|
| Ofensiva represiva do fascismo español: Ugio na cadea, SEGI no punto de mira e nova farsa xudicial contra Arenas
|
| 29 de Nov de 2009 |
- O independentista galego Ugio Caamanho foi detido esta sexta feira na Coruña e onte pola tarde ingresaba no cárcere de Teixeiro. Na páxina do organismo antirrepresivo Ceivar informan desta detención.
- En Bilbo, 20.000 persoas saíron á rúa para protestar pola macrorredada contra a mocidade vasca. Polo de agora, son 31 os detidos. No Gara pode ampliar información.
- O dirixente obreiro Manuel Pérez Mártinez, Camarada Arenas, ten o próximo 3 de decembro un novo xuízo-farsa. Os Comités por un Socorro Roxo Internacional convocan unha concentración para mostrar o apoio a Arenas diante das portas da Audiencia Nacional.
É un deber dos comunistas amosar a nosa solidariedade cos que combaten este sistema. Liberdade comunistas e independentistas presos! |
  |
|
|
|
| Tirón de orellas pola persecución do galego por parte da Xunta
|
| 27 de Nov de 2009 |
CIG Vigo
Un informe notifica que "as súas medidas adoptadas contra a lingua galega desde abril supón unha vulneración de tratados internacionais"
A European Bureau for Lesser Ussed Lenguages (EBLUL, Axencia Europea das Linguas Minorizadas) emitiu unha resolución na que reprende a política lingüística emprendida polo Executivo de Alberto Núñez Feijóo, tras a reunión de que este organismo celebrou onte (26/11/09) en Barcelona.
O texto "informa" á Xunta de Galicia de que "as súas medidas adoptadas contra a lingua galega desde o pasado mes de abril supón unha vulneración de tratados internacionais sobre dereitos lingüísticos subscritos polo Estado español" e contra a Carta Europea de Linguas Rexionais e Minorizadas.
A EBLUL afirma na súa resolución que "resulta de especial gravidade" que "non só non se puxese en marcha ningunha das medidas recomendadas", senón "que se desmantelasen algúns dos proxectos máis aplaudidos polo Consello de Europa", entre os que se cita á antiga Rede Galega de Escolas Infantís, Galescolas, "a única rede de ensino que contemplaba con normalidade o uso do galego".
O documento "anima" ao Goberno galego a "que desenvolva unha política lingüística de extensión social da lingua propia de Galicia", á vez que lle advirte que "de continuar a súa política de desprotección" trasladarase a situación aos diferentes foros internacionais onde a EBLUL atópase presente.
|
|
|
|
|
|
| Outra ollada sobre o Muro de Berlín
|
| 25 de Nov de 2009 |
Greg Butterfield 20/11/2009
Workers World
Hai vinte anos, unha organización sindical mantiña unha folga baixo condicións moi complicadas. Esta organización obreira e os seus dirixentes foron castigados polas institucións empresariais. Os empresarios ameazaban, coaccionaban e subornaban á xente para que atravesaran a liña de piquetes. Animaban aos crebafolgas. Os líderes da Union International tramaron cos capitalistas acabar coa folga. Finalmente, os folguistas perderon. Mais iso non foi dabondo para os xefes. Non satisfeitos coa redución dos salarios e as prestacións dos obreiros e con rachar a súa unión, enviaron o seu aparello estatal contra os líderes folguistas coa acusación de crimes atroces. O líder obreiro marchou ao exilio fuxindo da persecución xudicial. A organización sindical da que falamos era Amalgamated Transit Workers Unión Local 1202, que se declarou en folga contra o xigante Breyhound Bus Lines en febreiro de 1990. Mais todo o escrito anteriormente tamén se aplica á República Democrática Alemá – a Alemaña socialista do leste- e á queda do Muro de Berlín uns poucos meses antes, en novembro de 1989. Tanto a clase capitalistas como algúns mal informados progresistas festexaron o 20 aniversario deste suceso. Unha liña de piquete significa ‘non cruzar!’ Pregúntelle a calquera persoa que fixera folga se algunha vez aprobou que alguén atravesara a liña de piquetes, e seguramente escoitará un rotundo «Non!» O Muro de Berlín -tan criticado e condenado tanto pola máquina de guerra imperialista como polos choromiqueiros liberais- non era máis ca un piquete de folga nunha escala moito maior. O muro foi construído en 1961 en resposta ás provocacións do imperialismo norteamericano e de Alemaña Occidental, o seu socio menor, para destruír o intento de construción do socialismo no leste alemán. Estas provocacións incluían a infiltración no Berlín Oriental de axentes anticomunistas, as ameazas militares e o suborno a especialistas cuxo traballo era necesario para o estado obreiro –a chamada ‘fuga de cerebros’. O repugnante mito de que o Muro de Berlín foi construído para destruír a liberdades dos berlineses, inmortalizado no famoso discurso do presidente John F. Kennedy, é xusto o contrario da realidade. As potencias capitalistas querían esmagar a liberdade da clase obreira de construír unha sociedade que non se movera polo afán de beneficios. O Muro de Berlín era a antítese do muro do apartheid construído por Israel cercando as poboacións palestinas, o muro militar norteamericano e coreano do sur que separara aos familiares de Corea do Norte, ou enorme muro norteamericano contra os inmigrantes na fronteira con México. Cal é a diferenza? Estes muros están destinados a reprimir aos traballadores e aos oprimidos. O Muro de Berlín, pola contra, foi construído para defender aos traballadores e aos oprimidos. Os logros da Alemaña Socialista A RDA non foi o produto dun levantamento revolucionario clásico. Foi formada por unha alianza entre comunistas, socialistas e organizacións obreiras alemáns que resistiran o Nazismo e sobrevivido á Segunda Guerra Mundial, e o Exército Roxo soviético que liberou a parte oriental do país, todo isto baixo a presión militar e económica dos Estados Unidos –iniciábase a Guerra Fría. E só foi estabelecida despois de que o imperialismo norteamericano, e os seus novos aliados nas vencidas clases altas alemáns, empezaran a facer da Alemaña Occidental un baluarte da agresión contra a URSS e os seus aliados. En certo sentido, era unha casa de transición ao socialismo. Calquera que foran as súas eivas, a RDA foi un estado obreiro que proporcionou postos de traballo, vivenda e atención sanitaria para todos os seus habitantes. Proporcionou axuda e apoio, incluíndo axuda militar e médica, aos movementos de liberación nacional de todo o mundo, incluíndo a loita contra o apartheid no sur da África. A RDA proporcionou unha terra segura aos refuxiados do terror fascistas de países como Chile ou Arxentina. A Alemaña Socialista tamén proporcionou traballo e educación a traballadores e estudantes convidados de Asia, África e Medio Oriente –moitos dos cales foron aterrorizados ou expulsados polos ataques fascistas de comezo da década dos 90, despois da reunificación coa Alemaña Occidental imperialista.  