Destacados
Principais cambios nas prestacións por desemprego (xullo 2012)
Actualizado o 28 de xullo coas modificacions a respecto dos contratos a tempo parcial e a súa compatibilidade coas prestacións

A insurrección siria no seu contexto
Stephen Gowans

Libia e os medios de comunicación "alternativos"

Libia: o Imperialismo e a Esquerda
Stephen Gowans

Khrushchev Mentiu, o libro de Grover Furr agora en inglés

Georgian Times entrevista a Grover Furr

As Tres Bagoas do Mundial

Como en Grecia: érguete e anda

Sete toneladas de Lenin en Seattle

Liberdade Arenas!

Novo couce á Historia: a OSCE aproba declarar o 23 de agosto Día das Vítimas do Estalinismo e o Nazismo

Holodomor:
Falsificando a Historia
Biblioteca
Marxista-Leninista

Textos

Sobre o realismo socialista
31/10/2006


Bertolt Brecht

1. A arte realista é arte combativa. Luta contra visões erróneas da realidade e impulsos que se opõem aos interesses reais da humanidade. Possibilita formas correctas de pensar e potencia os impulsos produtivos.

2. Os artistas realistas enfatizam o sensitivo, o "terreno", o típico, entendido em sentido amplo (o importante em termos históricos).

3. Os artistas realistas vincam o momento de formação e extinção. Em todas as suas obras pensam historicamente.

4. Os artistas realistas mostram as contradições entre o ser humano e as suas relações, e mostram as condições sob as quais elas se desenvolvem.

5. Os artistas realistas estão interessados nas transformações que se dão nas pessoas e em circunstâncias, tanto nas mudanças contantes como nas repentinas, em que se convertem as constantes.

6. Os artistas realistas reflectem o poder das ideias e o fundamento material das ideias.

7. Os artistas do realismo socialista são humanos, ou seja, filantrópicos, e mostram as relações entre as pessoas de tal maneora que se fortalecem os impulsos socialistas. Fortalecem-se mediante análises úteis da estrutura social e pelo facto de que os impulsos se convertem em prazer.

8. Os artistas do realismo socialista não só têm uma visão realista dos seus temas mas também do seu público.

9. Os artistas do realismo socialista têm em conta o grau de formação e a composição social do seu público, assim como do estado da luta de classes.

10. Os artistas do realismo socialista tratam a realidade desde o ponto de vista do povo trabalhador e dos intelectuais aliados a ele e que estão a favor do socialismo.

Etiquetas:

(0) Comentarios
A ONU impón severas sancións a Corea do Norte
Worker's World
Por Fred Goldstein




O Consello de Seguridade da Organización das Nacións Unidas votou 15 a 0 por impor sancións á República Popular Democrática de Corea, (RPDC) como represália á sua proba nuclear do 9 de outono. A resolución para impor sancións fixo-se através do Consello de Seguridade dirixido polo governo dos Estados Unidos, que ten 10.000 mísiles nucleares e é a única poténcia que utilizou armas nucleares nunha guerra.

As sancións violan a constitución da ONU, que recoñece o direito das nacións á sua autodefensa contra calquer agresión directa ou indirecta. Washington leva ameazando á RPDC con ataques nucleares desde a guerra de Corea de 1950-1953. As probas e o desenvolvimento de armas nucleares pola RPDC dan-se estritamente dentro do marco de infinitas ameazas por parte de Washington.

Recentemente a administración de Bush definiu á RPDC como parte do "eixo do mal", ameazou ao governo do Corea do Norte cun "cámbio de rexime" e autorizou ao Pentágono no 2002 para desenvolver "planos flexíveis" para usar armas nucleares contra estados que non as teñen, incluindo á RPDC, como tamén o autorizou a ser o primiero en atacar con armas nucleares. O Secretário de Defensa, Donald Rumsfeld ameazou á RPDC cun ataque nuclear no ano 2003. E o Pentágono comezou a desenvolver unha nova xerazón de armas nucleares dirixidas ao ataque das plantas subterráneas da RPDC e de Irán.

Outra parte do "eixo do mal" de Bush é Iraq, que foi ameazado cun "cámbio de rexime" após o 11 de setembro, e foi invadido e derrocado o governo de Saddam Hussein. Irán tamén está baixo constantes ameazas militares e económicas por parte de Washington.

A administración de Clinton ameazou duas veces á RPDC cunha guerra nuclear, unha vez en 1993 cando o governdo de Pyongyang dixo que este abandonaria o Tratado de Non Proliferación Nuclear (TNPN) como resposta ás demandas de que devia permitir intrusivas inspeccións pola Axéncia Internacional de Enerxia Atómica (AIEA).

Un ataque contra as instalacións nucleares de Corea do Norte pola administración de Clinton foi paralisado só polas negociacións no último minuto entre o ex presidente Jimmy Carter e o entón líder norcoreano Kim Ill Sung. Clinton levou a cabo exercícios nucleares contra a RPDC en 1998.

Agora mesmo o Pentágono ten submarinos nucleares e mísiles destructores no mar perto da península coreana como tamén avións con capacidade nuclear na illa de Guam. Estados Unidos exercita probas militares regularmente que constituen práticas abertas para unha guerra contra a RPDC.

A imprensa capitalista chamou ao governo de Corea de Norte "paranoico" e "irracional". Paranoico quer dicer que se ven ameazas onde non existen. Irracional quer dicer que se fan cousas que non teñen sentido. As ameazas dun ataque nuclear polo governo dos Estados Unidos son reais e existiron claramente durante muitos anos. Polo que ten sentido tentar desenvolver un plano de prevención ante unha ameaza.

A resolución das sancións é "unha declaración de guerra"

A RPDC declarou ante a ONU que "a resolución non pode ser tomada doutro xeito que como unha declaración de guerra." De facto, a resolución de sancións viola a Constitución da ONU, que proibe actos de agresión e protexe o direito á soberania das nacións.

Do ponto de vista do imparável chauvinismo e prepoténcia imperialistas, a resolución pode ser considerada como "moderada" comparada cos requisitos orixinais que eran máis severos. Mais do ponto de vista da RPDC, as sancións especificadas na resolución só poden ser consideradas como un ataque contra a sua supervivéncia económica e militar e incluso contra a sua soberania como nación. A resolución está inzada de mandatos arrogantes de estilo colonialista.

"Demanda" que a RPDC free calquer proba nuclear ou lanzamento de foguetes balísiticos. "Decide que a RPDC suspenda toda actividade relacionada co seu programa de foguetes balísiticos" e que "abandone todas as armas nucleares e programas nucleares existentes completa, verificável e irreversívelmente".

Isto non é todo. A sección 8 da resolución decide que "todos os estados membros" impedirán o "subministro, a venda ou a transferéncia á RPDC" de "calquer tanque de combate, veículo de combate blindado, sistema de artillaria de alto calibre, aeronave de combate, helicóptero de ataque, buque de guerra, foguete ou sistema de foguetes ...ou materiais relacionados, incluindo repostos". Chama incluso á prevención de calquer "adestramento técnico, servizo de asesoramento ou asisténcia relacionada co subministro, manufactura ou utilización" dos materiais militares especificados.

Isto equivale a un mandato para minar totalmente o aparello militar da RPDC precisamente cando está ameazada de guerra.

