamos unid@s, venceremos loitando.
Adiante na defensa da terra!
Boicot a Caixanova!

Vigo, Galiza 15 de Setembro de 2006
Agrupación Comarcal de Vigo de ADIANTE (Mocidade Revolucionaria Galega)

Etiquetas: GZ

Etiquetas: GZ

México 68. Tommie Smith e John Carlos. Luva negra, pes descalzos, puño pechado, ollada baixa. Contra a discriminazón racial. O australiano Norman luce tamén un colante antirrascista. Os corredores fican sen medallas e son expulsados da Vila Olímpica.

A equipa da capital bonaerense Argentinos Juniors foi fundada a en 1904 co nome de Mártires de Chicago, en lembranza dos obreiros asasinados o 11 de novembro de 1887, no marco da loita pola xornada laboral de 8 horas. Ese dia a forca acabou coas vidas de Parsons, Spies, Fischer e Engel. Louise Lingg suicidou-se na cela.

Berlin, 1936. Jesse Owens gaña catro ouros diante dos fuciños de Hitler. De volta aos EEUU, ao ir a unha receizón na sua honra no Waldorf Astoria ten que utilizar o ascensor de servizo, xa que o principal estaba reservado aos brancos. “Hitler negou-se a dar-me a man, mais tampouco me convidaron nunca á Casa Branca para dar a man ao meu presidente”.

Kiev, verán de 1942. Os nazis organizan un partido entre a Lufftwafe e o Start de Kiev, formado por xogadores do Dínamo e do Lokomotiv. Mália a amenaza de morte se gañan aos alemáns, os ucranianos, esfameados, vencen por 5 a 1. Catro deles son fusilados e vários morren nos campos de concentrazón. Este monumento lembra aos heroes do povo.

No beisbol ianqui existian várias ligas divididas pola cor da pel. As grandes ligas estaban limitadas aos brancos. Jackie Robinson foi o primeiro negro en xogar nunha grande liga (1945). Tivo que aturar os insultos e agresións dos racistas. Tres anos antes, mentres facia o servizo militar, fora levado a un consello de guerra por se negar a sentar na parte traseira dun autocarro.

No bairro de Chacarita, na capital arxentina, un grupo de estudantes fundan o 1º de Maio de 1906, no local do Centro Socialista da Sección 17, a equipa Chacaritas Junior. A data e o local elexidos non son en absoluto casualidade.

En xullo do 36 celebran-se as Olimpiada Popular en Barcelona, que constituirian a antítese das Olimpiadas capitalistas que se celebraban no Berlín nazi. Co golpe fascista, os deportistas trocan o estádio polas barricadas e a liña da frente. Moitos galegos, que participan nestas Olimpiadas Vermellas, como os que forman a seleczón galega de fútbol, pasan a formaren parte do 5º Reximento do compatriota Líster.

Mathias Sindelar, o máis grande xogador austriaco, desafiou a Hitler. Primeiro xogando contra Alemaña e marcondo dous goles (que celebrou cunha danza guerreira diante do palco dos dirixentes nazis), cando a consigna para os austriacos era perder. Meses despois, e con Aústria xa invadida, o xogador nega-se a participar na nova seleczón que engloba a Alemaña e Aústria. En xaneiro do 39, perseguido polos nazis, aparece o cadáver de Sindelar na sua casa.

O 8 de xaneiro de 1978 a Miguel Sánchez, corredor arxentino, matou-no un grupo de tarefas durante a última ditadura militar naquel país. Militante das Juventudes Peronistas, foi un dos 30.000 asasinados no periodo da ditadura videlista. Ese mesmo ano a seleczón arxentina gañaba o mundial de fútebol...

Os atlétas negros dos EEUU crian no 68 o Proxecto Olímpico dos Direitos Humanos, inspirado polo Partido dos Panteiras Negras. Na sua presentazón podemos ler: “Non podemos permitir durante máis tempo que este país utilice a uns cantos dos denominados negros para amosar ao mundo cantro progreso fixo na resoluzóns dos seus problemas raciais, cando resulta que a opresión dos afroamericanos é maior ca nunca”.

Mohammed Ali foi despoxado do título de campión dos pesados pesados por se negar a participar na invasión de Vietnam. Ali foi, e continua a ser, un referente dos negros norteamericanos na sua loita contra dos racistas brancos.

