|
| Pequeno inventario da desinformación: 10 guerras, 10 mentiras mediáticas
|
| 18.5.08 |
Michel Collon
Cada guerra é precedida dunha grande mentira mediática. Hoxe, Bush, ameaza a Venezuela e o Ecuador. Mañá, Irán? E despois, a quen lle tocará?
O papel de monicreque represéntao Uribe, narcotraficante e asasino de indíxenas (catro millóns de desprazados). Uribe pretende facernos pensar que atopou no indestrutíbel computador de Raul Reyes (FARC) as probas do apoio de Chávez ao “terrorismo” e a escusa para a militarización da rexión.
Xornais como Le Monde difunden esta campaña de propaganda para a próxima guerra de Bush. Lembremos simplemente cantas veces os mesmos Estados Unidos e os mesmos medios de comunicación xa nos manipularon. Cada gran guerra quere “xustificarse” por unha información que se descubrirá máis tarde (demasiado tarde) que é unha mentira.
Inventario rápido...
Vietnam (1964-1975):
- Mentira mediática: O 2 e 3 de agosto, Vietnam do Norte tería atacado dous buques ianquis na baía de Tonkin.
- O que a xente soubo máis tarde: O ataque nunca tivo lugar. Foi unha invención da Casa Branca.
- Obxectivo verdadeiro: Impedir a independencia de Vietnam e manter o dominio ianqui sobre a rexión.
- Consecuencias: Millóns de vítimas, malformacións xenéticas (axente laranxa), enormes problemas sociais.
Granada (1983):
- Mentira mediática: A pequena illa das Antillas é acusada de permitir a construción dunha base militar soviética e de poñer en perigo a vida de médicos norteamericanos.
- O que a xente soubo máis tarde: Totalmente falso. O presidente norteamericano, Reagan, ideou todas as pezas desta mentira.
- Obxectivo verdadeiro: Impedir as reformas sociais e democráticas do primeiro ministro Bishop (que será asasinado).
- Consecuencias: Brutal represión e restabelecemento do embargo de Washington.
Panamá (1989):
- Mentira mediática: O obxectivo da misión é deter ao presidente Noriega por tráfico de drogas.
- O que a xente soubo máis tarde: De ser unha creación da CIA, Noriega pasa a reclamar a soberanía da canle de Panamá. Algo intolerábel para os Estados Unidos.
- Obxectivo verdadeiro: Manter o control norteamericano sobre a estratéxica canle de comunicación. - Consecuencias: Os bombardeos norteamericanos causaron entre 2000 e 4000 vítimas. Os medios de comunicación non dixeron nada.
Iraq (1991):
- Mentira mediática: Os iraquís sacaran das súas incubadoras aos bebés do hospital Al Adnan na Cidade Kuwait.
- O que a xente soubo máis tarde: Invento da axencia publicitaria Hill & Knowlton pagada polo emir de Kuwait.
- Obxectivo verdadeiro: Impedir que o Medio Oriente resista a Israel e sexa independente dos Estados Unidos.
- Consecuencias: Innumerábeis vítimas da guerra, após un longo embargo no que se incluíron os medicamentos.
Somalia (1993):
- Mentira mediática: O señor Kouchner aparece en escena como heroe dunha intervención humanitaria.
- O que a xente soubo máis tarde: Catro empresas norteamericanas mercaran unha cuarta parte do subsolo somalí rico en petróleo.
- Obxectivo verdadeiro: Controlar unha rexión militarmente estratéxica.
- Consecuencias: Sen conseguir controlala, os Estados Unidos manterán a rexión nun caos prolongado.
Bosnia (1992-1995):
- Mentira mediática: A empresa norteamericana Ruder Finn e Bernard Kouchner sacan á luz aos supostos campos de exterminio serbios.
- O que a xente soubo máis tarde: Ruder Finn e Kouchner mentían. Eran campos de prisioneiros á espera de intercambios. O presidente musulmán Izetbegovic así o recoñeceu.
- Obxectivo verdadeiro: Racharr unha Iugoslavia demasiado á esquerda, eliminar o seu sistema social, someter a zona ás multinacionais, controlar o Danubio e as estratéxicas estradas dos Balcáns.
- Consecuencias: Catro anos de guerra atroz entre todas as nacionalidades (musulmáns, serbios, croatas). Provocada por Berlín, prolongada por Washington.
Iugoslavia (1999):
- Mentira mediática: Os serbios cometen un xenocidio sobre os albaneses de Kosovo.
- O que a xente soubo máis tarde: Invención pura e simple da OTAN como o recoñeceu o seu voceiro oficial, Jamie Shea.
- Obxectivo verdadeiro: Impoñer o dominio da OTAN sobre os Balcáns. Instalar unha base militar norteamericana en Kosovo.
- Consecuencias: Dúas mil vítimas dos bombardeos da OTAN. Limpeza étnica de Kosovo pola UCK, protexida pola OTAN.
Afganistán (2001):
- Mentira mediática: Bush pretende vingar o 11 de setembro e capturar a Ben Laden.
- O que a xente soubo máis tarde: Non exista ningunha proba da existencia desta rede. De todas formas, os talibáns propuxeran extraditar a Ben Laden.
- Obxectivo verdadeiro: Controlar militarmente o centro estratéxico de Asia, construír un oleoduto para controlar o abastecemento enerxético do sur de Asia.
- Consecuencias: Ocupación e forte alza da produción e do tráfico de opio.
Iraq (2003):
- Mentira mediática: Saddam posuía perigosas armas de destrución masiva, afirmou Colin Powell á ONU, coas probas fotográficas na man.
- O que a xente soubo máis tarde: A Casa Branca ordenara aos seus servizos falsificar probas e informes (asunto Libby) ou inventalos.
- Obxectivo verdadeiro: controlar todo o petróleo e así condicionar aos seus rivais: Europa, Xapón, China...
- Consecuencias: Caos total en Iraq. As mulleres condenadas á submisión e ao escurantismo.
Venezuela – Ecuador (2008-?):
- Mentira mediática: Chávez sostería o terrorismo, importaría armas, sería un ditador (o pretexto definitivo aínda non semella escollido).
- O que a xente debería saber: Varias mentiras mediáticas precedentes xa se desincharon: Chávez dispara ao seu pobo, Chávez antisemita, Chávez militarista... Mais a demonización continúa.
- Obxectivo verdadeiro: As multinacionais norteamericanas queren o control do petróleo e do resto da riqueza de América Latina, temen a liberación social e democrática de todo o continente.