Chama a todos os estados membros a conxelar de imediato os fondos, outros activos ou recursos económicos que estexan nos seus territórios ...que pertenzan ou estexan controlados, directa ou indirectamente por persoas ou entidades ...que participen ou proporcionen apoio a armas nucleares ou programas de foguetes balísticos.

Require que todos os estados membros "tomen todos os pasos necesários para impedir a entrada no seu território das persoas designadas... por ser responsáveis de, ou incluso por apoiar ou promover, as políticas da RPDC en relación aos ...programas relacionados co nuclear, os foguetes balísiticos, xunto a membros das suas famílias".

Esta estipulación virtualmente proibe a todos os oficiais de governo, líderes de partidos, ou persoas militar e os seus familiares viaxar, agás teñan permiso das grandes poténcias.

Tamén esixe a revisión de todo carregamento que entre ou saia da RPDC. Esta demanda de que outros países revisen carregamentos da RPDC pode ser considerada, en si mesma, como unha demanda de acto de guerra.

Nengunha ameaza desde Corea

A histéria máis recente impulsada pola administración de Bush e os meios comunicativos é a suposta "ameaza" da RPDC de levar a cabo unha segunda proba nuclear. Están todos actuando como se a RPDC estivera ameazando á povoación dos Estados Unidos.

Ao contrário que a administración Bush, a RPDC prometeu non ser a primeira en lanzar unha arma nuclear. Noutras palavras, o programa de armas nucleares da RPDC é estritamente un freo contra un posível ataque nuclear lanzado por Washington. Tamén é lóxica militar que a RPDC non encete unha guerra nuclear contra o poder imperialista que ten armas nucleares de abondo como para eliminar o planeta.

A única "ameaza" causada polas probas nucleares da RPDC é a ameaza ás ambicións nucleares do imperialismo estadounidense en Ásia e a ameaza á sua capacidade de comezar unha "guerra preventiva" e levar a cabo "o cámbio de rexime" na RPDC, unha meta que ten desde hai tempo e que gañou forza coa queda da Unión Soviética e dos países socialistas da Europa do Leste.

A RPDC xa experimentou unha guerra, dirixida polos Estados Unidos, na que 4 millóns de coreanos morreron e todas as aldeas, vilas e cidades do país foron bombardeadas. A RPDC foi atacada nesa ocasión pola mesma razón que agora: por ser un país socialista que non se dobrega ante o imperialismo.

Corea foi dividida por Washington após a Segunda Guerra Mundial. As forzas coreanas de liberación dirixidas por Kimm II Sung expulsaran aos imperialistas xaponeses de Corea, acabando así con 35 anos de brutal colonización nipona. Mais o sul foi ocupado por tropas estadounidenses que entón foron armadas fortemente polo Pentágono para prerarar a guerra cos revolucionários socialistas do norte.

O governo da RPDC, estabelecido en 1948, ofereceu en múltiplas ocasións as bases para superar a crise. Formulou demandas para o recoñecimento da sua soberania e para garantir que os Estados Unidos non atacaran o norte da península, para normalizar as relacións cos Estados Unidos, incluindo a sinatura dun pacto de paz para rematar formalmente a Guerra Coreana. A RPDC ofereceu numerosas propostas para a desnuclearización da península coreana e da rexión circundante.

Pola sua banda, Washington aumentou as suas ameazas e as suas demandas arrogantes e intimidantes co obxectivo de acrecentar as tensións. Acurralou á RPDC nunha esquina onde ten que submeter-se ás ameazas imperialistas ou loitar pola sua vida. A RPDC elexeu loitar na defensa da sua salvación nacional. É o governo estadounidense a verdadeira ameaza á paz e á estabilidade.



Ler máis

Etiquetas:

(0) Comentarios
Raul Kossoy e Ana Maria Estevao, mártires do Partido da Liberación da Arxentina
11/10/2006

Liberación nº 220, Outubro 2006
Periódico do Partido da Liberación da
Arxentina


No Liberación nº 209 publicamos un artigo completo sobre os camaradas Raul Kossoy e Ana Maria Estevao, que o 20 de outubro de 1975, en pleno governo de Isabel Perón e a Triple A, foron secuestrados e asasinados a tiros na zona sul bonaerense.

Alí lembrabamos que "Os camaradas traballaban e militaban nesa zona, onde Raul atendia políticamente a fábricas onde o partido tiña influéncia, como Rigolleau en Berazateguie Astilleros Rio Santiago en Ensenada. Ana Maria era xornalista do quincenário La Voz de Solano, muito querida e aprezada alí e en toda a zona. O seu velório e o seu enterro foi multitudinário. En setembro de 1976 desapareceu o camarada de orixe paraguáia Santiago Servín, director desta publicación".

Os asasinatos foron parte da tarefa represiva do governo lopezreguista de Isabel. Esa fase foi impulsada polo imperialismo e a oligarquia para que fixera parte do traballo suxo e adiantara a axenda da ditadura. Despois ese governo foi apartado dun manotazo e colleron o seu lugar os representantes do terrorismo de Estado e da entrega maiúscula do país.

Como parte da educación política das novas xerazóns e da homenaxe a aqueles loitadores, o Partido da Liberación fomentou que a Tendéncia Clasista 29 de Maio puxera os seus nomes aos Centros Populares. Así é que un Centro Popular se chama "Ana Maria Estevao" e outro "Raul Kossoy" en Floréncio Varela. Funcionan perto un do outro, como Raul e Ana traballaban no Partido. E están en casas de traballadores desocupados, parte dese povo sinxelo que os dous representaron coa sua loita. Como eses centros participan da loita por Pan e Traballo, pode-se dicer que Raul e Ana continuan tamén nesa pelexa xunto con novos compañeiros.

Este 20 de outubro os dous serán lembrados e homenaxeados en Floréncio Varela.

Etiquetas:

(0) Comentarios
U-la deontoloxia xornalística española?
10/10/2006



A campaña depredadora posta en marcha pola España cavernícola por mor do partido de fútebol entre Euskadi e Catalunya chegou ao seu cume no xornal La Tribuna de Ciudad Real. Aforre o tempo de procurar a nova na sección de deportes. Nada aparece. A única referéncia ao partido é unha fotografia na sección "España", a que encabeza esta nota, que ilustra unha información sobre o ataque aos xulgados de Tudela! Nen a máis mínima referéncia ao partido.

O pé de foto non ten desperdício: "O rebrote da violéncia manifesta-se cada dia con máis intensidade en todos os ámbitos da sociedade basca". A fotografia, evidentemente, corresponde ao ambiente das bancadas do Nou Camp o dia do partido. Bengalas, bandeiras solidárias, e xente animada. Sera isto unha mostra de violéncia para este xornal? Eles prefiren os berros fascistas e racistas dos seus cachorros, que todos os domingos enchen os fondos do Bernabeu ou do Calderón. Unha pergunta: se vosté fose negro ou homosexual e fose ao fútebol co seu compañeir@, onde pensa que estaria seguro, no fondo, por exemplo, de San Mamés ou no do Bernabeu?

No mellor dos casos procuran enganar coa falaz mensaxe de que son os mesmo violentos mais con cores distintas, ou que os "extremos" acaban tocando-se... Seguro? Que ten a ver o antirracismo co racismo? A defensa da cultura obreira frente ao elitismo burgués? A liberdade de opción sexual frente á imposición uniformadora dos Rouco Varelas do mundo? A liberade dos povos de elexiren o seu destino ou a defensa do asoballamento das culturas "revoltosas"?