Alemaña Oriental estaba por diante de calquera país do mundo no tocante aos dereitos e liberades dos homosexuais, bisexuais, lesbianas e transexuais. O movemento de liberación gay como o coñecemos, naceu dentro do s movementos comunistas e socialistas alemáns do século XIX e principios do XX. Respecto aos dereitos das mulleres á educación, ao emprego e á vivenda, e especialmente na creación dunha ampla rede de gardarías, a RDA realizou enormes progresos. Boa parte destes progresos foron ao cadoiro coa fin da RDA. A República Democrática Alemá tiña dereito a defender a súa soberanía fronte ao imperialismo, aínda máis cando a fronteira entre o leste e o oeste da Alemaña era tamén a fronteira entre os campos imperialista e prosocialista. Quen non pode ou poderá nunca apoiar os dereitos das organizacións obreiras de defenderse –sexa un sindicato, un movemento de resistencia ou un estado obreiro- nunca serán quen de ter éxito nunha loita revolucionaria. Os revolucionarios honestos temos que aprender esta lección, e é o deber dos que vivimos estes terríbeis reveses educar ás novas xeracións. (Articles copyright 1995-2009 Workers World. Verbatim copying and distribution of this entire article is permitted in any medium without royalty provided this notice is preserved.) |
|
|
|
|
|
| Cegueira
|
| 24 de Nov de 2009 |
Gloria Rekarte, ex presa política Gara
24/11/2009
Eneko Olza. Detención: Iruñea, 5 de xullo de 2000, no curso do xuízo que se seguía contra el pola queima dun caixeiro automático. Acusación fiscal: Incendio terrorista. Petición fiscal: 15 anos. Proba única: tiña unha cazadora da mesma color que a que aparecía na cámara de videovixilancia da entidade bancaria. Atenuantes: ningún. Condena: 10 anos. Situación actual: encarcerado. José Diego Yllanes: Detención: Iruñea, 7 de xullo de 2008. Acusación: Asasinato. Petición fiscal: 17 anos. Probas: todas. Curso do xuízo: impecábel posta en escena do acusado. Atenuantes: Reparación do dano (económica, enténdase) e embriaguez leve. Condena: 12 anos e medio. Situación actual: encarcerado de momento. Espléndido retrato o da xustiza espida, e dos seus funcionarios, das leis, dos medios... e da sociedade. Mais poucos quixeron reparar en tanto. Os danos a un caixeiro automático valen un chisco menos que a vida dunha muller. Un chisco menos en petición fiscal e en condena, e seguramente bastante máis á hora do cumprimento desta condena. Ante a disidencia vasca, a xustiza sabe como golpear e como semellar implacábel; os medios como crear a alarma social da que botan man os tribunais para ditar sentenza. A sociedade, como sentirse entón satisfeita. Mais ante a posición económica e social de Yllanes, a xustiza, que é calquera cousa menos cega, pregou velas; os medios apagaron os lumes e boa parte da sociedade mostrouse insolitamente comprensiva. Se alguén camiña cunha venda nos ollos, non é precisamente a xustiza |
|
|
|
|
|
| Amplo descontento co capitalismo vinte anos despois da queda do muro de Berlín
|
| 19 de Nov de 2009 |
Fonte: BBC NewsApós vinte anos da caída do Muro de Berlín, unha enquisa realizada en 27 países do mundo sinala que o descontento co capitalismo libre mercado (sic) é xeneralizado, con só un pequeno 11% que afirma que funciona ben e que non sería positiva unha maior regularización. Só en dous países superan o 20% os contentos co capitalismo: Estados Unidos (25%) e Paquistán (21%). A visión máis común é que o capitalismo de libre mercado ten problemas que poden abordarse a través de procesos de regularización e reforma – un punto de vista defendido polo 51% das máis de 29.000 persoas enquisadas. Unha porcentaxe do 23% consideran que o capitalismo é un sistema totalmente defectuoso que un novo sistema é necesario –incluíndo o 43% na Francia, o 38% en México, o 35% no Brasil e o 31% na Ucraína.
Por outra parte, en 15 dos 27 países, a maioría quere que o seu goberno controle mais directamente as principais empresas. Este punto de vista está particularmente estendido en dúas ex repúblicas soviéticas: Rusia (77%) e Ucraína (75%), mais tamén no Brasil (64%), Indonesia (65%) e Francia (57%).
En 22 dos 27 países, a maioría defenden unha mellor distribución da riqueza polos gobernos (67%). En 17 países dos 27, un 56% apostan por que os gobernos regulen máis as empresas.
A enquisa tamén preguntou sobre se a disolución da Unión Soviética foi algo bo ou non. O 54% di que foi positivo, aínda que esta posición é maioritaria en só 15 dos 27 países. O 22% afirma que foi algo negativo, mentres que o 24% non sabe.
Entre os estados membros do antigo Pacto de Varsovia, a maioría dos rusos (61%) e ucraínos (54%) coidan negativa a desintegración da Unión Soviética. Pola contra, catro de cada cinco polacos (80%) e case dous tercios dos checoslovacos (64%) considérana positiva.
Os resultados proceden dunha enquisa sobre 29.022 cidadáns maiores de idade de 27 países, realizada para a BBC World Service por GlobeScan, empresa internacional de estudos estatísticos, xunto co Program on International Policy Attitudes (PIPA) da Universidade de Maryland. GolbeScan coordinou o traballo de campo entre o 19 de xullo e o 13 de outubro de 2009.
Doug Miller, presidente de GlobeScan, afirma: “Seica a queda do Muro de Berlín en 1989 non foi a esmagadora vitoria do capitalismo de libre mercado que se prevía nese momento, sobre todo despois da situación nestes últimos doce meses.”
Conclusións:
Os europeos din que a desintegración da Unión Soviética foi algo bo, cunha ampla maioría na Alemaña (76%), e Francia (74%). Esta opinión domina especialmente nos Estados Unidos, onde o 81% dos consultados coidan positiva a desintegración. Nos principais países desenvolvidos, como Australia (73%) e Canada (73%) tamén son da mesma opinión.
Fóra do Occidente desenvolvido, o consenso é moito menor. Sete de cada dez exipcios (69%) opinan que a desintegración da Unión Soviética foi sobre todo negativa. As opinións están divididas na India, Kenia e Indonesia, con moitos “non sabe/non contesta” nas respostas.
Malia compartir visións semellantes sobre moitos temas claves, franceses e alemáns están en franco desacordo no tocante ao capitalismo de libre mercado. Na Francia, o 47% coida que os seus problemas poden ser resoltos mediante regulacións e reformas, mentres que un 43% consideran o contrario. Na Alemaña, poren, poucos (8%) son os que defenden un sistema económico diferente, sendo cerca de tres cuartos (74%) os que coidan que o capitalismo de libre mercado debe estar libre das regulacións e das reformas.
América Latina é particularmente favorábel a un papel máis activo dos gobernos na xestións da economía. Nove de cada dez apoian unha redistribución da riqueza en México (92%), Chile (91%) e Brasil (89%).
Onde menos porcentaxe apoia a redistribución é en Turquía (9%). Onde menos gusta a intervención do goberno na economía é na India (66%), Polonia (61%) e os Estados Unidos (59%). Pola contra, onde máis se defende o papel regulador do goberno é no Brasil (87%), Chile (84%), Francia (76%), Estado español (73%), China (71%) e Rusia (68%). Porén, existe unha forte oposición á regularización en Turquía (71%), Filipinas (47%), Paquistán (36%), Nixeria (32%) e a India (29%).