- Consecuencias: Washington conduce unha guerra total contra o continente: golpes de Estado, sabotaxes económicas, chantaxes, estabelecemento de bases militares xunto ás riquezas naturais... En resume, cada guerra é precedida e “xustificada” por unha grande mentira. E o noso inventario está lonxe de estar acabado! Impedir as guerras é desenmascarar estas mentiras o antes e o máis amplamente posíbel. Ler máis |
| |
|
|
|
| Uns 2500 menores de idade encarcerados polos Estados Unidos desde 2002
|
| 17.5.08 |
O goberno dos Estados Unidos revelou que encarcerou a uns 2.500 menores de idade acusados de "combatentes ilegais" en Iraq, Afganistán e na Baía de Guantánamo desde o ano 2002. Nunha reunión coa Comisión das Nacións Unidas sobre os Dereitos do Neno, a administración Bush afirmou que a meirande parte dos rapaces foron encarcerados en Iraq, onde 500 permanecen nos cárceres ianquis neste país. Dez menores seguen presos en Afganistán. Oito menores foron enviados á Baía de Guantánamo. Etiquetas: Democracia burguesa |
| |
|
|
|
| As leis da física contra a versión oficial do 11/9
|
| 15.5.08 |
Traducimos ao galego unha pequena mostra dun artigo do investigador norteamericano James Fetzer que cuestiona, a través do método científico, a versión oficial dos acontecementos do 11 de setembro nos Estados Unidos. Tan só é un breve resumo, no que prescindimos das partes máis técnicas do seu artigo. Se este tema é do seu interese, recomendamos a lectura completa na páxina da Rede Voltaire.
James Fetzer*
Como resultado das investigacións de Nafeez Ahme (2002), Thierry Meyssan (2002), Paul Thompson (2004), Michael Ruppert (2004) e David Ray Griffin (2004, 2005), entre outros, xa sabemos que a versión oficial do 11/9 non pode ser correcta. Esa versión afirma que dezanove árabes, con escasas habilidades para pilotar aeronaves, secuestraron catro avións e despois realizaron complicadas manobras para chocalos contra o World Trade Center e o Pentágono; que o dano causado polos impactos combinado coa calor do combustíbel do Jet que se queimou derrubou o WTC1 e o WTC2; que o WTC7 foi o primeiro edificio na historia en derrubarse só por mor do lume; e que contra o Pentágono chocou o voo 77 de United, que era un Boeing 757. O problema básico con esta “teoría conspirativa” é que de ser certa violaría leis da física e a enxeñaría que non poden ser transgredidas.
O extremadamente alto punto de fusión do aceiro estrutural (aproximadamente uns 2.800 º F) está moi por riba do máximo (menos de 1.800º F) que podería provocar o combustíbel do jet baixo condicións óptimas. O Laboratorio Underwriters certificara o aceiro usado no World Trade Center por 2.000º F durante polo menos 3-4 horas. Incluso as temperaturas máximas resultan aínda menores se se teñen en conta factores como o illamento, os asbestos e a dispoñibilidade de osíxeno. Dado que o aceiro é un bo condutor, calquera calor aplicada a unha parte da estrutura se disiparía cara a outras partes. O WTC1, a Torre Norte, recibiu o impacto ás 8:46 AM , derrubándose ás 10:29 AM, mentres que a Torre Sur recibiuno en segundo lugar ás 9:03, derrubándose ás 9.59 AM. Estiveron expostas ao incendio aproximadamente unha hora e media e unha hora respectivamente. Na medida que a maior parte do combustíbel ardeu nas xigantescas bolas de lume que acompañaron os impactos iniciais, o feito de que estas torres se derrubaran pola acción de incendios a base de combustíbel que derreteron o aceiro non só é improbábel senón fisicamente imposíbel.
A maioría dos norteamericanos non se decatan de que ningún edificio de estrutura de aceiro de grande altura colapsou por mor do lume na historia da enxeñaría civil, nin antes nin despois do 11/9. Se asumimos que estes incendios ocorreron nunha ampla variedade de edificios baixo un amplo rango de condicións, esa evidencia suxire que estes edificios non teñen unha propensión a derrubarse por efecto do lume. Iso fai que unha explicación alternativa, especialmente o uso de explosivos potentes nunha demolición controlada, sexa unha hipótese que debe ser tomada seriamente. En efecto, semellan existir cando menos dez trazos do derrube das Torres Xemelgas que constitúen efectos esperábeis das demolicións controladas mais non dos incendios que seguen aos impactos de aeronaves.
Estes inclúen o feito de que os edificios caeron aproximadamente a velocidade de caída libre; que ambos os dous se derrubaron practicamente dereitos cara abaixo (e sobre as súas propias “pegadas”); que case todo o formigón se converteu en po moi fino; que os derrubes foron completos, sen deixar practicamente columnas de soporte de aceiro en pé; que os rexistros fotográficos dos derrubes amosan “ondas de demolición” ocorrendo xusto encol dos pisos que colapsaban; que a maioría das vigas e columnas caeron en seccións de 30 a 40 pes de lonxitude; que os bombeiros afirmaron escoitar secuencias de explosións mentres se derrubaban; que se rexistraron eventos sísmicos coincidentes con impactos de aeronave e despois cando os edificios caeron; e que os charcos de aceiro fundido se observaron no subsolo durante semanas.
(...)
O Pentágono
O caso do Pentágono debería ser o máis accesíbel para estudar, xa que só depende de observacións e medidas, que son os elementos dispoñíbeis máis básicos para calquera investigación científica. En efecto, as fotografías tomadas antes do colapso dos pisos superiores do Pentágono proporcionan evidencia de que, o que sexa que chocara contra o Pentágono, non puido ser un Boeing 757. O avión tiña 155 pes de longo, cunha distancia entre á e á de 125 pes e unha altura de 36 pes cos rodas retraídas.
O punto inicial de impacto (previo ao colapso dos pisos superiores) foi a tan só 10 pes de altura e dun ancho de 16-17 pes, o tamaño aproximado das portas dobres dunha mansión. Realizouse un estudo meticuloso de enxeñaría con coidadosas medicións que ofrece poderosas evidencias de que a historia oficial non pode ser correcta. O dano semella inflixido por una aeronave máis pequena, como un F-16, ou polo impacto dun mísil, como posibilidade alternativa. A cantidade de dano simplemente non coincide co que ocorrería se contra o edificio chocara un avión da masa e dimensións dun Boeing 757.
As variacións non oficiais da versión oficial inclúen que o Boeing 757 chocou primeiro contra o chan e despois rebotou cara ao edificio, que os motores do avión araron o céspede antes de entrar no edificio, ou que o extremo da á dereita chocou co chan facéndoo “rodar” contra o Pentágono. Ningunha destas versións é remotamente congruente co suave, verde e intacto céspede. Por iso, é aínda máis notábel que o Secretario de Defensa mandara preparar o céspede como se fora danado no ataque. As fotografías tomadas inmediatamente despois do ataque demostran que non foi danado en absoluto.
Calquera que só vira o céspede despois da súa reconstrución, porén, aceptaría preferentemente a versión oficial. E é máis que interesante o feito de que se causaría moito máis dano con manobras moito menos esixentes se o avión se estrelara a través do teito do edificio no canto de contra unha área recentemente reconstruída na que só había rexistros e moi pouco persoal –como se os “terroristas” quixeran inflixir o mínimo dano.