Tamén ten o seu aquel o subtítulo: "As consecuéncias da declaración da trégua"... Cais? O empate a dous?

Etiquetas:

(0) Comentarios
Os marxista-leninistas triplican a sua representación tanto en Flandes como en Valónia
09/10/2006



Na eleizóns municipais celebradas onte 8 de outono, o Partido do Traballo de Bélxica medra de 5 a 15 cárregos eleitos. Os ascensos máis destacados produciron-se nas cidades obreiras próximas a Amberes, onde realiza un importante traballo nas fábricas, o que levou a numerosos sindicalistas a peder o voto para esta organización comunista. Estes bons resultados dan asas á organización para loitar con optimismo por acadar representación nas vindeiras eleizóns xerais.

Os fascistas do Vlaams Belang experimentaron un estancamento eleitoral, como aconteceu co resto das opcións burguesas que se apresentaban a estas eleizóns. É máis, en Amberes o Vlaams Belang tivo unha importante diminución de votos.

Os comunistas, na rexión de Lieja, pasaron de 2 a 3 concelleiros, mantendo os dous que tiñan en Herstal e gañando un en Seraing, onde dobraron os votos.

En La Louvière, na rexión de Hainaut, o PTB cuadruplicou o número de votos, conseguindo un representante.

No distrito de Hoboken consiguen dous representantas, chegando ao 8,27 e impedindo a maioria absoluta dos fascistas.

No distrito de Deurne duplica os votos e logra representación e, como en Hoboken, pecha o paso a unha maioria absoluta do Vlaams Belang.

Tamén en Seraing o PTB duplica os votos, pasando de 885 a 1.730 e conseguindo un representante.

En Herstal, na rexión de Lieja, mantén os dous representantes que xa tiña, ainda que medra un 25% no número de votos, acadando o 9,4% do total e convertendo-se na cuarta forza política.

Na rexión de Limburgo repite-se o ascenso xeral, en Genk obtén un representante e práticamente dobra os votos, mentres que en Lommel triplica o número de votos e tamén acada representación.

Os mellores resultados logrou-nos en Zelzate, Flandes oriental, onde case duprica os votos, acadando 6 representantes, e convertindo-se na segunda forza da cidade.

A clave do éxito, segundo a própria organización, estaria en incrementar o traballo directo nas fábricas, fuxir da fraseoloxia ideoloxista sen renunciar absolutamente a nada e centrar-se nos problemas diários da clase traballadora.

Pola banda dos fascistas, nen en Valónia nen en Flandes lograron os seus obxectivos. O Vlaams Belang semellar ter tocado teito eleitoral e, incluso, perdeu votos con respeito as pasadas eleizóns xerais.




Etiquetas: ,

(0) Comentarios
Quen son os prisioneiros políticos portorriqueños?
08/10/2006
Claridad
05/10/06





Entre 1960 e 1970, as comunidades portorriqueñas de Chicago e New York, como tantas outras comunidades nos Estados Unidos, rebelaron-se contra a violéncia e a brutalidade do colonialismo, o racismo e a explotación. Os seu novos dirixentes non só loitaban por desmascarar e combater estes males, tamén para que a comunidade tomara o controlo das suas institucións, infundindo un espírito de esperanza.


Era unha época na que os movimentos anticoloniais de liberación nacional prevalecian através do mundo e os movimentos anti-imperialistas estaban en guerra. Obrigaba-se á mocidade a participar no exército para combater nunha guerra allea á idiosincrácia e intereses portorriqueños e ubicaba aos soldados na contradicción de loitar contra o esforzo libertador do povo vietnamita. Por outra banda, o Partido das Panteiras Negras advogaba pola autodefensa, e a policia de Chicago asasinou aos dirixentes do Partido. Mozos como Óscar López Rivera e Carlos Alberto Torres insertaron-se nestas loitas, converteron-se en líderes, e foron afectados non só polos sucesos que acontecian na sua comunidade senón polo que acontecia no mundo.



Durante esta época naceu a organización Forzas Armadas de Liberación Nacional (FALN). Entre 1974 e 1980, a FALN reclamou, meiante murais públicos, a responsabilidade por accións político-militares simbólicas realizadas contra instalacións militares, governamentais e de poder financeiro, principalmente en Chicago e New York, para chamar a atención do mundo sobre o acoso colonial de Puero Rico.




A comezos dos 80, Oscar López Rivera, Carlos Alberto Torres e vários outros homes e mulleres foron capturados nos Estados Unidos e acusados de conspiración sediciosa e cárregos relacionados, así como de ser membros das FALN e do movimento clandestino. Ao seren arrestados, invocaron o direito internacional, que dispón que o colonialismo é un delicto, e que os povos colonizados teñen o direito a utilizar os meios que estexan ao seu alcance para combater ese delicto internacional.
Tamén estabelece, o direito internacional, que os tribuanis do país colonizador non poden criminalizar aos que combaten o colonialismo. Polo tante, reclamaron a condición de prisioneiros de guerra, negaron-se a recoñecer a xurisdicción dos tribunais e non retaron as provas que o governo apresentou na sua contra. Foron axuizados, convictos e tachados de "terroristas" nun ambiente de histéria.
Polos actos imputados a prol de rematar co controlo colonial exercido polos Estados Unidos en Puerto Rico -embora ninguén resultara ferido ou morto- foron sentenciados a penas equivalentes a cadea perpétua, para ser cumpridas en cárceres dos Estados Unidos.



Na actualidade, as suas sentenzas exceden en moito as das penas por delictos criminais violentos, delictos cometidos pola policia -incluso o asasinato- en contra do movimento independentistas, e delictos cometidos por organizacións paramilitares de direita. A sentenza de 15 anos imposta a Óscar por conspiración para fuxir da prisión foi un caso fabricado polo governo: non existiu tal evasión, non foi acusado de fuxir nen de tentá-lo, embora a pena fose 8 veces máis longa que o pena meia por fuga.

En 1999, o presidente dos Estados Unidos, Bill Clinton comutou as penas de 12 destes homes e mulleres, que xa cumpriran entre 16 e 19 anos de cárcere de sentenzas que ian entre 35 e 90 anos.

O presidente expresou que se viu motivado a facé-lo porque "eles cumpren penas extremadamente longas... que non gardan relación cos delictos cometidos. A nosa sociedade entende que a pena dever corresponder ao delicto." Carlos Alberto e Óscar, que non foron liberados en 1999, xa cumpriron 26 e 25 anos, respectivamente, das suas penas de 70 anos. As suas sentenzas son iguais -ou menores- que as sentenzas desproporcionadas que se lles comutaron aos demáis, mentres que Óscar e Carlos xa cumpriron outros setes anos máis que os cumpridos polos seus compañeiros no cárcere.

Antecedentes históricos e sociais do caso

Estados Unidos, como nazón, xurdeu dun movimento anticolonial armado. Os seus primeiros herois nacionais foron George Washington, Tomas Jefferson e os seus correlixionários, quen recoñeceron a violéncia colonial británcia, elaboraron teorias sobre esta e loitaron contra ela coa pluma e as armas.
Triunfaron pola sua indómita vontade de liberdade. Cosagraron o seu amor á liberdade na Declaración de Independéncia, que afirma protexer o direito dun povo á vida, á liberdade e á procura da felicidade e garante expresamente o direito a cambiar ou abolir todo governo que impida o logro deses fins e instituir un novo governo que asegure a consecuión dos mesmos. Esta guerra de independéncia valeu-lles de inspiración a moitos povos ao longo dos anos.

