As mulleres e os homes que integramos a Frente Popular Galega acudiremos o día 25 de xullo deste 2008, Día da Patria, a Compostela, para manifestar que o pobo galego precisamos exercer o noso dereito democrático á autodeterminación nacional, e poder construír un país novo, libre e soberano, onde sexa posíbel unha vida digna, para naturais, para emigrantes e para inmigrantes, para todas e para todos.

Acudiremos á manifestación convocada por Causa Galiza, que sairá ás 13,30 horas da Alameda compostelá. E facémolo así por entender que é nesta convocatoria onde mellor encaixan, no momento actual, os obxectivos democráticos de emancipación nacional de cada vez máis sectores do noso pobo.

Talvez a gravidade da situación socioeconómica e política requirisen dunha soa manifestación, onde os problemas e as arelas dos galegos e das galegas fosen ditos cunha soa voz. Pero tal cousa non é posíbel: as tendencias conservadoras e unha actuación gubernativa en moitos aspectos lamentábel promovidas desde a dirección hexemónica no BNG impídeno.

Sabemos que no seu seo abundan as persoas ás que xa lles vai resultando moi difícil asumir políticas que favorecen a privatización de servizos e do propio territorio, como tamén non concordan coas tendencias unionistas preconizadas: "Galicia cada vez máis presente en Madrid".
De maneira que a FPG desfilará cos núcleos militantes máis decididos e comprometidos coa reivindicación da autodeterminación nacional. E farémolo conmemorando os 40 anos daquela convocatoria de 1968 en que o exército, a policía nacional e a BPS tomaron as rúas compostelás, patrullando nos seus jeeps e armados con metralletas.

Pero este Día da Patria vaise celebrar nunha situación de grave crise económica e financeira que enche de incerteza o futuro, fundamentalmente das traballadoras e dos traballadores. Como xa acontecera en Latinoamérica, estase a evidenciar agora aquí o fracaso da receita neoliberal para a persistencia do capitalismo. Os avisos e advertencias que as forzas progresistas en todo o mundo viñemos facendo nestas décadas, de nada serviron; manifestacións contra a globalización, como a celebrada en Compostela, de nada serviron; os mortos de Xénova, de nada serviron; os chamamentos á redución do consumo enerxético, de nada serviron... Nada lles fixo pensar e repensar o modelo económico: os gobernos españois nada fixeron por impedir a destrución e a degradación ambiental, favoreceron a construción desmedida de edificios, de urbanizacións mastodónticas e insustentábeis, como a de Miño (Fadesa), que contou coa connivencia política de alguén que concedeu os permisos...

Corresponde ás organizacións políticas, sindicais e sociais da esquerda nacional, aquelas que estamos fóra, como ás que están dentro do BNG, buscar alternativas para un cambio político real e contundente así como tamén para a defensa dos intereses de clase. E debemos facelo xa, a causa dunha Patria nova, dunha Patria ceibe e socialista, non admite demora.

Dixémolo moitas veces: Socialismo ou barbarie. E tal aserto parece ser ben certo, se cadra máis certo que nunca.

Polo avance da alternativa nacional e popular!
Viva Galicia Ceibe e Socialista!!


Frente Popular Galega
En Galicia, a 25 de xullo de 2008.

O rico Hotel Conrad, na Avenida Louise de Bruxelas, é coñecido por acoller a xente como George Bush e as máis ricas familias do mundo. Como a familia principesca dos Emiratos Árabes Unidos, que trouxo entre a súa equipaxe... aos seus escravos. O 1 de xullo, funcionarios da Inspección de Traballo irromperon no hotel. Alertados polo feito de que a familia alugara todo o cuarto piso do hotel durante un ano, os inspectores descubriron escravos modernos cun salario de entre 150 e 200 euros por traballar 16 horas diarias. Nin tan sequera tiñan camas para descansar. A finais do ano 2008 imos celebrar o 60 aniversario da Declaración dos Dereitos Humanos, que prohibe no seu artigo 4 a escravitude, e fala do dereito a un salario xusto e á seguridade social (artigos 22 e 23). Artigos esmagados pola familia principesca e os xerentes do hotel. É evidente que non todos somos iguais.

A fuga dos 15 prisioneiros de guerra, o pasado mércores 2 de xullo, foi consecuencia directa da desprezábel conduta de César e Enrique, que traizoaron o seu compromiso revolucionario e a confianza que neles se depositou.

Independentemente dun episodio como o sucedido, inherente a calquera confrontación política e militar onde se presentan vitorias e reveses, mantemos vixente a nosa política por concretar acordos humanitarios que logren o intercambio e ademais protexan á poboación civil dos efectos do conflito. De persistir no rescate como única vía, o goberno debe asumir todas as consecuencias da súa temeraria e aventureira decisión.

A loita por liberar aos nosos e demais combatentes políticos presos sempre estará á orde do día no conxunto das unidades farianas, especialmente na súa dirección. A todos eles levámolos na mente e no corazón.

O camiño por acadar as transformacións revolucionarias, en ningunha parte do mundo nin en ningún momento da historia foi doado, todo o contrario, e por iso o noso compromiso medra ante cada novo reto ou dificultade.A paz que require Colombia debe ser resultado de acordos que beneficien ás maiorías, non vai ser a paz dos sepulcros sostida sobre a corrupción, o terror do Estado, a felonía e a traizón. As causas polas que loitan as FARC-EP seguen vivas, o presente é de loita e o futuro é noso.

«A lex agraria de Tiberio Graco daríalles a milleiros de familias desarraigadas a posibilidade de traballar a terra (...) Facendo fronte ao movemento popular contra a usurpación ilegal da terra, os oligarcas non tiñan doado atacar a lei de Tiberio. Así que atacaron ao propio Tiberio. Aproveitaron calquera oportunidade para denuncialo como demagogo e tirano que tentaba coroarse rei. Privárono dos fondos suficientes para administrar o programa de reforma da terra.»