Se un Boeing 757 se estrelara contra o Pentágono deixaría escombros masivos de ás, a fuselaxe, os motores, os asentos, a equipaxe, os corpos, e a cola. Porén, se se observan as fotografías tomas pouco despois do impacto antes de que os pisos superiores caeran, non se ve nada do mencionado: nin ás, nin motores, nin asentos, nin equipaxes nin cola.
Non fai falla botar man da ciencia astronómica –nin do cálculo de probabilidades- para recoñecer que algo de semellante tamaña non podería coller a través dunha abertura tan pequena ou non deixar restos en forma de ás destruídas, cascallos esparexidos, etc. Unha peza da fuselaxe que se alegou que proviña do avión parece ser evidencia plantada, que foi movida e fotografada en máis dun lugar. Mais se na escena non había escombros masivos da fuselaxe, ás, motores, asentos, equipaxe, corpos e cola, non puido ser a escena do choque dun 757. O argumento non pode ser máis simple.
O principio lóxico involucrado coñécese como modus tollens, que estabelece que, se p entón q, mais se non q, entón non p. Se q debe ser verdadeiro cando p é verdadeiro, mais q non é verdadeiro, entón p tampouco é verdadeiro. Esta é unha regra elemental do razoamento dedutivo, cuxo exemplo é fundamental para as investigacións científicas. Se un quer testar unha hipótese, ten que deducir o que debe ser verdadeiro se esa hipótese é verdadeira e tratar de determinar se esas consecuencias son verdadeiras.
Se non o son, entón a hipótese é falsa. Q.E.D. (quod erat demonstrandum). Se un Boeing 757 chocara contra o Pentágono, como alega o goberno, deixaría escombros de tipos e cantidades específicas. As fotografías e medicións amosan que non hai escombros dese tipo e cantidades. Na medida na que esas fotografías sexan auténticas e as medicións correctas –o que fai á calidade da evidencia para non q e semella bastante difícil de disputar- entón ningún Boeing 757 se estrelou contra o Pentágono. Q.E.D.
Que aconteceu realmente?
Os restos do único motor atopado dentro ofrecen pistas verbo do que realmente chocou contra o Pentágono. Os Boeing 757 teñen dous motores turboventiladores Pratt e Whitney, con rotores frontais de aproximadamente 42’ de diámetro e treitos traseiros de alta presión de menos de 21’ de diámetro. A parte que se atopou tiña menos de 24’ de diámetro e resulta que non coincide co motor turboventilador, senón coa montaxe do eixe frontal do compresor frontal do motor turbojet JT8D empregado nos Jet Fighter A-3 Sky Warrior.
Como os mísiles cruceiro teñen un diámetro de 20’, semellan ser demasiado pequenos para acomodar a este compoñente. Despréndese disto quen o Pentágono non chocou un Boeing 757 ou un mísil cruceiro, senón que en base a esta evidencia, probabelmente fora un Sky Warrior A-3. A evidencia relevante dispoñíbel non coincide coa versión oficial do goberno, que merece ser descartada. A súa probabilidade en base a evidencia é nula, mentres que a hipótese alternativa do A-3 fai que a evidencia relevante sexa altamente probábel e teña alta probabilidade como unha explicación claramente preferíbel.
Esta conxectura, suxerida pola evidencia, recebe apoio adicional doutras fontes. Por exemplo, dous empregados de defensa civil informaron que uns Sky Warriors A-3 foron encubertamente novamente deseñados con sistemas de control remoto e disparo de mísiles no Aeroporto Municipal Ft. Collins-Loveland, un pequeno aeroporto civil en Colorado, durante os meses previos ao 11/9. Segundo a información que proporcionaron “distintos contratistas militares –traballando independentemente a distintas horas- deseñaron de novo uns Douglas A-3 Sky Warriors con mísiles actualizados, sistemas de control remoto para vehículos aéreos non tripulados Raytheon’s Global Hawk, novos motores e sistemas de control de disparo, traspondedores, e sistemas de navegación radio-radar –unha reforma total- aparentemente para unha operación máis importante que o seu uso como simple plataforma de probas de mísiles para o contratista de defensa Hughes-Raytheon”. Estas informacións fortalecen a alternativa.
Se un pequeno Jet Fighter se estrelara contra o Pentágono no canto dun Boeing 757, isto explicaría o pequeno punto de impacto, a falta de escombros externos masivos, e un buraco no centro do edificio que a fráxil trompa dun Boeing 757 non podería provocar. Tamén suxeriría por que as partes do avión foron retiradas por persoal de servizo, xa que permitirían a identificación da aeronave e demostrarían a falsidade da versión oficial. Un pequeno fighter tamén se acomoda á información de Danielle O’Brien, unha controladora de tráfico aéreo que dixo sobre a aeronave que se estrelou que “a súa velocidade, a súa capacidade de manobrar, o xeito no que se dobrou, todos pensamos no cuarto de radar –todos sendo experimentados controladores de tráfico aéreo- que era un avión militar”.
Nada se move ou manobra tanto como un avión militar, como un jet fighter, o que tamén explicaría como foi capaz de penetrar nun dos espazos aéreos máis fortemente defendidos do mundo –emitindo un sinal amigo no transpondedor.
Outra liña argumental suxire que a evidencia se “asentou”. Ao confirmar que o motor atopado no Pentágono era efectivamente un JT8D, Jon Carlson expuxo que o avión usado no ataque tería que ser un Boeing 737, que tamén o usa. Iso contradí o uso dun 757, por suposto, mais tamén sería vulnerábel ao argumento paralelo da falta de escombros do tipo e cantidades acaídos. Ambos os dous son incompatíbeis coa paisaxe limpa e sen manchas, que debería ser enormemente alterado pola estela de turbulencia que xeraría calquera avión desas dimensións a esa baixa altura, un fenómeno que incluso é capaz de arrincar as tellas dos tellados a altitudes ordinarias.
Esta e outras liñas argumentais estabelecen que, o que sexa que se estrelou contra o Pentágono, non pode ser un Boeing 757 (nin un 737). Pode que a controversia sobre este punto específico fose tan ardua por ofrecer unha indicación tan clara e obvia da complicidade do goberno.
Preferíbel vs. Aceptábel
Os sucesos de Nova York requiren dunha análise lixeiramente máis sofisticada. Sabemos que a versión do goberno apunta a unha secuencia fisicamente imposíbel de eventos de probabilidade nula. Entón unha probabilidade de cero é tan só unha aproximación achegada a nula. Se os edificios foron derrubados cunha demolición controlada, pola contra, entón o aceiro non tería que terse derretido ou debilitado especialmente pola calor, senón que sería voado pola colocación precisa de explosivos. E a propensión de que o edificio colapsara a velocidade de caída libre e que houbese suficiente enerxía para pulverizar o formigón tería sido máis alta.