A Carlos Alberto, Óscar e os seus compatriotas lembrou-se-lles esta história o dia no que foron sentenciados. Cando un dos seus compañeiros comentou ao xuiz que as sentenzas serian lidas o dia no que se celebraba o aniversário de George Washington, o xuiz respostou que os ingleses, de capturar a Washington, o matarian no momento, que a pena capital seria a sentenza da sua eleizón e que sentia mágoa por que non houbuse pena capital en Washington nese momento.(...)

A campaña

Durante a colonización española, moitos portorriqueños loitaron e foron encarcerados pola sua resisténcia. Desde a ocupación estadounidense do 1898 houbo uns 2.000 prisioneiros políticos, cuxas sentenzas soman en conxunto 11.116 anos. Sempre se fixeron campañas pola excarcelación dos prisioneiros políticos. No século XX houbo várias campañas exitosas: a comutación por parte do presidente da pena de morte imposta ao nacionalista Óscar Collazo en 1952, convito a raiz do ataque á Casa Branca en 1950; en 1979, a comutación por parte do presidente das penas impostas aos nacionalistas Lolita Lebrón, Rafael Cancel Miranda, Irving Floresk, Andrés Figueroa Cordero, presos logo do ataque ao Congreso dos Estados Unidos en 1954 e encarcerados durante 25 anos, así como de Óscar Collazo, despois de 29 anos de prisión; e en 1999, a comutación por parte do presidente das penas dos sentenciados do movimento clandestino, Edwin Cortés, Elizam Escobar, Ricardo Jiménez, Adolfo Matos, Dylcia Pagán, Alberto Rodríguez, Alícia Rodríguez, Ida Luz Rodríguez, Luis Rosa, Alejandrina Torres e Carmen Valentín, acusados de conspiración sediciosa, e de Juan Segarra Palmer, acusado de expropriar diñeiro asegurado polo governo, para financiar o movimento independentista, todos eles encarcerados entre 16 e 19 anos.
Despois de cada campaña exitosa, o povo de Puerto Rico acolleu aos ex prisioneiros e prisioneiras cos brazos abertos como herois nacionais. Unha vez livres, on só se integraron na sociedade civil, senón que participan nas campañas de excarcelación dos que ainda están presos.

Carlos Alberto e Óscar, con 26 e 25 anos cumpridos, superan o tempo cumprido dos prisioneiros políticos con máis tempo no cárcere. Só Óscar Collazo, cos seus 29 anos de cárcere, estivo encarcerado máis tempo.

O Comité Pro Direitos Humanos de Puerto Rico, cuxos esforzos abranxen tanto o foro nacional como o internacional, acolle activamente todas as actividades a prol da excarcelarción. O traballo inclue recopilar sinaturas para o envio de cartas ao presidente Bush, xestións con entidades relixiosas, cívicas, laborais e governamentais para que aproven resolucións a prol da excarcelación, convocar seminários e congresos educativos, elaborar un documental para televisión, promover as mostras de arte de "Sin espacios suficiente", organizar vixílias, marchas e piquetes e facer apresentacións nos foros internacionais, incluida a ONU.



Máis información en:
todosenlibertadpr@hotmail.com
Comité Pro Direitos Humanos


Ler máis

Etiquetas:

(0) Comentarios
A extrema direita arxentina ensina o fuciño: Fascistas ao gulag!
07/10/2006
A extrema direita arxentina quer reorganizar-se. Volven secuestrar, volven facer demostracións públicas. Ollando para eles semellan aos fascistas que temos aquí. Non é que o fascismo se leva na vestimenta nen na expresión do rosto, mais non se pode negar que o típico fascista ten un aquel máis que recoñecível. Como mostra unhas cantas fotos da marcha dos fascistas contra o "terror subversivo". Ver para crer.








Etiquetas:

(0) Comentarios
Política lingüística de Touriño: cuspidiña a de Fraga


Arroutadasnoticias
03/10/06

A Mesa advirte de que a Política Lingüística que presentou e defendeu hoxe Touriño é “a mesma de Fraga” e “leva o galego a ser unha lingua residual"

A Mesa pídelle ao Presidente da Xunta que “reflexione sobre o valor de termos unha lingua propia” e “traballe de verdade por defendela, non por usala como recurso propagandístico”.

Reclámanlle ao Presidente da Xunta que haxa “un cambio na política lingüística, que debe comezar por visualizarse no ensino e en facerlle cumprir as leis ao Concello da Coruña”.

A Mesa pola Normalización Lingüística móstrase “decepcionada” polas partes do discurso de hoxe do Presidente da Xunta relativas á política lingüística. Para a organización cidadá, Emilio Pérez Touriño “mantense na propaganda e no engano á cidadanía, pois di unhas cousas e fai outras. Na realidade, mantéñense os mesmos eixos de actuación sobre o galego dos gobernos anteriores.”.

Por iso, para este colectivo cidadán, “é lamentábel que o Presidente do Goberno galego só use a nosa lingua como un recurso propagandístico, mais non impulse a política que se precisa para solucionar os seus problemas máis urxentes, como son a calamitosa situación no ensino e o cumprimento da Lei de Normalización Lingüística, da que se continúa a burlar o goberno municipal da Coruña”. Sobre o ensino, A Mesa lembra que en Galiza se está a aplicar “o modelo lingüístico máis retrógrado de todo o Estado.”

Desde A Mesa observan un “claro continuísmo na política lingüística, por máis que se presente dun xeito triunfalista”. Así, sosteñen que “o galego continúa a ter hoxe os mesmos grandes problemas que tiña nos gobernos de Manuel Fraga Iribarne”.

“O Presidente da Xunta non pode vender a súa grande defensa do Plan de Normalización, cando despois de máis dun ano de goberno case non hai adiantos na súa aplicación. Estase a converter o Plan de Normalización nun fetiche publicitario, sen ningún esforzo por dalo a coñecer e moito menos por aplicalo.”

Ler máis

Etiquetas:

(0) Comentarios
Colómbia: o troco de prisioneiros de guerra
06/10/2006


Partido Comunista de Colómbia (Marxista-Leninista)
Comité Executivo Central
03/10/06


A poucos dias da reeleizón de Uribe evidenciou-se, máis ainda, a fraxilidade dun governo ilexítimo e ilegal (rexeitado polo 73% dos colombianos), montado sobre a represión, mentiras, auto atentados, paramilitarismo, asasinatos, extradicións, violacións dos direitos fundamentais económicos, sociais e políticos, privatizacións, desemprego, erráticas reestruturacións, fame e miséria. Ademáis, axitado pola agudización das contradiccións de toda índole entre a mesma burguesia, entre sectores deta e o imperialismo e de todos estes co proletariado e o povo, xerando unha situación que o obriga a executar manobras para superar as suas dificuldades.

Pola sua banda, os diferentes sectores populares, as forzas e organizacións políticas democráticas, progresistas e revolucionárias non arriaron a bandeira de oposición ao rexime, como o demostrou a exitosa xornada de loita o pasado 26 de setembro, que mobilizou a máis de 350.000 persoas a nível nacional e as novas xornadas que se preparan para outubro e novembro.