O control directo das industrias polo goberno ten moita oposición non só nos Estados Unidos (52%), senón tamén na Alemaña (50%), Turquía (71%) e Filipinas (54%).
Foron entrevistados, entre o 19 de xuño e o 13 de outubro, 29.033 cidadáns de Australia, Brasil, Canadá, Chile, China, Costa Rica, República Checa, Exipto, Francia, Alemaña, India, Indonesia, Italia, Xapón, Kenia, México, Nixeria, Paquistán, Panamá, Filipinas, Polonia, Rusia, Estado español, Turquía, Ucraína, Inglaterra e os Estados Unidos. (Nota: no Brasil, Chile, China, Costa Rica, Exipto, México, Panamá, Filipinas e Turquía so se consultou nas zonas urbanas.)
Ler máis |
|
|
|
|
|
| Os alemáns orientais perderon moito en 1989
|
| 18 de Nov de 2009 |
Para moitos na RDA, a caída do muro de Berlín e a unificación significou a perda do emprego, da vivenda, da seguridade e da igualdade.
Bruni de la Motte
Guardian
8/11/09
O 9 de novembro de 1989, cando o Muro de Berlín se viña abaixo, comprendín que a unificación alemá chegaría moi pronto. Isto significaba a fin da República Democrática Alemá, o país no que nacera, crecera, tivera aos meus dous fillos, obtivera o meu doutorado e gozara dun satisfactorio traballo como profesora de literatura inglesa na Universidade de Potsdam. Por suposto, a unificación trouxo consigo a liberdade de viaxar polo mundo e, para algúns, máis riquezas materiais, mais tamén trouxo a desintegración social, o desemprego xeneralizado, as listas negras, un estúpido materialismo e unha sociedade de cotobeladas, así como unha demonización do país no que eu vivín e que axudei a moldear. A pesar das vantaxes, para moitos foi máis un desastre que unha celebración. Abondan dous exemplos. A miña mellor amiga, unha profesora de linguas estranxeiras, perdeu o seu traballo e entrou nunha lista negra porque, na época na que caeu o muro, ela estaba a ensinar nunha universidade de dereito do goberno. Non era membro do partido, nin sequera estaba politizada. Após moitos esforzos conseguir atopar un emprego axudando a mozos excluídos sen escolarizar, cun contrato temporal e un salario moito menor. O meu irmán, doutorado en ciencias filosóficas, perdeu o seu emprego de investigador na academia e desde entón só conseguiu empregos temporais sen ligazón coa súa especialidade e mal pagados. Pouco se sabe do que aconteceu coa economía da RDA cando caeu o muro. Unha vez que se abriu a fronteira, o goberno decidiu estabelecer un fondo para garantir que as “empresas públicas” (a maioría) fosen transferidas aos cidadáns que crearan a riqueza. Porén, poucos meses despois da unificación, o goberno conservador recentemente elixido transferiu o fondo fiduciario a alemáns occidentais que representaban os intereses dos grandes negocios. A idea de bens “de propiedade pública” transferidos aos cidadáns foi abandonada sen máis explicacións. No seu canto, os bens foron privatizados nunha velocidade recorde. Máis do 85% dos bens públicos foron comprados por alemáns occidentais e moitos foron pechados pouco despois. No campo, 1,7 millóns de hectáreas de terras agrícolas e forestais foron vendidas e o 80% dos traballadores agrícolas perderon os seus empregos. En xullo de 1990, cando aínda existía a RDA, foi introducida unha apurada “unión monetaria”, co resultado da bancarrota económica da RDA. Antes da unificación, o marco da Alemaña Occidental valía 4,50 marcos da RDA; a unión monetaria fixou a paridade nunha taxa de cambio de 1:1. O resultado foi, dun día para outro, a suba do prezo dos produtos de exportación da RDA nun 450% , deixando de ser competitivos; o mercado da exportación (39% da economía) quebrou inevitabelmente. Un enorme número de obreiros perderon o seu traballo, como tamén milleiros de investigadores e académicos. Como resultado das purgas no mundo científico e académico, un proceso de limpeza política, máis dun millón de persoas con estudos académicos perderon o seu traballo. Isto significa case o 50% deste grupo, obtendo Alemaña Oriental a máis alta porcentaxe de desemprego profesional no mundo; todos os reitores das universidades e todos os directores de empresas públicas, así como 75.000 profesores, perderon os seus empregos e pasaron a ingresar as listas negras. Este proceso contrasta radicalmente co que aconteceu na Alemaña Occidental despois da guerra, onde poucos ex nazis foron tratado deste xeito. Na RDA todas as persoas tiñan o dereito legalmente estabelecido á permanencia e propiedade da casa onde vivían. Despois da unificación, houbo 2,2 millóns de reclamacións de cidadáns do occidente sobre as casas do leste. Ironicamente, as reclamación de restitución do outro lado, feitas por alemáns do leste sobre propiedades do oeste, foron rexeitadas por “fora de prazo”. Despois da morte da RDA, moitos acabaron por recoñecer e lamentar que as conquistas sociais xenuínas das que gozaban foran desmanteladas: igualdade social e de xénero, pleno emprego, ausencia de medos existenciais, como as rendas, o transporte público e as facilidades deportivas e culturais. Desafortunadamente, o colapso da RDA e do “socialismo real” chegou pouca antes do colapso do “mercado libre” do sistema occidental. |
|
|
|
|
|
| Defendamos a memoria de Ernst Thälmann e da resistencia antifascista alemá
|
| 1 de Nov de 2009 |
Os camaradas alemáns do círculo de amigos do Monumento a Ernst Thälmann en Ziegenhals (no Estado federado de Brandeburgo, a 45 km de Berlín) acaban de encetar unha campaña a nivel internacional para impedir o seu derrubo. Max Renkl, o presidente desta asociación amiga, está facendo un chamamento a todos os antifascistas para que se unan a esta loita pola defensa da memoria de Thälmann e de todos os que se opuxeron aos nazis.  O Monumento a Ernst Thälmann foi construído polo Goberno da República Democrático Alemá nos anos 50, como merecida homenaxe ao dirixente comunista Thälmann, máis non só a el, senón aos primeiros resistentes antifascistas. Levantouse o monumento onde o 7 de febreiro de 1933, só unha semana despois da chegara ao poder dos nazis, se reuniu o Comité Central do Partido Comunista de Alemaña (KPD), liderado por Ernst Thälmann. Foi a primeira xuntanza dun partido alemán para organizar a resistencia antifascista. Thälmann pronunciou aí o famoso Discurso de Ziegenhals, onde chamou a todos os antifascistas a unirse e loitar contra o réxime fascistas. O Partido Comunista de Alemaña tardou unha semana en comezar a súa resistencia. Outros loados pola burguesía, como o militar Stauffenberg, tiveron que agardar 11 anos e que a guerra estivera case perdida, para intentar algo contra Hitler (que non contra o fascismo).  En 1990, a Treuhandanstalt, empresa estatal alemá encargada de privatizar o patrimonio da República Democrática Alemá, incluído o patrimonio do Partido Socialista Unificado da Alemaña, converteuse na propietaria do Monumento, do edificio adxacente e do chan. En 2003, a Treuhandanstalt vendeu o monumento e toda a propiedade a un militar de Brandeburgo. O novo dono, ademais de impedir o acceso ao monumento, leva 6 anos intentando derruílo. Os comunistas alemáns teñen que incrementar os seus esforzos, porque o propietario está disposto a destruílo xa, e as autoridades de Brandeburgo apoian o seu proxecto. Esta é a razón da importancia desta campaña. É deber de todo comunista, de todo antifascista, colaborar na medida do posíbel nesta campaña. Difunda esta campaña e asine a petición on-line para impedir o derrubo. Tamén pode acceder á petición a través desta páxina http://www.etg-ziegenhals.de/Aktuelles.html. Hoxe máis que nunca, longa vida a Thälmann, ao histórico KPD e aos loitadores antifascistas! |
|
|
|
|
|
| Manifesto Semente Vermelha
|
| 30 de Out de 2009 |
Semente Vermelha nasce da unióm dum grupo de moços independentistas, pertencentes a diversas organizaçons e locais sociais, com a finalidade de abrir, num futuro próximo, um novo local social onde levar avante as nossas iniciativas e actividades na cidade mais espanholizada da Galiza, Vigo, e num dos bairros que reflictem essa realidade, Hispanidade.