Dado que os edificios efectivamente caeron a velocidade aproximada de caída libre e había enerxía dabondo para converter o formigón en po fino, o soporte de evidencia para esta alternativa é moi alto. Sería moi facilmente confirmada por un estudo metalúrxico dos restos da estrutura de aceiro, mais foron rapidamente retirados e enviados a China por unha compañía extremadamente eficiente chamada “Controlled Demolition Inc.”
(...)
Un novo documental, “Loose Change”, inclúe un rexistro fotográfico que ofrece unha moi poderosa defensa da alternativa da demolición controlada do WTC1 e WTC2 ao proporcionar evidencia adicional de que se usaron explosivos para demolelos. O vídeo inclúe comentarios de testemuñas oculares de bombeiros e outros dos primeiros en responder, que escoitaron o que identifican como sons de secuencias de explosións en rápida secuencia (“Boom! Boom! Boom!”).
Mostra os efectos de explosións masivas que ocorreron a nivel do subsolo xusto antes dos impactos das aeronaves, rexistradas a 0.9 e 0.7 na escala de Richter, e eventos de magnitudes de 2.1 e 2.3 de 10 e 8 segundos de duración respectivamente, concorrentes co seu colapso. E tamén explora unha estraña e notábel serie de interrupcións “relacionadas coa seguridade” das cámaras de seguridade, que posibilitaron deixar sen cubrir varios grandes sectores do WTC1 e WTC2 por intervalos que permitirían a colocación de explosivos. Este notábel documental contradí dramaticamente a versión do goberno.
(...)
Debería darse por obvio que ningunha “teoría conspirativa” debería ser aceptada ou rexeitada sen investigación. Cada caso dunha posíbel conspiración debe ser avaliado independentemente en base aos principios da lóxica e a evidencia relevante dispoñíbel. As conspiracións florecen e o tempo é escaso. Carecemos dos recursos para confrontar todas. Mais necesitamos a intelixencia e o valor para promover a verdade en asuntos da máis alta importancia para o noso país e o mundo enteiro. Debemos facer todo o posíbel para descubrir e publicar a verdade e expoñer as técnicas tan habilmente despregadas para enganarnos. A historia non pode ser entendida –sequera remotamente!- sen comprender a prevaleza das conspiracións. E a historia norteamericana non é a excepción.
Pd. Segundo a versión oficial, o Voo Nº 77 pasou rozando o chan a máis de 500 millas por hora antes de chocar contra o Pentágono a nivel da planta baixa. Isto é aerodinamicamente imposíbel, porque a esa velocidade un contedor de gas comprimido debaixo da fuselaxe impediría que o avión baixara a menos de 60 pes do chan.
*James Fetzer é un investigador estadounidense con máis de 20 libros publicados de filosofía das ciencias e da fundamentación teórica da ciencia computacional, intelixencia artificial e ciencias cognitivas.
Ler máis Etiquetas: Democracia burguesa |
| |
|
|
|
| Mencer Vermello: Comunicado de presentación do seu CD
|
| 14.5.08 |
Por fin, e tras un pequeno atraso de imprenta, o CD xa está na rúa. A edición correu a cargo de Mai Morirem e RedStar73 que fixeron un estupendo traballo. Sae á venda en formato digipack, con libreto de 12 páxinas a toda cor e ao prezo de 10 euros. O título que eliximos é КРАСНЫЙ РАССВЕТ, é dicir, Mencer Vermello en ruso, e claro, preguntarédesvos, por que en ruso? Pareceunos interesante pola sinxela razón de facerlle un chisco a unha parte do mundo que iluminou durante décadas o pensamento e a dirección do movemento comunista internacional. É a nosa modesta homenaxe ao primeiro Estado Socialista da Historia: a Unión Soviética. Incluímos dez temas cargados de rabia, forza e contundencia seguindo o noso propio estilo: temas rápidos combinados con temas a medio tempo cunha boa melodía e unha potente agresividade nas voces. Un bo son e un bo reflexo do que facemos en directo, nin máis nin menos. A continuación facémosvos un pequeno comentario sobre os temas que gravamos nos estudos Treboada (A Coruña): 01- Contrarrevolucións de veludo: Canción que fala sobre os acontecementos que precederon á “caída” do muro contra o fascismo, e a posterior desintegración da URSS e o bloque socialista, da colaboración da calaña revisionista na sabotaxe permanente ao servizo do imperialismo e da reacción mundial. 02- Semente de Vencer: A loita do pobo galego, co proletariado á fronte, pola independencia nacional e o socialismo. Pola ruptura deste cárcere de pobos que é o estado imperialista español, por unha República Popular Socialista Galega. 03- Golpe Final: Nestes tempos é necesario recordar unha vez máis a quen deu a cara contra o fascismo, a quen o combateu a vida ou morte, a millóns de asasinados que viron por fin cumprida a súa vinganza coa derrota e capitulación de Berlín, coa morte covarde de Hitler que preferiu suicidarse antes que enfrontarse aos pelotóns de fusilamento soviéticos ou de sufrir o mesmo destino que o do seu antigo camarada Mussolini, colgado polos pés e exhibido ante o pobo. 04- Ollo por ollo: A loita é o único camiño posible para a clase traballadora e os pobos oprimidos, avivemo-las barricadas, devolvamos tódolos golpes. 05- Soldados da Historia: Homenaxe á heroica guerrilla antifascista. As mulleres e homes que loitaron e entregaron o seu sangue, sempre serán recordados. 06- Samesugas: Simplemente unha declaración de guerra contra os explotadores, contra a burguesía, contra os inimigos do pobo. 07- Non nos iremos: Baseado nun poema do palestino Tawfig Az-Zayad. O título o di todo: un pobo que non se resigna ao exterminio, un pobo que loita con tódolos medios ao seu alcance por acada-la súa liberdade. 08- Guerra de clases: O noso primeiro tema, a nosa primeira letra, a sabia elección dun único camiño: Rock Proletario, marxismo-leninismo… ou morte. 09- Fillos da suor: O orgullo de pertencer a unha clase: o proletariado. Reflexo das nosas penalidades baixo o capitalismo e as nosas ilusións de vivir nunha sociedade sen clases, sen oprimidos nin explotados, sen opresores nin explotadores. 10- Stalingrado: Existen vitorias que xamais nos poderán ser arrebatadas. O fascismo sentirá pánico tan só ao ouvir o nome de Stalingrado, a primeira gran vitoria, logo virían outras moitas. Simplemente un himno, unha canción homenaxe á gran cidade vermella. Pouco máis podemos engadir… máis información na nosa web e na web do Rock Proletario InternacionalUn saúdo proletario!