Neste marco increbe-se a loita para lograr o troco de prisioneiros de guerra proposta polos compañeiros das FARC-EP e respaldada por amplos sectores da povoación e movimentos defensores dos direitos humanos a nível nacional e internacional; ainda que cada sector cos seus particulares intereses, o certo é que á firmeza na táctica desenvolvida polos compañeiros das FARC-EP soman-se-lle as debilidades do governo, que fai que, unha vez coñecidos os pronunciamentos das partes, nos acheguemos a unha posibilidade de ver concretado este obxectivo, para ben de todos os prisioneiros, das suas famílias e da loita popular contra o guerreirismo, o militarismo e o terrorismo de Estado da "seguridade democrática" que suporta o proxecto de Estado comunitário.

Mais non hai que confundir o posível co real, a posibilidade só se convertirá en realidade através da acción prática do povo, por iso chamamos a todos os demócratas, progresistas, patriotas, aos revolucionários, a forzar o troco meiante a mobilización, a loita e a denúncia, e impedir que o fascista de Uribe e outras forzas reaccionárias continuen a burlar-se da arela popular de paz con xustiza social.

Viva o movimento de oposición ao rexime!
Arriba a unidade popular en América Latina e o Caribe!
Abaixo o imperialismo!


Ler máis

Etiquetas:

(0) Comentarios
Valoracións do PCP na sua visita á Índia
05/10/2006


Avante!

Após o regresso da Índia do Secretário-geral do Partido, e da visita de uma semana, que fez, acompanhado de Ângelo Alves, da Comissão Política, a convite do Partido Comunista da Índia e do Partido Comunista da Índia (Marxista) e que oportunamente noticiámos, o Avante! entrevistou Jerónimo de Sousa.

Estamos a meio de uma grande campanha política do Partido, em defesa da Segurança Social pública, em que tens tomado parte activa e empenhada, participando em comícios e encontros por todo o País. Esse trabalho de esclarecimento, junto às tarefas de direcção partidária e de participação na AR como deputado, não foram obstáculo para uma ausência de uma semana. Porquê esta visita neste momento? Foi considerada uma prioridade?

Esta deslocação foi resultado de um convite feito pelos dois partidos ao PCP. E, no quadro das excelentes relações que mantemos com estes dois partidos e pela importância que têm no movimento comunista internacional, nós considerámos que, independentemente da campanha, dessa grande campanha que estamos a fazer por todo o País em torno da defesa da Segurança Social pública, era importante concretizar a visita.
Aliás, é de sublinhar que esta campanha não é a campanha do secretário-geral, é uma campanha de todo o Partido, que neste momento está a envolver milhares de militantes comunistas por todo o País, em acções de contacto, de distribuição de documentos e de propaganda, em iniciativas diversas, concretizando aquilo que foi uma decisão dos organismos executivos do Comité Central. Uma campanha que tem em conta que esta mesma Segurança Social está ameaçada. Portanto, independentemente da participação do secretário-geral, a campanha continuou e foi agora retomada e com um grande êxito. Nesse sentido, não houve colisão de prioridades, e sublinho a importância desta delegação e os contactos que estabelecemos.


Que relações mantém o PCP com os dois partidos comunistas da Índia? Foste recebido por ambos. E convidado por ambos.

São relações históricas, relações de mais de meio século. Particularmente estabelecidas na fase em que o Partido lutava contra o fascismo e contra o colonialismo. No caso concreto de Goa, Damão e Diu, é conhecido que o nosso Partido, desde o início de década de 50, sempre tomou a dianteira na solidariedade e na exigência da libertação daqueles territórios e daqueles povos.
Este foi um ponto de partida mas, durante este percurso, as relações foram-se fortalecendo, por razões da solidariedade internacionalista e de uma grande identificação de pontos de vista. São relações muito saudáveis, laços muito fortes com os dois partidos.

Que nível de entendimento foi encontrado nomeadamente na questão da situação internacional e no modo de lhe fazer face?

Uma primeira nota: há um entendimento muito vasto em relação à compreensão do mundo em que vivemos, dos grandes problemas que se colocam à humanidade, aos trabalhadores e aos povos face à ofensiva do imperialismo. Daqui decorre que, por exemplo, a nossa solidariedade com os povos que resistem e lutam, designadamente na Palestina, no Iraque, na América Latina, há uma comunhão de pontos de vista muito aproximada que fortalecem este relacionamento.
Por outro lado, também, há um grande apreço destes dois partidos em relação ao PCP.

A Índia é um grande país, com centenas de milhões de habitantes e com um desenvolvimento acelerado que, entretanto, deixa para trás muita miséria. Entretanto, os partidos comunistas participam numa frente de esquerda que apoia o governo, sem no entanto participar nele. Como te explicaram esse apoio crítico?

Sim, de facto, na Índia, a primeira sensação que temos quando ali chegamos é a de um país fascinante e chocante. Fascinante pela cultura, pelas suas diversidades. Um povo bom e acolhedor. Mas simultaneamente chocante pelo grau de pobreza – e falo de pobreza extrema e à escala de massas que se verifica em praticamente todas as cidades. Salvo Goa.

Tiveste oportunidade de visitar várias regiões do país.

Sim. Ficámos em Bombaim, fomos a Goa, estivemos em Nova Dehli e terminámos a nossa visita em Calcutá, no Estado de Bengala Ocidental. Isto permitiu uma visão de conjunto, para além das informações dos camaradas. Mas, para se perceber melhor esta expressão, a contradição entre o fascínio e o choque: a Índia é um país com mil e cem milhões de habitantes. Em que se poderia dizer que existem duzentos milhões de ricos e muito ricos e novecentos milhões de pobres e extremamente pobres. O que de facto impressiona é a dimensão dessa pobreza que se verifica nas ruas dessas cidades. No entanto, como é sabido, hoje a Índia é um país com avanços espantosos no domínio da ciência e da técnica, particularmente no âmbito das novas tecnologias, um país que deveria ser bem avaliado no plano do desenvolvimento económico daquela região. Quem está no governo é uma frente em que predomina o Partido do Congresso. Mesmo com essa coligação não alcançaram a maioria absoluta no parlamento. E aos comunista, como nos disseram, colocou-se a questão – havia um perigo real de fascização da Índia, particularmente tendo em conta que os partidos de direita e de extrema-direita acirravam as contradições religiosas, tentavam recuperar a concepção das castas, da divisão da sociedade indiana em castas e a secundarização dos 140 milhões de muçulmanos – aos comunistas colocou-se a questão, não de um apoio explícito ao governo do Partido do Congresso, mas a definição de um programa mínimo. O que não obstaculiza a luta contra esse mesmo governo em termos de políticas económicas e sociais e particularmente no plano da política externa.
Portanto, esse foi o caminho escolhido pelos camaradas, tanto do PCI como do PCI(M), sublinhando os camaradas, naturalmente, difíceis condições e contradições que resultam em primeiro lugar da dimensão e dos problemas que lá existem.

Os comunistas estão à frente de governos de estados populosos. Inteiraste-te sobre a política que conduzem e quais os resultados alcançados no campo político social, económico, cultural?

Notámos particularmente em Calcutá, que é a capital de Bengala Ocidental, um grande esforço para o desenvolvimento económico, para o investimento público, para procurar melhorar a qualidade de vida das respectivas populações. Foi o próprio embaixador de Portugal em Nova Dehli, no contacto que tivemos, que nos disse: que Calcutá, pelo esforço dos comunistas, era das cidades com melhor evolução no plano do combate à pobreza, no plano de criação de infraestruturas que possam melhorar a qualidade de vida daquela população. Só para se ter uma ideia: Calcutá será uma cidade pouco maior que Lisboa e, no entanto, tem dez milhões de habitantes, com todas as consequências que advêm de uma concentração populacional tão grande. Ou seja, numa cidade pouco maior que Lisboa cabíamos lá todos nós, os portugueses...

