IV Convenio de Telemárketing O 7 de decembro todos e todas á Folga
2 euros
Un café e un xornal, iso será o que poderemos mercar todos os meses co incremento salarial que pactaron CCOO e UGT para o ano que vén, no preacordo do Convenio Colectivo de Telemárketing.
Os salarios subirán o ano que vén o IPC + 0,25%. Subir o IPC é quedarnos co que temos, por riba do que hoxe cobramos os salarios subirán un 0,25% que aplicado sobre os 800 euros supón 2 miserables euros.
Por moito que se esforcen en mentir iso é o que gañaremos máis todos os meses co novo e flamante Convenio, un acordo que a CIG non asinará por cutre e miserento.
Rebelión a bordo de CCOO e UGT
As seccións sindicais de CCOO e UGT en varias empresas de Telemárketing (por exemplo en Eurocen e Atento A Coruña) teñen sacado comunicados en contra do preacordo e a Federación de Telecomunicacións de CCOO anunciou que non firmarán o Convenio, aínda que o faga a Federación de Banca de CCOO (Comfia). Consideran que o Convenio é insuficiente.
As empresas anuncian despedimentos
Non felices con rirse de nós, subíndonos os salarios dous euros ao mes, o día 27 de novembro o voceiro da patronal anunciaba no diario Cinco Días que as empresas planean despedimentos masivos asociados a deslocalizacion. Suma e segue.
Telemárketing en folga o 7 de decembro
O preacordo de Convenio está no aire, podemos conseguir que non se asine obrigando ás empresas a negociar un Convenio Digno que garanta o emprego, free a temporalidade e por uns salarios dignos. A maior parte dos 8.000 postos de traballo do Telemárketing en Galiza están en perigo debido á deslocalización.
Hoxe, máis que nunca, é preciso que os traballadores e as traballadoras do sector unamos as nosas forzas participando activamente na FOLGA que CIG e CGT convocamos para o vindeiro día 7 de decembro. En todo caso se finalmente CCOO e UGT se pregaran á patronal e asinaran o Convenio Colectivo esta FOLGA quedaría desconvocada. Ante esta posible circunstancia é importante que esteades en contacto cos delegados e delegadas na vosa empresa.
Pola nosa dignidade, contra a temporalidade, en defensa dos postos de traballo, o 7 de decembro todos e todas á FOLGA.
Parlamento de Italia: defensa da Revolución de Outubro
24/11/2007
A segunda cadea de televisión da RAI, TG2, emitiu unha insultante reportaxe verbo da Revolución de Outubro onde se comparaba o comunismo co fascismo, na liña das campañas de revisión da historia do punto de vista burgués. O deputado de Partito Rifondazione Comunista, Fosco Giannini, realiza unha apaixonada defensa da Revolución de Outubro no parlamento italiano. Malia que este partido é parte do problema e non da solución, por ser socialdemócrata e burgués, partícipe do actual goberno italiano e, xa que logo, defensor do criminal sistema capitalista, e sabendo que xente como Giannini, son directos responsábeis da case total destrución do outrora vigoroso movemento comunista italiano, temos que recoñecer que, agás detalles dos que non gustamos, a intervención é brillante e valente, mesmo emocionante. Magoa que só sexan verbas...
Após a trancrición podedes escoitar a canción Per i moiti di Reggio Emilia, de Fausto Amoedi, que lembra os asasinatos de cinco comunistas en Reggio Emilia en 1960, feitos mencionados na intervención de Giannini.
A gravación da intervención de Giannini e a súa transcrición ao galego.
"Señor Presidente, onte pola noite, na Tg2-"Parte-2", ás 20:30 horas, emitiron unha reportaxe sobre a Revolución de Outubro.
¡Afirmo de maneira resolta, forte e claramente que este programa foi unha vergonza!
Que se diga explicitamente, Señor Presidente, que a Revolución de Outubro foi só un golpe de estado sanguento, que puxo final á revolución verdadeira, á menchevique; que provocou só un novo tsarismo; que inzou a Rusia de sangue e violencia; que exportou pola forza o horror ao mundo; que a Revolución de Outubro favoreceu o xurdimento do fascismo na Italia; que o mesmo nazismo naceu para combater o monstro do comunismo; que a historia demostrou que o comunismo e o nazismo son a mesma cousa; que -finalmente- o comunismo "manipulara" aos campesiños e aos obreiros italianos.
E para dar forza a tal afirmación, o programa pechou coas imaxes dos traballadores italianos nas manifestacións dos anos 50 e 60 coas bandeiras vermellas.