Mencer Vermello
Forza, compromiso e orgullo de clase!Etiquetas: GZ |
| |
|
|
|
| Non hai guerra civil no Líbano; hai unha guerra contra a resistencia
|
| 13.5.08 |
Nadia Hasan
Palestine Think Tank
O que está a pasar hoxe no Líbano é só unha extensión do que está a pasar en toda a rexión. Estados Unidos e os seus aliados occidentais están tentando facernos crer que a relixión é o factor principal neste conflito e tratando, ao tempo, de encubrir as motivacións política e intereses económicos involucrados en todo o proceso. Existen dúas posicións principais hoxe no Líbano, por unha banda un proxecto colonialista conducido polos Estados Unidos e o seu principal aliado na rexións, Israel, cuxo voceiro é o propio goberno libanés, e pola outra banda, un proxecto de soberanía conducido polo movemento de resistencia. De feito, é unha guerra entre un movemento patriótico e axentes externos. Isto explica que ambos os dous sectores estean compostos por diversas correntes relixiosas, sectarias e ideolóxicas. Como se explica senón que Michel Aoun -cristián maronita- e líder do Movemento Patriótico Libre, e o Partido Comunista estean aliñados con Hesbulá?
O goberno pro-imperialista occidental libanés pretende enfrontar ao Exército Nacional contra o pobo e a resistencia. O seu obxectivo é escudarse detrás do exército por mor da súa falta de apoio popular. Debe terse en conta que a xefatura do exército segue nas mans de nacionalistas.
Anterior á invasión israelí contra o Líbano en 2006, existiron unha serie de presións, tanto internas como externas, para desmantelar o lexítimo movemento de resistencia no Líbano, Hesbulá. Estas presións incrementáronse despois de que este grupo derrotara ao exército israelí e dera esperanzas a outros movementos de resistencia noutras partes da Patria Árabe. Esta vitoria foi unha nova proba de que a resistencia contra a globalización por unha banda, e a guerra de guerrillas pola outra, aínda é posíbel.
Hai pouco, e despois da máis extensa sesión do parlamento libanés na historia, a coalición pro-occidental votou unha moción que declarou ilegal a rede de comunicacións de Hesbulá, un sistema de telecomunicacións que foi sumamente efectivo contra o exército israelí durante a guerra que tivo lugar no verán de 2006. Esta "Declaración de Guerra" contra a resistencia é só un exemplo máis de como os cans locais dos Estados Unidos e Israel están loitando contra o seu propio pobo, xa que con esta acción o goberno, de feito, está tratando de desmantelar a principal ferramenta coa que conta a resistencia para loitar contra o proxecto colonialista na rexión.
Isto non é unha cuestión menor, xa que é a primeira vez desde a sinatura dos Acordos de Taif en 1989, que puxeron fin á guerra civil no país e que lle concedeu lexitimidade á resistencia armada de Hesbulá contra Israel, que o goberno condena unha rede de comunicacións que forma parte do aparello de seguridade do movemento, considerándoa unha "ilegal ameaza contra o propio Estado".
O que o goberno libanés está facendo non é outra cousa que traballo sucio para Israel, só un par de días despois de que o goberno estadounidense volvera declarar a Hesbulá como unha organización terrorista manténdoa na súa "lista negra".
O obxectivo aquí non é outro que darlle aos Estados Unidos o control tanto do principal aeroporto do país como de todo o sistema de comunicacións, para así poder minar a lexítima resistencia do pobo contra o seu principal obxectivo, Israel, provocando loitas internas, que poidan ser confundidas facilmente como disputas relixiosas, do mesmo xeito que o están facendo en Iraq e Palestina. A principal razón que se agocha detrás da destitución do responsábel da seguridade do aeroporto é que este declarou que al-Hariri mantivo unha reunión secreta hai poucos días no aeroporto co príncipe saudita Bandar. Por certo, Bandar foi o único árabe a quen Bush informou de cando ía pórse en marcha a invasión contra Iraq.
A principal ameaza para o proxecto colonialista na rexión, incluíndo tanto aos réximes árabes como aos seus benfeitores occidentais, é o pobo e o seu poder de resistencia. Minar este poder e crear un clima de constante tensión interna é o obxectivo de calquera que estea en contra dun movemento nacionalista árabe na Patria Árabe.
Como podemos explicar doutro xeito as acusacións de intromisión iraniana no Líbano, chegando ao extremos de solicitar a expulsión do seu embaixador e paralizar todos os voos desde e cara a Irán, debido ao apoio a Hesbulá por parte do goberno iraniano, mais, ao mesmo tempo, non se pronuncie unha soa verba contra a intromisión externa dos Estados Unidos en Iraq, non se pronuncie unha soa verba en contra de permitir que un terzo da terra de Qatar sexa utilizada como base militar estadounidense, e non se pronuncie unha soa verba contra as forzas internacionais, armadas até os dentes, que baixo o falso pretexto de "preservar a democracia" están ignorando o respecto da territorialidade libanesa e consideran "terroristas" a unha grande parte da poboación?
Francia, a "Madre Patria", mantén unha forte presenza militar na zona, centrada principalmente en tratar de recuperar o seu proxecto colonialista e, máis unha vez, facendo o traballo sucio dunha entidade que oprimiu a un pobo completo durante máis de 60 anos.
Terá lugar unha reunión de chanceleres en Cairo, reunión solicitada por Exipto e Arabia Saudita, mais, que razón hai para condenar, outra volta, o dereito dun pobo a resistir contra o seu opresor, tal e como o está a facer con éxito Hesbulá no Líbano? Sen dúbida estes ministros discutirán as formas de acabar coa influencia "negativa" que os membros da resistencia teñen dentro do país.
Finalmente, debe ficar claro que Palestina está no centro do conflito no Líbano. Rematar coa resistencia nunca significou "reconstruír" o Líbano, senón protexer a Israel e convertelo nun estado "normal" no corazón da Patria Árabe. Por esta razón, a primeira decisión dos axentes pro-imperialistas, de chegaren a ter éxito, será o novo asentamento dos refuxiados palestinos do Líbano... en calquera lugar agás Palestina.
Ler máis Etiquetas: Países Árabes/Sionismo |
| |
|
|
|
| Comunistas exemplares: Xanti Brouard
|
| 12.5.08 |
Discurso do presidente do Comité Central de H.A.S.I.*, Xanti Brouard, na clausura do II Congreso deste partido en 1983
Queremos, máis unha vez, reafirmar a nosa militancia, a nosa obriga militante, e iso foi o que en substancia e en esencia tiveron estes tres días densos nos que convivimos aquí, totalmente entregados, convencidos de que unha militancia revolucionaria é o único camiño para que se poida conseguir a vitoria que nos propoñemos. Esta militancia non se pode conseguir só a través dunha análise científica, necesitamos dun proxecto político histórico, ao que nos achegamos na nosa militancia. Nós acreditamos na identidade específica do pobo vasco, nós acreditamos en Euskadi e coidamos que a recuperaremos a través da independencia e o socialismo. Para isto fai falla amor, comprensión profunda e identificación total cos compañeiros que sofren represión en todos os puntos de Euskadi, e en todos os puntos dos distintos pobos do mundo, a través do internacionalismo proletario, que adoptamos como un dos fachos do noso camiño.