O projecto assimilista que representa Espanha e o Capital para a nossa naçom está mais vivo que nunca. A ultra-direita espanholista governa de novo a Junta da Galiza e esta vez já nom semelha fazer-lhe falta disfarçar-se de pseudo-demócrata. Lança umha ofensiva mortal à nossa língua com o perigo de que o espanhol seja, pola primeira vez em toda a nossa história de asobalhamento e resistência, a língua maioritária deste povo; desvia fundos públicos para escolas privadas ultracatólicas; nom oculta a sua relaçom com a falange espanhola representada em Galicia Bilingüe; tenta criminalizar à classe operária dizendo-lhes, com ajuda dos seus inseparáveis e fieis súbditos meios de comunicaçom, que som uns vándalos; nega os direitos das mulheres apoiando às manifestaçons da Igreja máis ráncia e um longo etcétera.
Mas tampouco esquecemos às outras capas da ampla burguesia galega-espanhola progresista e autonomista, as que som representadas polo PSOE e o BNG. Eles nom duvidam em pactar entre sim, seja direita ou esquerda, para fazer-nos calar, para que nenguém saiba de nós, os verdadeiros patriotas galeg@s, os que nom nos vendemos a Espanha, os que somos filhos de todos e todas @s que morrerom pola nossa Pátria sem renunciar em nengum momento a ideia de que a luita é o único caminho.
Véde-os aí, criminalizando à juventude, privatizando às ruas da nossa cidade, negando o direito de reuniom no Casco Velho, concedendo a licencia do porto desportivo de Massó reprimindo umha e outra vez a umha vizinhança incansável, que está a levar umha luita exemplar.
É por todo isto polo que Semente Vermelha quere luitar. Para fomentar a língua e cultura galegas num bairro atacado pola nova burguesia e membros da falange. Para concienciar à classe obreira da necessidade da independência e o socialismo. Para abrir um debate na juventude independentista, actualmente dividida, no que, através do pluralismo ideológico em parámetros independentistas e de esquerdas, podamos dar pasos importantes para avançar. Mas nom só. Para dinamizar a vida deste bairro, castigado coma todos por um sistema que nom dá mais possibilidades que as de consumir em centros comerciais, para que os nenos e nenas podam jogar e entreter-se, para que os moços e moças podam familiarizar-se com a nossa luita, para que todas as pessoas, em definitiva, tenham umha alternativa real, feita desde Galiza e para o povo trabalhador galego.
SEMENTE VERMELHA |
|
|
|
|
|
| Entre 4000 e 5000 persoas maniféstanse en Compostela polo cumprimento dos acordos na sanidade pública
|
| 29 de Out de 2009 |
A Sanidade mobilízase en demanda do cumprimento dos acordos: retributivo, de mellora de Atención Primaria e Saúde Mental, pola defensa da Carreira Profesional, pola consolidación e contratación de persoal, por unha da sanidade pública de calidade.
De 4.500 a 5.000 persoas participaron na manifestación, que rematou diante da sede do Sergas. As traballadoras e traballadores da Sanidade pública galega sumáronse á manifestación convocada en Compostela en demanda do cumprimento dos acordos asinados en materia retributiva, polo Plan de Mellora da Atención Primaria e o Plan de Saúde Mental.
Ao remate da marcha os representantes das organizacións sindicais convocantes foron recibidos pola Xerente do SERGAS, quen lles explicou que a decisión de conxelar 'sine die' estes acordos fora adoptada polo goberno galego e que ao único que se comprometía era a transmitir as súas demandas.
A Xerente do Sergas xustificou ademais a decisión adoptada polo goberno do PP por mor da crise económica e polo elevado número de desempregadas e desempregados que hai no estado
Para a secretaria nacional de CIG-Saúde, María Xosé Abuín, deste xeito, o Partido Popular está facendo que sexan as traballadoras e traballadores da sanidade pública galega os que paguen unha crise económica que non provocaron, da que tamén son vítimas e que é, ademais, consecuencia das políticas neoliberais que o PP aplicou durante os seus sucesivos mandatos. Para Abuín o máis grave é que nin sequera se di por canto tempo se prevé conxelar estes acordos.
Con esta manifestación, que partiu do edificio administrativo da Xunta de Galiza, en San Caetano, para rematar diante da sede do SERGAS, en San Lázaro, pretendíase presionar ao goberno da Xunta para que os presupostos para o ano 2010 -que xa están entrando na súa última fase de debate en comisión antes de ser definitivamente aprobados en pleno- contemplaran as partidas orzamentarias necesarias para poder efectivizar os acordos asinados. Porén, e dada a resposta da xerente da SERGAS, non hai indicios de que isto vaia ocorrer.
Acordo retributivo
Os orzamentos de 2010 terían que incluír partidas destinadas a cumprir, entre outros, o acordo en materia retributiva, asinado en 2008. Segundo este, recoñecíase que os traballadores e traballadoras da Sanidade Pública galega son dos peor pagados de todos os sistemas de saúde do estado e a Xunta de Galiza comprometíase a aplicar un incremento nas retribucións nun período que ía do 2008 até o 2012. Deste xeito, xa no ano 2010 os traballadores percibirían un incremento nas súas retribucións dunha quinta parte do total en conceptos como nocturnidade, traballos en domingos e festivos e as noites do 24 e 31 de decembro.
Plan de Mellora de Atención Primaria e de Saúde Mental
Tamén quedan relegados a un futuro incerto os Plans de Mellora de Atencion Primaria e de Saúde Mental.