Esse contacto com o embaixador – foi ele que te procurou?

Exactamente. Foi o senhor embaixador que fez muita questão em que fôssemos à embaixada, aliás convidou-nos mesmo para um jantar formal que não foi possível devido ao nosso programa intenso. Ainda assim foi possível um encontro na embaixada durante cerca de uma hora em que trocámos opiniões e onde encontrámos, quero sublinhá-lo, uma recepção muito respeitosa pelo nosso Partido e até a disponibilidade para ajudar a qualquer situação. É um registo que fazemos, já que, por toda a viagem à Índia, aliás, para além de sermos recebidos pelos dois partidos, as diversas instituições onde nem sequer os comunistas estão representados deram uma especial atenção e destaque à visita e à delegação do PCP.

Visitaste Goa, sabemos que tiveste uma recepção calorosa. Pensas que tal recepção se deve ao facto de perdurar alguma memória de Portugal ou se deve principalmente ao conhecimento que aí existe sobre o PCP e as suas posições?

Creio que as duas coisas. Em primeiro lugar, essa recepção calorosa, em que, por exemplo, centenas de pessoas – militantes e simpatizantes do PCI e também do PCI(M) – nos aguardavam no aeroporto, cobrindo-nos de flores, de simpatia, teve a ver em primeiro lugar com a posição solidária do nosso Partido em relação a Goa, à luta libertadora encetada por aquele povo. Mas também uma simpatia e uma admiração pelo povo português, com esta definição que, como se sabe, sempre tivemos: não era o povo português que era inimigo do povo de Goa; antes pelo contrário, o povo português e o povo de Goa tinham um inimigo comum, que era o regime fascista de Salazar. Então foi como que uma demonstração de que não há qualquer rancor histórico, tanto por parte dos comunistas como da população goesa. Sentem mesmo e lamentam que os sucessivos governos em Portugal tenham virado as costas, mesmo no plano cultural, a um relacionamento que seria desejável manter, tendo em conta o vínculo muito forte da cultura portuguesa naquele Estado. E nesse sentido nós próprios ficámos surpreendidos com essa recepção tão calorosa, com a recepção da direcção do Partido Comunista da Índia naquele Estado, com a deslocação ao Governador de Goa, ao Presidente da Assembleia Legislativa, ao Ministro Chefe, todos eles membros do Partido do Congresso, que todos nos receberam com grande afecto e grande respeito. Nestas duas condições – como comunistas e como portugueses.

Verificaste, portanto, que o actual Governo português continua, tal como os anteriores, a desprezar as grandes possibilidades de intercâmbio entre os dois povos.

Sem dúvida. Basta ver que cerca de trinta por cento dos goeses ainda têm nomes portugueses. Desde os Sousas aos Cardosos, aos Sardinhas. Com muita gente ainda a falar Português. Mas é uma coisa que se vai perdendo. Porque, naturalmente, são os mais velhos que mantêm esses vínculos afectivos, culturais, linguísticos. Aliás, fomos confrontados até com uma situação em que os goeses, à luz da lei portuguesa, tendo o direito de lhes ser reconhecida, através do registo do nascimento, até 1971, a possibilidade de pedir os papeis e tirar o passaporte, encontram dificuldades imensas e ficam à espera por vezes cinco e seis anos que esses papeis sejam despachados. Colocámos mesmo a questão ao próprio embaixador de Portugal em Nova Dehli, que reconheceu essa dificuldade. Pensamos que também através da Assembleia da República podemos tentar essa aproximação, particularmente no plano cultural.
Mas o que mais impressionou os comunistas indianos, foi o momento em que nós entregámos uma oferta que levámos aqui de Portugal. Que era tão simples como isto: um pequeno Avante! clandestino, um original de 1955, em que como tema de primeira página vinha a exigência da libertação de Goa, a exigência do reconhecimento ao povo de Goa de decidir o seu próprio destino, com o vínculo muito forte da solidariedade dos comunistas portugueses. Foi um dos momentos mais tocantes. Porque uma coisa é nós dizermos que sempre fomos solidários.

Outra é mostrar a prova...

Outra é mostrar a prova com aquele original do nosso Avante!.
Aliás, também, ao PCI (M), entregámos um outro exemplar, esse de 1961, condenando um massacre da população indiana por parte das forças fascistas. Vimos um grande reconhecimento e uma grande emoção por este exercício de memória histórica mas também de solidariedade de mais de meio século.

E já agora pedimos-te um breve balanço desta visita...

Em primeiro lugar, uma reconfirmação e uma afirmação do relacionamento solidário entre os dois partidos. Fomos recebidos pelo secretários-gerais dos dois partidos, por Ardhendu B. Bardhan, do PCI, e por Prakash Karath, do PCI(M). Em Calcutá, fomos recebidos, para além do presidente da Câmara, pela figura mais proeminente do Partido Comunista da Índia (Marxista) – e da própria sociedade indiana – o histórico dirigente Jyoti Basu, que ficou profundamente emocionado com a visita da delegação do Partido Comunista Português. Nesses encontros com as direcções de ambos os partidos foi possível verificar essa identificação de pontos de vista, haver uma troca importante de informações sobre a situação dos dois países, particularmente em termos da posição geoestratégica que hoje a Índia ocupa.
Os camaradas mostraram-se profundamente preocupados com a visão dos Estados Unidos que, mantendo o controlo e influência no Paquistão, estão a ver que a Índia pode ser um país onde os seus interesses político-militares e económicos venham a ser mais bem defendidos. Ou seja, manter o selim no Paquistão mas pensando montar o cavalo na Índia. Com dois objectivos, creio. O primeiro tentar neutralizar papel do Estado indiano no movimento dos Não-Alinhados; o segundo usar a Índia como um muro, como um obstáculo em relação à própria China. Não apenas no plano das relações bilaterais como no plano económico. Há esta preocupação, tendo em conta já a cooperação a nível militar, nuclear, económica, existente entre os Estados Unidos e a Índia. Há entretanto uma grande resistência a esta influência e ingerência. Quando dos exercícios militares em Bengala Ocidental, houve uma grande manifestação de protesto de duzentas mil pessoas que se concentraram junto ao local dos exercícios.
Trocámos também opiniões sobre a iniciativa de Novembro, sobre o Encontro de Partidos Comunistas e Operários que se vai realizar aqui em Lisboa, revelando os camaradas e ambos os partidos uma grande disponibilidade para estarem presentes nesta importante iniciativa internacional.

A propósito: os trabalhos de preparação desse Encontro estão adiantados?


Estamos ainda na fase da concretização dos convites, já há cerca de cinquenta participações confirmadas, pensamos que poderá haver mais. A ordem de trabalhos encontra-se definida. E sobra ao nosso Partido a grande responsabilidade da recepção, do apoio, da organização do próprio Encontro. Mas a realização do Encontro é em si mesma demonstrativa do prestígio que o nosso Partido hoje tem a nível internacional. O que foi sublinhado pelos dois partidos que nos convidaram para esta visita: a coerência, a determinação, a história, os valores e o projecto do Partido Comunista Português são uma grande referência para muitos comunistas, designadamente para os comunistas indianos.