Coidamos que isto só se conseguirá na meta final a través da independencia e o socialismo, coidamos que é un camiño real, único, difícil, áspero, mais nos agarda na distancia e a liberdade nos alumea. Antes, o pobo, nós, chegamos a crer, en certos momentos de debilidade, nuns presupostos mal pensados e que, como consecuencia, deron mal resultado e non conduciron a nada. Coidabamos que a queda do franquismo podía traer a liberdade, que podería traer o socialismo e a superación das clases. Como é natural, foron ideais que non se cumpriron. A historia do mundo e a historia propia do pobo de Euskadi ensinounos moi claro que as ditaduras e as consecuencias, as que fican agora, non caen por si mesmas, aínda que fracasaran, como está acontecendo no estado español. É evidente que hai que derrubalos e ese ten que ser o noso esforzo. A propaganda capitalista a través de todos os medios quere quitarnos fundamentalmente a fé no noso proxecto histórico; para iso menten, insinúan, empregan todos os medios dos que se vales para confundir e falsear, insinuar no noso espírito. É frecuente ouvir “é inútil loitar”, “todo dá igual”, “que máis dá uns políticos ca outros, que todos son iguais”, “que na URSS hai clases”, “que Nicaragua vai fracasar sometida ao imperialismo americano”, “que en Cuba existen fillos de papa”. Toda esta propaganda non ten outro fin que quitarnos a fé que todos nós cultivamos no proceso revolucionario que defendemos.
Vós apostastes por algo, apostastes polo proxecto que eu digo, apostastes até coas vosas vidas, porque todos somos conscientes de que esta situación política na que vivimos, todos os riscos son posíbeis en calquera momento. Mais apostamos en esperanza, mais con esperanza analítica, creativa, con fé no noso proxecto e nos compañeiros que están dando todo, o seu traballo, diñeiro, comodidades e até a vida. Hai que considerar a militancia total como un proxecto de vida diaria, non como a actuación en determinados momentos da vida diaria, senón como un compromiso e un proxecto de vida, de compromiso total. Non só tentando facer o posíbel, senón que nós, co noso esforzo, debemos facer que o imposíbel se converta en posíbel mañá. Como dixeron os compañeiros de ETA, dotámonos duns instrumentos ideolóxicos e organizativos, porque instrumentos foron os que aprobamos a través das teses nestes días. Nós militamos fundamentalmente no partido, en segundo lugar, -non por orde senón porque é así-, no bloque, no que un grande esforzo temos que facer todos para que sexa verdadeiramente un bloque sen diferenzas, e na unidade popular. Unidade popular que nestes momentos está concibida por nós en HB, mais coa esperanza de ir ampliándoa máis e máis, abarcando a máis xente no noso proxecto político. Animando a todas as organizacións populares abertas e libres que existen en Euskadi, que son moitas, coordinándoas, non substituíndoas, utilizando todos os medios necesarios, de comunicación, de masas e institucionais, como nos lembran os compañeiros de ETA, e até coas armas. Mais coidamos que no proxecto de liberación de Euskadi todos os medios son necesarios, dispostos a morrer ou a matar, para que outros non morran, dispostos a pasar pola prisión para ser máis libres, non por estar na prisión, dispostos a exercer a violencia dialéctica pola nosa parte mais incluso física pola honra dunha causa, nunca por vinganza, por revengueita ou por egoísmo.
O revolucionario, o militante de HASI ten que unir o amor á súa causa, coa entrega e o amor a todos os seus compañeiros, é de todos coñecidos que hai momentos nos que militantes entran en crise porque coidan que hai unha vida interpersoal afectada en certa medida pola vida militante do partido, mais non debe ser así, o amor interpersoal, o amor á familia, aos compañeiros, a entrega debe de dar calidade ao amor revolucionario. Remato dicindo que a liberación de Euskadi é consubstancial ao Pobo Traballador Vasco, é anterior á existencia de Franco na España e, como dixen antes, é totalmente necesaria. Coidamos que a través da independencia e o socialismo conseguiremos a liberdade do pobo vasco e a liberdade de cada individuo dos que vivimos en Euskadi, cousa que non conseguiríamos só co socialismo. Como dicía onte na cea o compañeiro do Salvador, eles coa súa loita queren aportar un gran de area para que alimente profundamente a praia da liberdade e do socialismo en todo o orbe. Ese é o noso empeño e de todos os demais grupos, conscientes de que o gran aporte á sociedade que loita pola liberdade, é loitar pola nosa liberdade aquí e conseguila para incorporala a todos.
Gora Euskadi Askatua!!
Gora Euskadi Sozialista!!
Gora KAS!!
Gora Euskal Herriko Langileria!!
Viva o Internacionalismo Proletario!!
*Herriko Alderdi Sozialista Iraultzailea (Partido Socialista Revolucionario Popular)Ler máis Etiquetas: Euskal Herria, Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo |
| |
|
|
|
| Israel Vs. Sudáfrica: reflexións sobre o boicot cultural
|
| 11.5.08 |
Omar Barghouti* 08/05/08
En 1965, o Comité Americano na África, seguindo o exemplo de importantes asociacións artísticas inglesas, patrocinou unha histórica declaración contra o apartheid en Sudáfrica, asinada por máis de 60 personalidades da cultura. Nesta declaración podemos ler: "Dicimos non ao apartheid. Nesta acordo solemne, facemos a promesa de negar calquera axuda, ou de feito, calquera asociación profesional coa actual República de Sudáfrica, até o día no que todo o seu pobo participe por igual nas vantaxes culturais e educativas desta rica e fermosa terra."
Se un substitúe "República de Sudáfrica" por "Estado de Israel", o demais debe aplicarse coa mesma firmeza. Israel hoxe -60 anos após a súa creación a través dun deliberado e sistemático proceso de "depuración étnica" dunha grande maioría da poboación palestina indíxena (para unha autorizada historia do "nacemento" de Israel, consultar o libro de Ilan Pappe The Ethnic Cleansing of Palestine)- aínda practica a discriminación racial contra os seus propios cidadáns "non xudeus"; aínda mantén a ocupación máis duradeira na historia moderna, que segue a negar aos refuxiados palestinos -desarraigados, desposuídos e expulsados polos sionistas nas últimas seis décadas- o seu internacionalmente recoñecido dereito a regresar aos seus fogares; e que aínda comete crimes de guerra e viola os dereitos humanos básicos e os principios do dereito internacional humanitario con absoluta impunidade.
O apartheid de Israel é máis sofisticado, desenvolvido e brutal que o seu predecesor surafricano, segundo declaracións autorizadas de dirixentes anti-apartheid de Sudáfrica, como o arcebispo Desmond Tutu e o actual ministro de gobernación Ronnie Kasrils, que é xudeu. Xa que logo, é necesario que todas as persoas concienciadas de todo o mundo, en particular aquelas que xa se opuxeran ao apartheid en Sudáfrica, tomen as mesmas medidas de solidariedade e de compaixón humana, a través dunha aplicación efectiva do boicot contra Israel até que acate o dereito internacional e os aspectos básicos dos dereitos humanos.