MICHAEL PARENTI, historiador marxista norteamericano, El Asesinato de Julio César (2005).


Aconteceume unha cousa curiosa. Coincidiu no tempo a tradución deste traballo para Estoutras sobre Cimbabue coa lectura da obra da que tirei a cita anterior. Mentres lía o libro de Parenti, comecei a mesturar dúas realidades afastadas por máis de 2000 anos e moitos milleiros de quilómetros máis. A Roma republicana e o Cimbabue de hoxe. Lía no libro de Parenti os conflitos de clase, a loita dos popularis, especialmente Tiberio, pola redistribución da terra entre as masas pobres de Roma. Lía como a minoría rica batallou contra esta idea democratizadora, e como acabou asasinando a Tiberio, despois de acusalo de tolo, de guiarse só polo seu interese persoal, de ser un perigo para a paz,... E mentres traducía o traballo de Gowans sobre Cimbabue, ía vendo moitas semellanzas. Os poderosos acusando ao presidente Mugabe de ditador, asasino, demente, ególatra... Lía como a reforma agraria do país africano distribuíra as terras, que até ese momento pertencían a 4.000 granxeiros colonos, entre 300 mil familias negras... Contra Tiberio afiaban os seus dardos os historiadores clásicos e tamén algúns actuais. Contra Mugabe os medios occidentais abrían de par en par as comportas das aldraxes e das mentiras. Nos dous casos, servidores dos poderosos facían o seu labor de presa contra quen ousaban poñer en perigo os privilexios da minoría. Finalizando a tradución, descubrín que entre a bibliografía empregada por Gowans estaba o libro que estaba a ler. Decateime entón, que a influencia do libro de Parenti no artigo de Gowans ía alén da referencia á Roma clásica. Realmente, moitos aspectos que trata Parenti aparecen reflectidos neste traballo sobre Cimbabue. E como podía ser doutro xeito? Seica non son os dous autores marxistas? Non están ambos os dous armados coas ferramentas analíticas do materialismo histórico e da dialéctica? Seica non atopamos xa en Engels e Marx referencias á historia clásica ou ás loitas dos norteamericanos contra o imperio británico? Calquera situación histórica podemos comprendela se non nos esquecemos da loita de clases como motor da historia. Se empregamos o método marxista veremos as cousas con meridiana claridade.

Medo me dá cando ao falar con alguén sobre a situación en Cimbabue este empeza con algo semellante a: «É complicado posicionarse sobre Cimbabue». U-la complicación? Cimbabue antes era Rodesia, un estado colonial británico, controlado polos brancos onde o racismo era a norma. O partido de Mugabe, a Unión Nacional Africana-Fronte Patriótica, loitou durante unha década para acadar a independencia. Logrouno. Mais a independencia pode ficar sen contido real, e limitarse a izar unha bandeira máis bonita. Abondosos exemplos temos no continente africano. Pero en Cimbabue non abondaba iso. En Cimbabue quixeron dotar de contido á verba independencia. Rachou co programa de axuste do FMI, que acabara coas políticas sociais e de creación de industria, e puxo en marcha unha democratizadora reforma agraria. Inglaterra comprometérase a financiar esta reforma e pagarlle a compensación aos antigos colonos. Non cumpriu a súa palabra. O goberno de Cimbabue si. As terras volveran aos seus lexítimos donos, o pobo negro de Cimbabue. E a terra non foi o único. A loita foi total pola conquista da soberanía da economía, das materias primas, das minas. As consecuencias poucos as coñecen: sancións económicas de derrubarían calquera economía, negación de créditos, negación de repostos para cousas tan perigosas como os camiños de ferro, fin do financiamento para programas sociais e de industrialización.

E sempre que os poderosos queren contar co respaldo da opinión internacional, para así poder defender sen miramentos os seus privilexios de rapina fronte ao estado insolente , so teñen que poñer a funcionar todos os seus instrumentos de manipulación: medios de comunicación occidentais, ONG’s, partidos opositores ideados nos clubs de campo dos brancos rodesianos ou da Florida, trotskistas, e demais. Xa se encargan estes de conseguir que nós sigamos o seu xogo e condenemos a este ou a aquel tirano. Unha historia que se repite a cotío en moitas partes do mundo, naqueles sitios onde non están dispostos a ser escravos na súa propia terra. Vémolo a diario en Cuba, na Bielorrusia, en Venezuela, na República Democrático Popular de Corea... Cuspidiño ao que hai máis de dous mil anos fixeron con Tiberio.

Unha explosión interrompía onte á noite unha concerto en Minsk para celebrar o 50 aniversario da independencia de Bielorrusia, ferindo a 50 persoas. O presidente Alexander Lukashenko estaba presente no concerto. Hoxe venres, a policía atopou un segundo artefacto explosivo na mesma zona da capital bielorrusa onde onte detonou a primeira bomba. Segundo os investigadores: «O artefacto explosivo presenta moitas pegadas que permitirán acelerar a investigación e deter aos culpábeis».

Desde 1992 até 1994, baixo o réxime burgués de Shushkevich, réxime antisoviético e monicreque dos intereses occidentais, o día da independencia tiña un carácter burgués ao facer alusión á disolución da Unión Soviética. Desde que Lukashenko chegou ao poder en 1994, o significado da celebración é ben distinto. Celébrase agora a liberación da ocupación Nazi. O cambio foi aprobado en referendo onde participou o 84% da poboación de Bielorrusia. Os votos favorábeis a celebrar a vitoria sobre os nazis foron o 88,5%.