Etiquetas: Inclasificábeis

Arso Jovanovic, nado en 1907, nunha aldea próxima a Podgorica, capital montenegrina, formaba parte do exército xugoslavo cando os nazis invadiron este território. Cando os alemáns entraron en Sarxevo, Jovanovic foi un dos que se negou a capitular. O 13 de abril participa na Sublevación de Montenegro e o 12 de decembro de 1941 é nomeado Comandante do Estado Maior do Exército Partisano.

En 1948, coa celebración do V Congreso do Partido Comunista de Xugoslávia, comeza o proceso contrarrevolucionário en Xugoslávia. Os marxistas-leninistas son reprimidos: asasinato, cautivério, tortura, etc... Os titistas prenden a uns 200 mil antirrevisionistas. Neste contexto, Jovanovic, ao igual que outros moitos comunistas fieis ás análises leninistas, tentan fuxir.

Jovanovic é asasinado polas forzas titistas en 1948, cando tentaba chegar a fronteira con Roménia.

Etiquetas: Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo

Por Camilo

Onte, mércores 13 de setembro, tiven a oportunidade de seguir en directo unha rolda de prensa de Ricardo Alarcón na canle Cubavisión. Diante dunha morea de xornalistas de todo o mundo, o Presidente da cubana Asemblea Nacional do Poder Popular, no marco da XIV Cimeira do Movimento de Países Non Aliñados, repasou polo miudo todo o relacionado cos ataques terroristas aos que a Illa se ve sometida desde que rachara as ataduras coloniais do viciño do norte.

Ante familiares das vítimas do avión cubano que Posada Carriles derrubou no outubro de hai 30 anos, e onde morreron 73 persoas, Alarcón falou da complicidade deste co governo ianqui, sinalando que o maxistrado federal Norbert Garney recomendou a posta en liberdade de Carriles. Contrapuxo este proceso xudicial co dos Cinco: pan e rosas para quen derruba un avión civil e, polo de agora, 8 anos de prisión para quen tenta parar as mans a estes desgraciados mercenarios. Falou tamén doutras tristes figuras da gusaneira terrorista de Miami, como o criminal Orlando Bosch ou o non menos criminal Novo Sampoll.

Case unha hora de intervención sen papel por medio, demostrando que este fundador do Partido Comunista Cubano ten táboas de abondo para o que lle boten. Logo da charla veu o turno das perguntas. Xornalistas panameños, nicaraguenses, dominicanos, etc.. quixeron maís información sobre as relacións do goberno da Casa Branca cos terroristas de Miami, perguntaron tamén aspectos relacionados coa Cimeira. A nota surrealistas puxeronna dous pseudo xornalistas, un dunha televisión catalana e outro norteamericano.

O primeiro, despois do relatorio de Alarcón, onde citou informes oficiais ianquis, sentencias xudiciais e outros dados obxectivos, tan só quixo preguntar se a baixa temporal de Castro ia posibilitar cambios que "abriran" o modelo cubano. Non preguntaba se via posíbel nun futuro cambios nos xenocidas da Casa Branca, non. Tampouco lle interesaba a sorte dos Cinco, ou as manobras dos asasinos de Miami e de Washington. O seu anceio era a "abertura" de Cuba. Un pseudo xornalista que sabe quen lle paga, un simple can dos donos do pastel.

A pregunta do xornalisto ianqui foi ainda mellor, queria saber se non lle parecia, a Alarcón, unha falta de respecto paro co governo ianqui e os propios ianquis os grandes cartaces que o goberno cubano situou xunto á Oficina de Asuntos Norteamericanos, e onde se pode ler "Bush Terrorista". Na resposta de Alarcon, este utilizou as propias verbas de Bush: "Calquer acto de terrorismo internacional, xa sexa cometido por un Estado ou por un individuo, é unha ameaza á paz e a seguridade internacional e deve ser rexeitado inequívoca e uniformemente. De igual xeito, os Estados que amparen e axuden aos terroristas son tan culpábeis como os terroristas e deben ser chamados a render contas."

Etiquetas: Cuba

Etiquetas: Países Árabes/Sionismo

Etiquetas: América Latina