Póñome en pé, Señor Presidente, como se puxo en pé o campesiño Di Vittorio fronte aos amos da terra; póñome en pé sen quitar o chapeu para dicir a todos que esta reportaxe de televisión vai contra a democracia, contra a historia e contra a civilización.
A Revolución de Outubro é un dos acontecementos máis grandes da historia da humanidade. E, superando o capitalismo, demostrou que, dunha vez por todas, a todos os pobos oprimidos, ao proletariado do mundo enteiro, que as relacións de produción capitalistas non son naturais e, polo tanto, tampouco eternas e inmutábeis.
Demostrou que a explotación do home e a muller polo home e a muller non é un destino ineludíbel; ¡que os amos -como a aristocracia francesa- non son fillos de deus!
¡A Revolución de Outubro, Señor Presidente, non favoreceu ao fascismo, senón que derrotou o nazifascismo e empurrou ás masas masacradas -a nivel mundial- a liberarse do colonialismo, da explotación e das ditaduras fascistas!
E a grande loita obreira e campesiñas deste país foron posíbeis tamén grazas aos ideais acesos da Revolución de Outubro!
O comunismo -díxose- sería igual ao nazifascismo. ¡Vergonzoso!
Vemos hoxe coma onte -e sempre se verá- a diferenza: aínda hoxe os fascistas e a dereita son os representantes e os fieis criados do poder económico e dos señores da guerra; e, como os nazis no seu tempo, odian aos diferentes, aos inmigrantes e aos comunistas!
Non, o comunismo e a esquerda, como sempre, pola natureza dos nosos ideais, estamos do lado da paz e dos traballadores.
Déixeme responder a tanta vergoña, Señor Presidente, déixeme falar co corazón: viva a Revolución de Outubro! Viva Antonio Gramsci! Viva Giuseppe Di Vittorio*! Vivan os mortos de Reggio Emilia**! Viva o Socialismo!"
*Giuseppe Di Vittorio (1892-1957), de procedencia campesiña, foi dirixente do Partido Comunista Italiano e da Confederadión Xeral Italiana do Traballo. Formou nas Brigadas Internacionais e foi representante do PCI na Internacional Comunista. Acabou abrazando as posturas revisionistas que conduciron a crise actual do comunismo italiano.
**Alusión aos asasinados na cidade de Reggio Emilia pola represión do goberno de coalición democratacristiá-fascista liderado por Tramboni. O fascista MSI, en xullo de 1960, elixiu celebrar o seu Congreso en Xénova, cidade símbolo da resistencia antifascista. A esta clara provocación respondeu a poboación con protestas xeneralizadas en varias cidades. O 7 de xullo, durante unha manifestación sindical, cinco obreiros de Reggio Emilia , todos eles do PCI, son asasinados pola policía. Os seus nomes son: Lauro Ferioli, Ovidio Franchi, Emilio Reverberi, Marino Serri e Afro Tondelli. O cantante Fausto Amodei inmortalizou estes feitos na súa famosa canción: “Per i morti di Reggio Emilia”.
Per i morti di Reggio Emilia Fausto Amodei
Compagno cittadino fratello partigiano teniamoci per mano in questi giorni tristi Di nuovo a reggio Emilia di nuovo la` in Sicilia son morti dei compagni per mano dei fascisti
Di nuovo come un tempo sovra l'Italia intera Fischia il vento infuria la bufera
A diciannove anni e` morto Ovidio Franchi per quelli che son stanchi o sono ancora incerti Lauro Farioli e` morto per riparare al torto di chi si è gia` scordato di Duccio Galimberti
Son morti sui vent'anni per il nostro domani Son morti come vecchi partigiani
Marino Serri e` morto e` morto Afro Tondelli ma gli occhi dei fratelli si son tenuti asciutti Compagni sia ben chiaro che questo sangue amaro versato a Reggio Emilia e` sangue di noi tutti
Sangue del nostro sangue nervi dei nostri nervi Come fu quello dei Fratelli Cervi
Il solo vero amico che abbiamo al fianco adesso e` sempre quello stesso che fu con noi in montagna Ed il nemico attuale e` sempre ancora eguale a quel che combattemmo sui nostri monti e in Spagna
Uguale la canzone che abbiamo da cantare Scarpe rotte eppur bisogna andare
Compagno Ovidio Franchi, compagno Afro Tondelli e voi Marino Serri, Reverberi e Farioli Dovremo tutti quanti aver d'ora in avanti voialtri al nostro fianco per non sentirci soli
Morti di Reggio Emilia uscite dalla fossa fuori a cantar con noi Bandiera Rossa!