Existía un acordo, tamén asinado polo goberno galego, no que se contemplaba a necesidade de mellorar a atención primaria. Estaba dirixido, fundamentalmente, a incrementar a capacidade de resolución deste servizo e consistía en incrementar os profesionais para conseguir ratios de doentes máis axeitados ás necesidades dos usuarios. Porén agora queda paralizado. Do mesmo xeito paralízase, ao non prever partidas orzamentarias destinadas a este fin, o Plan de Saúde Mental que era e é, para a CIG, a grande esquecida da sanidade pública.
|
|
|
|
|
|
| Hoxe 29 de Outubro: Manifestación en Vigo en contra da privatización do novo hospital
|
|
"A privatización prexudica a túa saúde. Hospital Público xa"  Este 29 de outubro haberá unha gran manifestación en Vigo que sairá do cruce de Gran Vía con Urzaiz as 20h convocada pola Plataforma en Defensa da Sanidade Pública para protestar pola privatización do novo hospital de Vigo. Xogámonos moito no futuro se non conseguimos pararlle os pes ao PP para privatizar a sanidade pública, logo será demasiado tarde. A privatización da xestión do novo hospital significa menos recursos humanos, menos contratacións, mais precariedade de servizos e un empeoramento da asistencia sanitaria porque os beneficios empresariais van primar sobre o interese público. Este 29 de outubro participa na gran manifestación en contra da privatización do novo hospital. A Plataforma en Defensa da Sanidade Pública está formada por sindicatos, partidos políticos, asociacións de veciños, asociacións cidadáns e sanitarias así como concellos afectados da Área Sanitaria. A Privatización Prexudica a túa Saúde
HOSPITAL PÚBLICO XA!!! |
|
|
|
|
|
| Posicionamento da CIG-Saúde respecto dos Orzamentos para o 2010
|
|
CIG-Saúde A Conselleira de Sanidade defende a suspensión dos acordos asinados na Mesa Sectorial en base a que o persoal do SERGAS temos que ser solidarios coa situación actual. E en base a esa solidariedade, entrega o financiamento e a xestión á iniciativa Privada, para que obteña beneficios económicos coa sanidade de todos.
A publicación dos orzamentos ven a confirmar os nosos peores temores, pois recollen:
- Un importante recorte orzamentario. - A introdución no sistema dos modelos de financiamento pola iniciativa privada (PFI). Quen gaña e quen perde coas PFI?
GAÑAN
1.- A curto prazo: os gobernos constrúen hospitais en pouco tempo, sacándolle rendibilidade electoral, hipotecan o futuro e pagan os que veñan detrás.
2.- A longo prazo: os consorcios empresariais, especialmente as empresas construtoras, manteñen e amplían as súas carteiras de contratacións conseguindo entre 3 e 10 veces mais ingresos que cós contratos tradicionais do sistema sanitario público.
3.- Sempre: as sociedades financeiras e fondos de inversión, que teñen enormes beneficios económicos a costa dos cartos de todos.
PERDEN
1.- O sistema sanitario público.
- Págase un prezo moi elevado polos novos centros.
- Distorsiónase a capacidade de planificación.
- Redúcense as prestacións sanitarias.
- A hipoteca destes hospitais devora ao resto do sistema.
2.- Os cidadáns e os usuarios.
- Redúcense o nº de camas entre un 30% e un 40%.
- Redúcese o cadro de persoal nunha porcentaxe superior ao 25% cos hospitais tradicionais.
- Xéranse listaxes de espera moi elevadas.
- Substituíuse o principio de solidariedade pólo principio de competitividade rompendo o principio de equidade.
Estes orzamentos non pretenden enfrontar os problemas públicos a través dos servizos públicos, se non recorrendo a experiencias privadas: distribuír a prestación en mercados. O resultado disto tradúcese en:
Para os profesionais
- Os profesionais séntense confusos, como un corcho no océano.
- Enfróntanse a unha crecente fragmentación e burocratización do seu traballo.
- Decrece a seguridade e estabilidade laboral.
Para os usuarios
- Converten aos usuarios en consumidores competitivos, insolidarios.
- Periga a confidencialidade dos datos.
- Selecciónanse os doentes en base aos custes dos procesos.
O compromiso deste goberno coas cidades de Vigo, Pontevedra e Lugo para a construción dos novos hospitais tradúcese en:
Hospital de Vigo
- Financiamento con PFI.
- Redución do nº de camas.
- Inversión de 12 millóns no ano 2010
Hospital de Pontevedra
- Financiamento con PFI.
- Ocultan información sobre o hospital único.
- Inversión de 1 millón no ano 2010.
Hospital de Lugo
- Privatización da alta tecnoloxía.
A introdución do financiamento mediante a iniciativa privada estendese a tódalas infraestruturas sanitarias, incluíndo aos Centros de Saúde, co que abre a porta á privatización da Atención Primaria.
|
|
|
|
|
|
| Éxitos económicos da República Popular Democrática de Corea
|
| 26 de Out de 2009 |
Texto elaborado grazas aos datos e imaxes proporcionados por Juan Nogueira
A República Popular Democrática de Corea ven de rematar con espectacular éxito a “Batalla dos 150 días”. Unha iniciativa para mobilizar a participación de toda a poboación durante 150 días para encetar o camiño de converter a república nunha potencia económica.
A través das asembleas de obreiros, das organizacións políticas e sindicais, mais tamén todas as organizacións artísticas de propaganda e axitación, conseguiron incrementos asombrosos tanto na industria como na agricultura. Por exemplo, a extracción de carbón medrou nun 150% respecto ao pasado ano, a produción de cemento e materiais de construción un 140%. O crecemento industrial, que se situou nos últimos anos entre o 9 e o 10%, segundo Ji Youl-il, director do Instituto de Investigacións Sociais da Universidade Coreana en Xapón, será amplamente superado durante este ano. Moitas empresas teñen como meta para o 2012 triplicar os niveis produtivos actuais, mentres que na minería, a produción enerxética e o transporte ferroviario, os obxectivos chegan a multiplicar por seis os números actuais.
Na agricultura os avances non son menores. É moi probábel que este ano se acaden niveis que non se vían desde os anos 80. As zonas de cultivo e a construción de infraestruturas agrícolas non cesan de medrar.
Nesta campaña política para consciencia aos traballadores do norte de corea da importancia da construción económica nesta fase da Revolución, un dos eixes prioritarios era a construción de vivendas. E isto podémolo ver en Pyongyang, onde a construción de novas vivendas é imparábel: 65.000 apartamentos no barrio de Mangyongde, 15.000 no centro da capital e 20.000 na área do ferrocarril, entre os barrios de Ryokpo e Ryongsong. Todas as vivendas teñen 100 m2.
Por suposto, a construción de vivendas é un esforzo planificado co único obxectivo que o benestar da poboación coreana. Nos próximos anos entregaranse vivendas de nova construción a 100.000 familias en Pyongyang. As vivendas entréganse gratuitamente ás familias, que tan só teñen que pagar unha renda simbólica. Aquí non hai sitio para as burbullas inmobiliarias.