Porén, algúns poden argumentar que, para eles, a arte debe transcender as fronteiras políticas, e buscar a unificación da xente nun mundo común. Esquecen, seica, que amos e escravos non comparten nada en común, e menos aínda calquera noción de humanidade. No canto de volver a inventar a roda, prefiro lembrar as sabias verbas de Enuga S. Readdy, director do Centro das Nacións Unidas contra o Apartheid, que en 1984 respondeu aos que criticaban o boicot cultural contra Sudáfrica por ir contra a "liberdade de expresión" afirmando: "É bastante estraño, cando menos, que o réxime de Sudáfrica que nega todas as liberdades... á maioría africana... pase a ser agora un defensor das liberdades dos artistas e deportistas do mundo. Temos unha listaxe de xente que actuou en Sudáfrica, xa fose por ignorancia da realidade, por arelas económicas ou por despreocupación polo racismo. Temos que persuadilos para que deixen de entreter ao apartheid, deixar de lucrarse co diñeiro do apartheid e poñer fin á propaganda do réxime do apartheid."
Compre sinalar que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou unha resolución especial sobre o boicot cultural a África do Sur en decembro de 1980, case dúas décadas despois de que o fixeran asociacións e sindicatos británicos. Esa decisións atendía ao chamamento de organizacións negras en Sudáfrica que, efectivamente, censuraron a varios artistas estranxeiros que violaron o boicot. Acusando ás persoas que violaban o boicot de complicidade co apartheid, Reddy afirmou: "Non hai na historia un caso semellante, agás, en certa medida, baixo o nazismo". Malia todas as diferenzas obvias, esta tamén é a situación na Palestina ocupada hoxe.
Etiquetas: Países Árabes/Sionismo |
| |
|
|
|
| Gloria ao Exército Roxo no 63 aniversario da súa vitoria sobre o nazifascismo
|
| 10.5.08 |
Stalin
9 de Maio de 1945
Boletín de Información. Embaixada da U.R.S.S
Camaradas! Compatriotas, homes e mulleres! O Gran Día da Vitoria sobre Alemaña chegou. A Alemaña fascista viuse obrigada a axeonllarse ante o Exército Roxo e as tropas dos nosos aliados, recoñeceu a súa derrota e declarou a súa incondicional rendición.
O 7 de maio, o anteproxecto de rendición foi asinado na cidade de Reims. O 8 de maio, representantes do Alto Mando Alemán, en presenza de representantes da Comandancia Superior das tropas aliadas e da Comandancia Superior das tropas soviéticas, asinaron en Berlín a acta final de rendición, cuxa execución comezará en 24 horas..
Conscientes dos raposeiros hábitos das dirixentes alemáns, que sempre consideraron os tratados e acordos como papeis en branco, nunca tivemos razóns para crer nas súas palabras. Desde esta mañá, en cumprimento da acta de rendición, as tropas alemás comezaron a entregar as armas e a renderse ás nosas tropas.
Isto xa non é unha simple folla de papel. Esta é a rendición real das forzas armadas alemás.
É certo que un grupo de tropas alemás na zona de Checoslovaquia seguen eludindo a rendición. Mais agardo que o Exército Roxo sexa quen de facerlles cambiar de opinión.
Agora podemos comprobar con plena satisfacción que o histórico día da derrota final da Alemaña, o Día da Vitoria do noso pobo sobre a Alemaña imperialista, chegou. Os grandes sacrificios que fixemos no nome da liberdade e na defensa da nosa Patria, as incalculábeis privacións e sufrimentos padecidos polo noso pobo no curso da guerra, o esforzo produtivo na retagarda e o valor na liña da fronte non foron en van e foron coroados pola completa vitoria sobre o inimigo.
A longa loita dos pobos eslavos pola súa existencia e pola súa independencia finalizou coa vitoria sobre os invasores alemáns e a tiranía da Alemaña. De aquí en adiante, a grande bandeira da liberdade das nacións e da paz entre as nacións ondeará sobre Europa.
Hai tres anos, Hitler declarou publicamente que entre os seus obxectivos estaban o desmembramento da Unión Soviética e a usurpación do Cáucaso, Ucraína, Bielorrusia, o Báltico e outras rexións. Declarou sen rodeos: "Imos destruír Rusia, para que nunca sexa capaz de poñerse en pe de novo". Isto sucedeu hai tres anos. Porén, as tolas ideas de Hitler non estaban destinadas a ter éxito. O curso do guerra diluíunas no aire. En realidade, sucedeu algo totalmente contrario aos delirios dos nazis. Alemaña foi totalmente destruída. As tropas alemáns réndense. A Unión Soviética está celebrando a vitoria.
Camaradas! A Grande Guerra Patria acabou coa nosa vitoria completa. O período de guerra en Europa finou. O período de desenvolvemento pacífico encetouse.
Felicítoos pola vitoria, os meus queridos compatriotas, homes e mulleres!
Gloria ao noso heroico Exército Roxo que defendeu a independencia da nosa Patria o obtivo a vitoria sobre o inimigo!
Gloria ao noso pobo vencedor!
Eterna gloria aos heroes que caeron nas batallas contra o inimigo e deron as súas vidas pola liberdade e a felicidade do noso pobo!
Video do Desfile da Vitoria en 1945
Parte 1
Parte 2
Parte 3
Parte 4
Ler máis e ligazón ao video do Desfile da Vitoria
Etiquetas: Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo |
| |
|
|
|
| Xudeus antisionistas non celebrarán o 60 aniversario do Estado de Israel
|
| 9.5.08 |
Comunicado de xudeos antisionistas ante a celebración por parte de certas organizacións do 60 aniversario da fundación do Estado de Israel.
En abril de 1948, no mesmo mes que viu a atroz masacre de Deir Yassin e o ataque mortal contra civís palestinos no mercado de Haifa, o Plan Dalet púxose en marcha.
Este plan autorizaba a destrución de aldeas palestinas e a expulsión da poboación orixinaria fora das fronteiras do Estado (israelí). Non, non celebraremos isto!
En xullo de 1948, 70.000 palestinos foron botados das súas casas en Lida e en Ramleh, na época de máis calor do verán, sen auga e sen alimentos. Centos deles perderon a vida. Este acontecemento é coñecido co nome de "Marcha da Morte". Non, non temos ningún motivo para aledarnos!
Cando menos 750.000 palestinos pasaron a ser refuxiados.
Mais de 400 aldeas foron borradas do mapa. Mais isto non puxo fin á depuración étnica. Milleiros de palestinos (cidadáns israelís) foron expulsados de Galilea en 1956.
Varios milleiros máis de palestinos foron expulsados de Cisxordania e da Franxa de Gaza.