Passados 18 anos da queda do muro de Berlim, a maioria esmagadora dos alemães da antiga República Democrática Alemã continuam a preferir o regime socialista à ordem capitalista que lhe foi imposta. Esta é pelo menos a conclusão de uma sondagem publicada no sábado, 10, pelo insuspeito semanário Der Spiegel, que incidiu sobre um universo de mil inquiridos abrangendo as faixas etárias dos 35 aos 50 anos e dos 14 aos 24 anos. No primeiro grupo, 92 por cento das respostas foram favoráveis ao socialismo. E mesmo entre os mais jovens, 60 por cento lamentam que nada tenha restado «das coisas de que se podiam orgulhar da Alemanha Oriental». O estudo apurou ainda um número apreciável de «adeptos» do socialismo na parte ocidental do país. Aqui, 26 por cento dos jovens e 48 por cento dos da geração de seus pais são da opinião de que a antiga RDA possuía um sistema de protecção social superior ao que existe actualmente. Visivelmente surpreendido e incomodado com os resultados obtidos, sobretudo entre as camadas jovens, os editores do Spiegel tentam desvalorizá-los, afirmando que se trata de «uma opinião de lentes cor-de-rosa», daqueles que só vêem na Alemanha Oriental «emprego para todos, creches para todas as crianças e um sistema de protecção social que acompanhava o cidadão do berço até ao túmulo. É claro que esta geração não foi exposta aos aspectos negativos da vida sob o domínio comunista, como as filas para comprar alimentos e a repressão policial», conclui com altivez a prestigiada revista, esquecendo propositadamente que o desemprego massivo que continua a flagelar o Leste da Alemanha e a redução drástica dos salários reais e direitos sociais em todo o país colocam hoje em causa não só a liberdade individual mas a própria sobrevivência em condições mínimas de muitos milhões de alemães.
Outra nova mostra de indignación na comunidade intelectual estadounidense levantou a escalada de ameazas do presidente George W. Bush contra Cuba, e que se expresa no chamamento A soberanía de Cuba debe ser respectada, rubricado xa por 145 personalidades.
Debemos previr unha nova agresión contra Cuba, reclama a carta que circula en Internet desde esta fin de semana, e que xa foi asinada por Ramsey Clark, exfiscal de Estados Unidos, e os destacados escritores, profesores e analistas, Noam Chomsky, Howard Zinn e James Early.
Demanda o documento ao goberno dos EEUU respecto á soberanía de Cuba, por mor desa crecente ameaza en contra da integridade dunha nación, e en nome da paz e a seguridade de América Latina e o mundo.
Subscriben o documento académicos, artistas, pensadores e xornalistas, e séguense sumando intelectuais de Estados Unidos.
Sinala a misiva que esa escalada contra Cuba anunciouse só días antes da votación en Nacións Unidas en contra do inxustificábel bloqueo que resultou cun rotundo rexeitamento do mundo, e no contexto mundial de recentes ameazas dunha III Guerra mundial nuclear por parte de Bush.
Nós facemos este chamado polo diálogo permanente e intercambio cultural entre os pobos de Estados Unidos e Cuba, destaca a misiva a só unha semana da mensaxe dirixida á intelectualidade norteamericana pola figura esencial da danza no mundo, Alicia Alonso.
Revela o chamamento de personalidades en EEUU, que tamén queren facer público o anexo secreto da última declaración da "Comisión para a asistencia dunha Cuba libre", presidida pola secretaria de Estado Condolezza Rice.
Apunta que, sinistramente, o Departamento de Estado enfatizou que o plan inclúe medidas que permanecerán en segredo "por razóns de seguridade nacional" e para garantir de que sexan "levadas a cabo con efectividade".
Non é difícil imaxinar o carácter de tales medidas de considerar a militarización da política exterior da administración de Bush que está representando en Iraq, explica o documento que tamén circula na Rede de redes Na defensa da Humanidade.
A destacada bailarina cubana, directora do Ballet Nacional de Cuba, transmitiu o pasado 26 de outubro unha misiva aos artistas e intelectuais estadounidenses para que levanten as súas voces en contra do bloqueo económico, financeiro e comercial dos Estados Unidos contra Cuba, que excede as catro décadas.
Na súa condición de embaixadora de Boa Vontade da UNESCO, Alonso expresou nesa ocasión que se sentía no deber de defender a dignidade dos seres humanos, a diversidade cultural, a identidade e o entendemento entre os pobos do mundo, con independencia da súa forma de pensar e organizar a súa vida.