Recentemente rematou a reconstrución do barrio de Mansudae. As novas vivendas deste barrio son o modelo a seguir na construción de vivendas nos próximos anos. A planificación permite repartir eficientemente centros de saúde, centros educativos, zonas culturais, de lecer e deportivas, zonas verdes, tendas estatais, etc.
As imaxes seguintes corresponden ao barrio de Mansudae.
 |
|
|
|
|
|
| Polícia brasileira: Máquina mortífera
|
|
Máquina mortíferaPor Marcelo SallesCaros AmigosOutubro 2009
 Uma política de extermínio levada a cabo pela polícia carioca, com apoio de setores da mídia e a omissão do Ministério Público e do Judiciário, vem provocando um verdadeiro genocídio no Rio de Janeiro. Nesta década já foram eliminadas quase 10 mil pessoas, a maioria delas nas favelas da capital
Hanry Silva voltava da casa de uma colega, numa favela chamada Boca do Mato, na Zona Norte do Rio de Janeiro. O nome tem sua razão de ser. O lugar dá para uma montanha, no bairro Lins de Vasconcelos, onde a vegetação nativa ainda é preservada. Em vez de retornar pela rua, ele decidiu fazer o trajeto mais curto: pelo alto do morro. Assim, caminhando próximo aos postes de energia do topo da montanha, Hanry cruzou pouco mais que 1 Km. A vista abrevia ainda mais a viagem: com tempo bom é possível ter uma visão panorâmica da cidade, emoldurada pela Ponte Rio-Niterói e pela Baía de Guanabara. Eram cinco da tarde quando se aproximava de sua casa, no Morro do Gambá – também conhecido como Nossa Senhora da Guia.
O estudante já estava bem perto, nem 100m faltavam. Ao chegar, tomar banho, trocar de roupa e seguir para o colégio. Estava de bermuda preta e sem camisa. Vinha balançando a chave de casa, despreocupado, fazendo um caminho ao qual já se habituara. No entanto, aquele 21 de novembro de 2002 seria diferente. Hanry foi surpreendido por policiais do 3º Batalhão de Polícia Militar e arrastado uns 20m abaixo. Foi posicionado entre uma pedra de 2m x 1,5m e um arbusto com folhagem densa e suficientemente grande para encobrir o resto de visão que alguém poderia ter do lugar. A casa mais próxima dali fica a uns dez minutos de caminhada, em mata semifechada.
Por volta de 17h40, um estampido ecoou no Morro do Gambá. Aos dezesseis anos de idade, Hanry foi assassinado com um tiro certeiro no coração. Tinha 1,65m, era mulato, corpo seco. Cursava o primeiro ano do ensino médio – nunca repetiu – e sonhava ser jogador de futebol, como tantos outros garotos.
No dia seguinte sua mãe acordou preocupada. O filho não havia dormido em casa. Márcia Jacintho percorreu a favela toda atrás de notícias, quando teve a ideia de ir ao hospital mais próximo. No Salgado Filho ficou momentaneamente aliviada: apenas dois jovens haviam sido encaminhados pela polícia na noite anterior, ambos descritos como traficantes que já chegaram mortos. Márcia continuava a busca quando alguém ligou do IML: “Vem pra cá porque acho que mataram seu filho”.
Chegando lá, Márcia começou a morrer em vida. A dor é tanta que hoje, quase sete anos depois, ela ainda chora quando recorda a cena: “Meu filho não teve velório. Tava inchado, um cheiro muito forte, muito escuro, ninguém o reconheceu”. Márcia começou a morrer por um lado, mas de outro nasceu uma guerreira que iria lutar com unhas e dentes para fazer justiça. Suas razões de viver passaram a ser basicamente essas: provar que seu filho não era traficante, como acusara a polícia, e responsabilizar os assassinos.
Inicialmente, Márcia fez o trabalho de investigação sozinha, pois a autoridade competente alegava não dispor dos recursos necessários. Então ela voltou ao local do crime, fez a primeira reconstituição com as próprias sandálias, fotografou, encontrou testemunhas. Até o boletim ambulatorial do hospital ela foi pegar, já que a Delegacia de Polícia não se mexia.
Essa história ela me conta enquanto vasculhamos os arredores de onde Hanry foi assassinado. Do pé ao topo, demoramos quase uma hora de subida bastante puxada. O Morro do Gambá tem centenas, talvez milhares de casas, de todos os tipos: alvenaria, madeira, compensado ou tudo misturado. Aqui, a maior parte da população é negra. E pobre. Serviços públicos como coleta de lixo demoram a chegar, deixando o chão imundo, sobretudo nas partes mais altas. Ao lado da pequena quadra de futebol, de terra batida, há um barranco imenso, uns cem metros quadrados de sacos plásticos, restos de comida e sujeira de todo tipo.
Conforme subimos, percebo que o adensamento populacional vai se reduzindo, até que cruzamos a última casa – um compensado de madeira de uns 20m quadrados, no máximo, de onde saem seis pessoas. Uma mulher idosa, uma criança bem pequena e os demais, adolescentes. Márcia arrisca o caminho da esquerda, mas o mato está muito fechado. “Tem certeza que é aí?”, pergunto. “É sim, é que não venho aqui faz tempo”. Continuo seguindo, meu receio em franco contraste com o seu destemor. Até que um dos adolescentes da última casa, um negro bem preto, se aproxima e fala: “Tia, não é por aí, não. É pelo outro lado”. E nos mostra o caminho.
Passaram-se dois anos e nove meses até que a perícia oficial agisse. A partir daí, apareceram várias contradições na versão dos policiais, que alegaram, por exemplo, troca de tiro com bandidos que estariam em cima de uma pedra, levando a crer que o disparo teria vindo de baixo para cima (e não o contrário, como foi comprovado pelo laudo cadavérico). O horário alegado pelos policiais também não batia. Como poderia haver uma troca de tiros às 19h40 no alto do morro se a entrada do garoto no hospital teria sido às 20h08? Seria como enfrentar seis ou sete bandidos fortemente armados, como argumentaram os policiais, recolher o corpo baleado, descer o morro inteiro carregando o fardo, colocá-lo na viatura e deixá-lo no hospital, que fica a vinte minutos dali. Nem o The Flash.
Seis anos depois, Márcia conseguiu levar a julgamento dois dos onze policiais militares que havia acusado. Marcos Alves da Silva foi condenado a nove anos de prisão por homicídio doloso e fraude processual (simulou apreensão de arma e droga com Hanry) e Paulo Roberto Paschuini a três anos pelo último crime. Os dois vão recorrer, sendo que o segundo em liberdade.
O caso de Hanry foi um dos 9.179 óbitos registrados como “autos de resistência” – quando a polícia mata um opositor em legítima defesa – entre 2000 e 2009 (até maio), de acordo com o Instituto de Segurança Pública, órgão vinculado ao Executivo Estadual. Uma média de 2,67 mortes por dia. É como se em dez anos toda a população do bairro da Glória sumisse do mapa. Por outro lado, foram registrados 59.949 homicídios dolosos, no mesmo período; crimes que o Estado não foi capaz de evitar.