Ler máis

Etiquetas:

(0) Comentarios
Lembranzas do derrubo do Gran Teatro de Lugo
04/10/2006


MadialeVa

Hai aproximadamente unha década, o PP de Lugo decidiu derrubar o Gran Teatro, único representante do seu estilo arquitectónico na cidade, e deixar que unha constructora edificara vivendas de luxo no seu privilexiado lugar. Perguntado Cacharro Pardo, un auténtico medievalista seguidor inconsciente de Boecio, a sua resposta foi brutalmente significativa: “Que máis dá, é un edificio moi feo”. Todo borrifador de sabiduria e inquedanzas artístiscas este represor fillo de represaliado e consecuente niilista.

Perdida a batalla institucional habia tempo, a loita continuou só na rua. Era preciso chamar a atención sobre o atentado cultural que ia ter lugar. O dia que as autoridades escolleron para escomezar a desfeita, e grazas a unha persoa encarregada de vixiar o Gran Teatro, xuntamo-nos non máis dun cento de persoas ás portas do edifício. Daquela ainda non nos convenceran da necesidade do móbil para a pervivéncia da espécie humana, e o seu uso estaba limitados a “yupis”, aos que ollabamos con desprezo e sorna, descoñecederes de que aos poucos anos andariamos todos nós co aparello nalgún peto. Mais naquela época, as convocatórias imediatas tiñan que ser por meio do boca a boca, ou polo teléfone fixo aqueles que o tiveran.

A nosa presenza imposibilitou que esa noite comezaran o derrubo e chamou a atención dos meios de información locais. Evidentemente non abondaba.

Coincidia que esa mesma noite se celebraba no Círculo das Artes un desfile de modelos solidário (sic) con Cuba, que ia ser retransmitido en directo pola TVG. Entre os convidados estaba Cacharro..., polo que tiñamos unha boa oportunidade para nos facer ver. Así o decidimos nunha asemblea feita ad hoc na entrada do Gran Teatro.

Ao chegarmos á Praza Maior –por certo, tamén estragada polos intereses imobiliários de Caixa Galiza, que erguera un enorme edifício que rachaba e racha a continuidade Casa do Concello-Praza Maior-Praza Santa Maria-Catedral- soubemos que o Gran Ditador lucense ainda non chegara. Decidimos apostar-nos na porta do Círculo. Minutos despois unha morea de luces avisaban da chegada da comitiva de Cacharro: carros e motos da policia e vários carros de luxo, entre os que se atopaba o Jaguar do presidente da Deputación. Pasaron a toda velocidade dirección á porta traseira, que era un garaxe, do Círculo. Os que nos manifestabamos comezamos a correr para tentar chegar onde Cacharro. Lembro o momento: militantes da U, da F e da A correndo entre policias e señoras e señores burgueses que acudian ao acto cos seus abrigos de pel e os seus traxes tan caros como horteras. Tentativa fallida. Cacharro xa entrara.

O único que nos quedaba era conseguir chegar ao salón onde se gravaba o programa. Amoreados e á carreira atravesamos a porta principal do edifício, sen que conserxes, membros da seguridade privada e militantes disciplinados do PP fosen quen de no-lo impedir. No remuiño do momento, comprobei que era o primeiro subindo as grandes escaleiras e que cara a min baixaba correndo un conserxe especialmente grande e con face de esnaquizar croios a dentadas. Cando xa o meu peculiar sentido do equilíbrio anunciaba unha máis que previsível caída, un rotundo e glorioso tsumani, interpondo-se entre o conserxe e este que escrebe, converteu ao primeiro nunha sorte de carrilana en descenso inharmónico escaleiras abaixo. Era a Helena, da que xa vira o seu accionar na entrada da prisión de Bonxe, cando ingresara o insubmiso galego Xosé Lois Cabanas.

A última barreira que nos separada das cámaras da TVG foi imposível de atravesar. Unha pequena porta daba entrada ao salón no que se desenvolvia a gala e, ademáis de estar pechada, estaba blindada por policias. Perdida a iniciativa pouco faciamos alí así que decidimos volver ao parque e, arrodeados por todos os secretas de Lugo que coñecia, dimos por finado o acto e, tamén, o Gran Teatro.

O derrubo dilatou-se uns dias grazas a que alguen conseguiu burlar a vixiáncia do Gran Teatro e sabotar as máquinas. Mais ao final os cascallos ocuparon o lugar do teatro.

A noite da protesta, xa na madrugada, fomos uns cantos a unha tasca antes de retirar-nos. Todos pedimos o mesmo, un Cacharro Pardo. En todos os bares de Lugo sabian ben os ingredientes desta bebida: Cacique con cola.


Ler máis

Etiquetas:

(0) Comentarios
Estrean o documental: Líbano, as pegadas do Império



O 21 do mes pasado estreou-se en Caracas, no Teatro Teresa Carreño, un documental realizado por Panafilms, coa colaboración da venezolana Asociación Nacional de Meios Comunitários, Libres e Alternativos (ANMCA). As imaxes foron gravadas polos xornalistas Eduardo Vilória e Ángel Palácios, que estiveron durante catro semanas no território libanés, durante o ataque xenocida sionista.

O documental, dunha duración de 40 minutos, é unha viaxe polos bairros bombardeados de Beirut e polas aldeas próximas á capital. Non ten desperdício.

Primeira parte
Segunda parte
Terceira parte
Cuarta parte

Etiquetas:

(0) Comentarios
Arxentina; unidade, loita e autodefensa contra o fascismo
03/10/2006
>


A angustiosa desaparición de Jorge Júlio López ten que servir para que o movimento democrático popular tire rápidas conclusións. O fascismo ergueu a cabeza e non hai un minuto que perder porque estamos diante do caso do desaparecido número 30.001. Como sempre, a política ten que estar ao mando. Ista é unha cuestión política e hai que respostar cunha xusta política.

Fai falla en primeiro lugar a UNIDADE ANTIFASCISTA. Non podemos subestimar o acontecido porque ese secuestro reflicte unha decisión do fascismo de asumir formas violentas contra o povo e os direitos humanos. Procederon con semellanza ao actuado durantes os anos de "Noite e Névoa" da ditadura.
Devemos ubicar ben o branco a atacar. É o fascismo, ou sexa os sectores máis reaccionários do bloco imperialista-oligárquico implicados na defensa do terrorismo de Estado. Alí están os policias amigos do comisário Etchecolatz, os mariños que visitan a Donda Tigel que ameaza desde o seu lugar de detención, os oficiais da Compañia de Comandos de Campo de Maio e outros no retiro que foron ao acto do 24 de maio na Praza San Martín, Cecília Pando e o tenente coronel Schawb que reclaman pola liberdade do xenocida Jorge R. Videla, o xeneral retirado Heriberto Auel que teoriza sobra as novas "ameazas terroristas", o tenente coronel retirado Emílio Nanni, os irmáns Cristelli da "Agrupación Custódia" que atentaron contra a mostra de León Ferrari, o nazi António Caponetto da revista Cabildo, os amigos do xeneral Menéndez que agreden ás Avoas da Praza de Maio en Córdoba, os oficiais e os seus aliados que promoven o acto do 5 de outubro como "dia polos caidos pola subversión", o bispo castrense Baseotto que ofícia misa para os neonazis, etc.