O número de “autos de resistência” dá à polícia do Rio o título de campeã de letalidade. Entre todas as outras corporações similares no mundo, é a que mais mata – e também a que mais morre (dado que, por si só, evidencia uma política de segurança equivocada). Até o relator da ONU para execuções sumárias e extrajudiciais, Philip Alston, declarou, após recente visita ao Rio de Janeiro: “no Brasil os policiais matam tanto em serviço como fora de serviço e nenhuma investigação é feita já que todos os índices se justificam a partir de ‘autos de resistência’ ou ‘mortes em confronto’”.
A origem da ferramenta jurídica “auto de resistência” está na Ordem de Serviço “N”, nº 803, de 2/10/1969, da Superintendência da Polícia Judiciária, do antigo estado da Guanabara. O dispositivo afirma que “em caso de resistência, [os policiais] poderão usar dos meios necessários para defender-se e/ou vencê-la” e dispensa a lavratura do auto de prisão em flagrante ou a instauração de inquérito policial nesses casos.
Registre-se: não são raras as situações em que os policiais necessitam usar a força como resposta a ações hostis de traficantes varejistas. É como explica o delegado Marcus Nunes, coordenador da CORE, unidade de elite da Polícia Civil: “Somos muitas vezes recebidos a tiros. Geralmente o policial entra numa comunidade em tese hostil porque é controlada por um grupo fortemente armado, querendo fazer de tudo pra não ser preso, usando todos os esforços necessários, às vezes com equipamentos de primeira geração, munição em fartura, granadas”. No entanto, como reconhece o delegado, essa situação de extrema pressão sobre o policial, aliada a outros fatores, pode levar a execuções registradas como autos de resistência.
“Me chamava a atenção a diferença no preenchimento dos ROs [Registros de Ocorrência]”, comenta a antropóloga Ana Paula Miranda, que foi diretora-presidente do Instituto de Segurança Pública. Por um lado, havia falta de cuidado nos registros em geral, mas aqueles referentes aos autos de resistência “vinham bem montados, com informações padronizadas e a falta de testemunhas que não fossem policiais”, diz a pesquisadora da Universidade Federal Fluminense. Ana Paula chama a atenção para a escalada da violência da polícia, que cada vez mata mais e prende menos.
A polícia do Rio de Janeiro atua com muito pouco controle, interno ou externo. A Corregedoria nem sempre atua com a isenção desejada, as armas utilizadas em operações dificilmente são identificadas e os policiais que se envolvem em troca de tiros não recebem atenção especial do governo – em outros Estados, como São Paulo, já existe uma política assistencial voltada para esses profissionais da segurança, como auxílio psicológico. No entanto, engana-se quem acredita que a polícia é a única responsável pelo atual estado de coisas. Quando se registra uma ocorrência como “auto de resistência”, o delegado tem trinta dias para investigar e, então, deve enviar suas conclusões para o Ministério Público Estadual.
O MP é o titular da Ação Penal e, diante do relatório, o promotor deve decidir se retorna o material para a delegacia solicitando novas apurações, se oferece denúncia contra o policial ou se encaminha o processo com pedido de arquivamento para o juiz. Neste caso, se o magistrado concordar, o processo é arquivado. Se discordar, a decisão final passa à Procuradoria Geral de Justiça, cujo titular é indicado pelo governador do Estado.
Para esclarecer os dados, procurei o Ministério Público. Fiz o primeiro contato no dia 17 de agosto. Na assessoria de imprensa, fui atendido por Paolla Serra, depois por Lívia Monteiro. Não me deram retorno. No dia 14 de setembro, voltei a insistir. Dessa vez falei com Leonardo, que também não me respondeu. Alguns dias antes eu havia ido ao Tribunal de Justiça, onde conversei com três defensores públicos. Eles disseram que recebem pouquíssimos inquéritos em casos de autos de resistência, às vezes nem um por mês, o que indica poucas denúncias do MP contra policiais.
O pioneiro a analisar os pareceres do Ministério Público sobre os autos de resistência foi o desembargador Sérgio Verani, no livro “Assassinatos em nome da lei”. Na apresentação da obra, o jurista Evandro Lins e Silva anota: “Examinando dezenas de inquéritos, alguns deles em que funcionou como juiz, Sérgio Verani pôde identificar uma uniformidade ideológica que conduziu ao arquivamento ou à absolvição, em todos eles, dos policiais acusados do assassinato de 42 pessoas”. Nesta cesta ideológica encontra-se o pedido de arquivamento, assinado por um promotor, que classifica a vítima da ação policial como “micróbio social”. O caso é de 1982, mas permanece atual. Vinte e dois anos depois, a 21a Promotoria de Investigação Penal de Bangu acusou os bandidos que teriam enfrentado a polícia de “verdadeiros soldados do mal”.
“No ano passado aquele comandante [coronel Marcos Jardim] de certa forma repetiu isso: ‘[a PM é o melhor] inseticida social’. Inseticida social!”, recorda Sérgio Verani: “Como também uma expressão usada quando foi preso o Elias [Maluco, acusado de matar o jornalista Tim Lopes]. E aí foram expedidos mandados de busca e apreensão e o juiz escreveu na decisão dele que o Grupo do Elias era um ‘lixo genético’. O juiz escreveu isso: ‘lixo genético’! Que é a mesma coisa de ‘micróbio social’, ‘inseticida’. O desprezo com a vida. Uns podem viver, mas esses desclassificados não”.
“Quem mata é a Polícia, mas quem enterra é o Judiciário”
Outro indicativo de descaso do Poder Judiciário é que em muitas sentenças o magistrado abre mão do despacho fundamentado e passa a usar uma mera etiqueta adesiva, tipo essas da marca Pimaco, para determinar o encerramento do processo investigatório. Como consta da decisão assinada em 10 de janeiro de 2005, a respeito de três mortes causadas por policiais na favela do Rebu, em Senador Camará: “Na forma de promoção do MP de folhas retro, determino o arquivamento do presente feito. Dê-se baixa e arquive-se”.
Por essas razões, o delegado de Polícia Civil Orlando Zaccone, mestre em Ciências Penais, não tem dúvidas em afirmar: “Quem mata é a polícia, mas quem enterra é o Judiciário”. Profundo conhecedor da Criminologia Crítica, Zaccone alia a teoria à prática. Foi ele quem conduziu as investigações que solucionaram a Chacina do Borel, em 2003, em que os crimes foram inicialmente registrados como autos de resistência. É com essa autoridade que ele analisa: “O que vai definir o arquivamento dos autos ou o processo dos policiais pela morte da vítima é se a vítima está ou não definida como ‘inimigo’, traficante, gerando uma ‘legitimidade’ na ação da polícia”.
Ler máis |
|
|
|
|
|
| Ferralla Perblago: «Pecharon e non pagaron. Solución XA!»
|
| 21 de Out de 2009 |
Se o pasado día 5 de outubro falabamos da loita dos traballadores de Talleres Cachaza en Ferrol, hoxe temos que denunciar a situación doutra empresa cunha delegación na estrada de Catabois, tamén en Ferrol, e sede en Cedeira, chamada Ferralla Perblago S.L.