Acto dos militares na Praza San Martín o 24 de maio


Os grupos de choque do fascismo contan coa asesoria política e a xustificación mediática de Blumberg, Macri, Patti, Menem e a direita peronista expresada no governador Romero e Aldo Rico; o bispo Héctor Aguer, Mariano Grondona e outros.
É o arco político-social inimigo, autor dos actos de reivindicación da represión ilegal. O voceiro da oligarquia "La Nación" quer ubicar alí a Néstor Kirchner (algo no que coinciden grupos trotskistas), tentando levar-nos a unha via morta. Ou máis precisamente, a unha derrota que se saldaria con máis desaparecidos en democrácia.
Algúns amigos do governo din que os fascistas non teñen no ponto de mira aos organismo de direitos humanos senón a Kirchner pola sua política na matéria. Os fachas teñen no ponto de mira ao povo, ao que desta vez queren derrotar militar e políticamente segundo o seu balanzo do acontecido. Por iso atacan aos militantes humanitários, ás testemuñas e xuices dignos. Tamén contra o xefe de Estado porque hai cousas que non lles gostan, como o seu aval á anulación das leis da impunidade, os cámbios na Corte Suprema, a consagración do 24 de marzo como Dia da Memória, etc.
Que procuremos unha ampla unidade contra os novos grupos de tarefas e busquemos a converxéncia con todas as correntes democráticas, incluindo o kirchnerismo, non significa acordar coas políticas do governo. O presidente non anulou os indultos como era o seu dever e ainda permite que os militares arxentinos fagan exercícios co Comando Sul, a Forza Aérea e a Mariña ianqui, ademáis de facer votar ao Congreso duas leis antiterroristas baixo a presión da Casa Branca. O coronel Videla, fillo do xenocida maior, ainda continua en servizo ativo no Exército. O xefe da Policia Federal, Néstor Vallecas, foi responsável da da represión ao povo cando este denunciaba políticamente a Etchecolatz. Facia-se intelixéncia na Base Almirante Zar de Chubur até marzo deste ano. Esta politica deu asas ao fascismo, fecundou o ovo da serpe fascista de Blumberg, cuxas leis de "man dura" policial foron feitas suas polo governo K.
Fronte ao risco de que o fascismo colle máis forza e converxa cos monopólios, hai que mobilizar-se activamente. A LOITA POPULAR é o segundo elemento da política do PL. É o que a pequena burguesia direitizada como Elisa Carrió denúncia como o "modelo venezolano" de confrontación. É o que hai que facer: derrotar á direita nas ruas. Os fascistas organizan os seus actos o 5 de outono e hai que facer un contraacto a prol dos direitos humanos. Non hai que regalar-lles á Praza San Martín e ainda menos a Praza de Maio. Hai que loitar con eles e se é posível esmagá-los.
Esa política de confrontación require a AUTODEFENSA DE MASAS. Agora si que hai que ir ás marchas con panos, paos e seguridade própria. Os militantes teñen que mercar armas de fogo de calibre legar e te-las nas suas casas para impedir secuestros. Hai que coidar-se entre todos, especialmente ás testemuñas e advogados das causas contra os xenocidas. A Policia Federal de Vallecas non nos vai proporcionar seguridade. A autodefensa está lexitimada desque secuestraron a López e o fixeron desaparecer.
O PL está certo de que esta desaparición non é sinal de derrota popular. A loita democrática acadou a condena do xenocida Etchecolatz, polo que os neonazis queren salvar-se de maiores derrotas. Mais non o conseguiron e podemos esmagá-los se actuamos cunha política correcta. O acontecido é parte dura da loita de clases. Carlos Marx avisou que un avanzo da revolución provoca unha reacción contrária da contrarrevolución e que "a revolución as veces ten necesidade do látego da contrarrevolución para continuar adiante". Que a corporización do espanto do fascismo faga que deamos dous pasos adiante para combatí-lo e avanzar cara a perspectiva de liberación que encetou o Arxentinazo en 2001.


Ler máis

Etiquetas:

(0) Comentarios
Comunistas austríacos contentes por dobrar os seus votos
02/10/2006
RedGlobe
02/10/06




Ainda que o Partido Comunista De Áustria (KPÖ) de novo non acadou representación no Consello Nacional, o primeiro candidato deste partido, Mirko Messner, amosou-se satisfeito polo resultado. O 1,01% que acadou o KPÖ nos comícios de onte, significa case dobrar os seus resultados de 2002, cando ficou co 0,56%.

Tamén en cifras absolutas os comunistas creceron: de 27.500 votos en 2001 a máis de 45.000. Messner criticou por iso o sistema eleitoral coa barreira do catro por cento: "Se se contase un home, unha muller, un voto, o KPÖ conseguiria xa dous deputados".

Unha derrota dura sufriron os conservadores do Partido Popular (ÖVP), mentres o Partido Socialdemócrata (SPÖ) pasou a ser a primeira forza parlamentar no país alpino. Todo indica agora que se estabelecerá unha coalición entrambos partidos, mentres os dous partidos da extrema direita -o FPÖ e o BZÖ- e Os Verdes quedarán na oposición.
------------------

Evolución eleitoral do KPÖ:
1995 - 13.874
1999 - 22.016
2002 - 27.567
2006 - 45.106

Etiquetas: ,

(0) Comentarios
Esta máquina mata fascistas
01/10/2006


Hai 39 anos falecia en New York o cantante popular Woodrow Wilson Guthrie, Woody Guthrie. Nacera en 1912, no seo dunha família obreira.

A sua intencionalidade musical fica clara nestes versos do seu tema "Tom Joad":

"Onde haxa nenos con fame e que choren,
donde a xente non sexa livre,
onde os homes loiten polos seus direitos,
alí estaré eu..."


En vida padeceu a represión e o boicote do poder, ese mesmo poder que desde a sua morte quixo asimilá-lo. Vagabundo e revolucionário, co seu cigarro entre os beizos e a sua guitarra decorada coa lenda "Esta máquina mata fascistas".

"Mentres haxa naufráxios, desastres, ciclóns, furacáns, linchamentos, axitación sindical, prezos altos e salários baixos, mentres haxa policias de uniforme que combatan contra os folguistas, as cancións do povo e as baladas do povo seguirán adiante"


Nas suas cancións rebela-se unha e outra vez contra os "vixiantes", eses grupos armados de voluntários "respeitáveis" que o mesmo colaboran na represión das insurreccións negras que atacan aos manifestantes a prol da paz en Vietnam, e que naquela época tiñan como vítimas favoritas aos sindicalistas, os negros e os expulsados de Oklahoma, Kanas, Georgia, Tennessee pola combinación de mas colleitas, hipotecas impagáveis e depresión. Loita contra os patróns, defende aos poucos sindicatos que se non se venden. Berra contra o imperialismo.


"E se non deixades que vos dividan os chivatos,
e se nos deixades que vos dividan os "vixiantes",
e se non deixades que vos divida o racismo,
gañaredes".


Etiquetas:

(0) Comentarios
Contacto
Música ESONS
Última actualización (13/09/12):
Il Nostro Rancore, Trade Unions
Poesia VERSOS DE COMBATE
Última actualización (24/8/12):
Amencer, Florencio Delgado Gurriarán
Tradutor-Translator-Переводчик-Übersetzer
Arquivo
Pesquisas

ENP Estoutras Notas Políticas. Resolución 1024x768
ecoestadistica.com