Os traballadores desta empresa están sen traballo e sen cobrar o seu salario dende setembro.
Teñen pechado o taller, posto que a empresa acordou enviar aos seus traballadores para casa despois de concederlles un permiso retribuído, fai xa tres semanas, a espera de buscar solución ao problema que a mesma empresa creou. Como nunha chea de casos máis nos nosos días, esta “solución” pasa por entrar nun Expediente de Regulación de Emprego.
Os traballadores esixen o pago dos salarios que se lles deben. Temen que esta situación se prolongue aínda máis e reclaman que se solucione o problema o máis rápido posíbel, polo menos para poder cobrar a prestación de desemprego.
Esta delegación ferrolá de Ferralla Perblago contaba con 14 traballadores, dos que actualmente quedan 7 sufrindo esta situación.
“PECHARON E NON PAGARON!!! SOLUCIÓN XA!!” son os lemas que figuran nas pancartas das portas do taller. Desde aquí, o noso apoio e solidariedade. Adiante a Clase Obreira!
|
|
|
|
|
|
| Participe na defensa de Ahmad Sa'adat e de todos os prisioneiros palestinos!
|
| 19 de Out de 2009 |
O líder palestino encarcerado, Ahmad Sa’adat, acudirá, esta quinta feira 22 de outubro, ao tribunal de ocupación para desafiar o illamento dos prisioneiros políticos palestinos nos cárceres israelís. Únase á campaña Liberdade para Ahmad Sa’adat e participe na defensa dos dereitos dos prisioneiros palestinos e no apoio a súa loita pola liberdade!  Ahmad Sa’adat, o Secretario Xeral da Fronte Popular para a Liberación de Palestina, permanece en illamento na prisión de Ramon, no deserto de Nagab, desde ha seis meses, cando foi trasladado desde a prisión de Asqelan despois de 14 días de illamento. Sa’adat padece o illamento e as condicións abusivas carcerarias, xunto con outros líderes nacionais palestinos e líderes populares das prisións, recluídos todos en unidades especiais de illamento. Dentro destas unidades, Sa’adat permanece nunha unidade específica sen acceso, nin sequera, aos outros prisioneiros en illamento, privado de calquera dereito básico. Os seus libros persoais foron confiscados e tan só ten acceso aos xornais unha ou dúas veces á semana. Négaselle as visitas da súa familia –a súa esposa, Abla, leva tres meses sen poder visitalo- , así como visitas legais, e ten prohibido facer compras na cantina da prisión, incluído a compra de tabaco. Ao patio do cárcere pode saír unha hora ao día, esposado e con grillóns nos nocellos. Isto é xustificado polas autoridades ocupantes como ‘castigo’ por darlle dou paquetes de tabaco a outro preso. A administración de prisións está tentando criminalizar as relacións humanas e sociais entre os prisioneiros palestinos, e entre os prisioneiros e as súas familias. Sa’adat, na súa loita contra o illamento, participou nunha folga de fame de nove días en xullo de 2009, o que provocou o seu inmediato traslado á prisión de Ramon. Sa’adat vai desafiar o illamento dos prisioneiros políticos palestinos diante do tribunal este 22 de outubro e precisar do teu apoio! PARTICIPE NA DEFENSA DE AHMAD SA’ADAT E TODOS OS PRISIONEIROS PALESTINOS!Tanto en Palestina como en todo o mundo vanse celebrar actos entre o 16 e o 22 de outubro para pedir liberdade e xustiza para Sa’adat e todos os prisioneiros palestinos. Participa desta campaña: 1. Distribúa a folla (en galego) Liberdade para Ahmad Sa’adat na súa cidade, vila ou aldea. 3. Escriba ao Comité Internacional da Cruz Vermella ( jerusalem.jer@icrc.org ) e demais organizacións de dereitos humanos para que exerzan as súas responsabilidades a actúen con rapidez para esixir que os israelís garantan que Ahmad Sa’adat e todos os prisioneiros palestinos sexan liberados do seu illamento punitivo. 4. Informe á Campaña para Liberar a Ahmad Sa’adat ( info@freeahmadsaadat.org ) das actividades da súa localidade. Ahmad Sa'adat estivo preso desde 2002 nos cárceres da Autoridade Palestina, custodiado por gardas ingleses e norteamericanos, até o seu secuestro polas forzas de ocupación israelís o 14 de marzo de 2006, após unha incursión militar dos ocupantes na prisión de Xericó. O 25 de decembro de 2008, foi condenado a 30 anos de prisión. Ahmad Sa'adat é membro do Concello Lexislativo Palestino e un dos máis destacados líderes nacionais palestinos encarcerado polos ocupantes. Ahmad Sa'adat e uns 10.000 prisioneiros palestinos están diariamente na primeira liña da loita contra a opresión e os crimes israelís. Hoxe, é urxente que nos manteñamos xunto a Ahmad Sa'adat e todos so prisioneiros palestinos na loita contra os abusos e pola liberade de todos os prisioneiros e de toda Palestina! |
|
|
|
|
|
| Lingua proletaria do meu Pobo, non van poder contigo endexamais
|
|
 |
|
|
|
|
|
| Falsificadores da Historia
|
| 15 de Out de 2009 |
DESCARGAR
Como subvencionou o Goberno estadounidense á industria pesada e de guerra de Alemaña até o último momento.
Como Francia e Inglaterra se negaron á seguridade colectiva e a resistir a agresión nazi.
Como as tres potencias imperialistas buscaron que Hitler atacara á Unión Soviética.
Como a Unión Soviética foi a única potencia que, desde un primeiro momento, pulou por organizar a seguridade colectiva e frear a agresión nazi.
Como Francia, Inglaterra e os Estados Unidos asinaron pactos secretos con Hitler para o reparto do mundo, mentres os nazis xa comezaran a súa agresión.
Como a Unión Soviética foi a única potencia que soubo cumprir cos deberes e obrigas dos Estados Aliados.
Como o Pacto de non-agresión xermano-soviético foi o último recurso para acabar cos nazis e impedir a escravitude colonial de moitas nacións.
Etc, etc.
Todas estas cuestións teñen resposta neste memorando que a Oficina de Información Soviética elaborou en febreiro de 1948. Non existía até hoxe unha versión en galego, polo que nos sentimos orgullosos deste traballo, fundamental para poder entender o curso, non xa só da Segunda Guerra Mundial, senón tamén da historia de boa parte do século XX. Que nós saibamos, tampouco existe tradución ao castelán, agás unha parcial (1 dos 4 apartados que conforman o total) publicada polo portal Antorcha.
«Por suposto, os falsificadores da historia e os calumniadores non respectan os feitos -precisamente por iso son alcumados como falsificadores e calumniadores. Prefiren as inxurias e as calumnias. Porén, non hai ningunha razón para dubidar de que, ao final, estes señores terán que recoñecer unha verdade universalmente coñecida: a inxuria e a calumnia perecen, os feitos sobreviven.» |
|
|
|
|
|
| Prohibilandia
|
| 14 de Out de 2009 |
Tasio, no Gara. |
|
|
|
|
|
|
|