Segundo o dereito internacional, e como o estipula a resolución 194 da ONU, os refuxiados de guerra teñen o dereito de volver ou de obter unha compensación. Israel nunca aceptou este dereito. Non, non faremos a festa!
Non saberíamos celebrar o aniversario dun Estado fundado no terrorismo, as masacres e a expropiación doutro pobo da súa terra.
Non saberíamos celebrar o aniversario dun Estado que, aínda hoxe, practica a depuración étnica, viola o dereito internacional, inflixe un castigo colectivo monstruoso á poboación civil de Gaza e continúa denegando aos palestinos os seus dereitos humanos e as súas aspiracións nacionais.
Faremos a festa cando os árabes e os xudeus vivan, en tanto que iguais, nun Medio Oriente en paz.
Seymour Alexander Ruth Appleton Steve Arloff Rica Bird Jo Bird Cllr Jonathan Bloch Ilse Boas Prof. Haim Bresheeth Tanya Bronstein Sheila Colman Ruth Clark Sylvia Cohen Judith Cravitz Mike Cushman Angela Dale Ivor Dembina Dr. Linda Edmondson Nancy Arranque Liz Elkind Pia Feig Merluza Fina Deborah Fink Sylvia Finzi Brian Fisher MBE Frank Fisher Bella Freud Catherine Fried Uri Fruchtmann Stephen Fry David Garfinkel Carolyn Gelenter Clara Glasman Tony Greenstein Heinz Grunewald Michael Halpern Abe Hayeem Rosamine Hayeem Anna Hellman Amy Hordes Joan Horrocks Deborah Hyams Selma James Remachó Joffe Yael Oren Kahn Michael Kalmanovitz Paul Kaufman Prof. Adah Kay Yehudit Keshet Prof. Eleonore Kofman Rene Krayer Stevie Krayer Berry Kreel Leah Levane Los Levidow Peter Levin Louis Levy Ros Levy Prof. Yosefa Loshitzky Catherine Lyons Deborah Maccoby Daniel Machover Prof. Emeritus Moshe Machover Miriam Margolyes OBE Mike Marqusee Laura Miller Simon Natas Hilda Meers Martine Miel Laura Miller Arthur Neslen Diana Neslen Adornó Neumann Harold Pinter Roland Rance Frances Rivkin Sheila Robin Dr. Brian Robinson Neil Rogall Prof. Steven Rose Mike Rosen Prof. Jonathan Rosenhead Leon Rosselson Michael Sackin Sabby Sagall Ian Saville Alexei Sayle Anna Schuman Sidney Schuman Monika Schwartz Amanda Sebestyen Sam Semoff Linda Shampan Sybil Shine Prof. Frances Stewart Inbar Tamari Ruth Tenne Martin Toch Tirza Waisel Stanley Walinets Martin White Ruth Williams Naomi Wimborne-Idrissi Deberá Wiseman Gerry Wolff Etiquetas: Países Árabes/Sionismo |
| |
|
|
|
| Por que venceron os maoístas no Nepal?
|
| 8.5.08 |
Rexurdimento republicano no Nepal guiado pola bandeira roxa
Lal Bahadur Singh Liberation, órgano central do Partido Comunista da India (Marxista-Leninista) Maio 2008
"Nepal abraia ao mundo: votación pacífica, participación do 60%", este era o titular do Kathmandu Post, o xornal nepalés máis lido, o 11 de abril, a mañá das históricas eleccións á Asemblea Constituínte. Foi abraiante, por suposto, que as eleccións nun Nepal desgarrado polas loitas civís se celebraran nunha atmosfera pacífica, e que houbera unha participación tan elevada. Porén, o realmente abraiante chegaría unhas horas despois, cando na media noite dese mesmo día se soubo que unha Estrela Roxa florecía sobre o Sagarmatcha, é dicir, o Everest, o punto máis alto do mundo, no antigo Reino do Himalaia.
Nun irónico cambio, nun momento no que a xente especulaba sobre se os maoístas aceptarían o veredicto ou volverían á selva ante a, para algúns, máis que segura derrota, cando o ex presidente de Norteamérica, Carter, citando a súa experiencia na Nicaragua sandinista, afirmaba ao mundo que os maoístas lle aseguraran que aceptarían o resultado, aínda que saísen derrotados, e así moitos máis, o pobo do Nepal catapultou aos maoístas ao poder.
En efecto, a miope visión das clases medias creadoras de opinión no Nepal, como tamén os medios de comunicación e os poderes da India e do resto do mundo, até que foron evidentes os resultados, predicían unha vitoria do Congreso Nepalés ficando os maoístas nun modesto terceiro posto.
Mais estar en Katmandú eses días, servía para comprobar a emoción que sacudía o Nepal, nun momento histórico de transición política da monarquía á república, e isto baixo o liderado dos comunistas revolucionarios.
"Dundubhi Baji sakeko chh
Gandiv Uthisakeko Chh
Ekaishon Shatabdi ko yo Mahabharat Ma
Aaj, Aeuta Abhishapta kalo Yug Astaunaiparchh
Aaj ko Kuruchhetrama Pani
Satya, balidan, Nyay Ra samanta Ko jit Hunaiparchh
Aaj, Aek Jugma Aune Tyo Aek Din Ho
Jasle Ulatpulat, Uthalputhal ra Herpher Nyaujaiparchh"
(Lema maoísta pintado nos muros, baseado na imaxinería do Mahabharata, que chama ao pobo a levantar o arco e facer soar as trompetas; para garantir a vitoria da "verdade, sacrificio e xustiza" no Kurukshetra (campo de batalla); para acabar coa opresión feudal; e trocar o mundo para poñelo no carreiro correcto. Trátase dunha visión popular da enérxica propaganda que axitou o Nepal neses tormentosos días.)
O veredicto do pobo foi igualmente abraiante e inesperado para os partidos políticos. Vendo esta esmagadora vitoria dos maoístas sobre o resto, non volveron insistir nun sistema de representación proporcional onde os maoístas terían a maioría.
Porén, a lenda dos muros é clara para calquera que a queira ver. Os maoístas queren un grande cambio. Ao longo da rota que vai de Birgang, a porta de entrada ao Nepal pola fronteira india, a Katmandú, atopamos audaces e fermosos murais elaborados polos maoístas exhortando ao pobo a participar nas eleccións á Asemblea Constituínte para construír un Estado federal, unha república democrática, abolir a monarquía e converter a Prachanda no primeiro presidente republicano do Nepal. Os desprazamentos continuos dos cadros da Liga da Xuventude Comunista en furgonetas ataviadas con bandeiras vermellas, o uso da fouce e o martelo rodeados por un círculo (símbolo electoral do Partido Comunista do Nepal -PCN(M)-) nas súas roupas ou incluso pintados nos seus corpos, podían ser vistos por todos. Cando entramos en Katmandú, o primeiro comentario que escoitamos dun condutor dun autobús urbano xa nos deu pistas do que ía suceder. No momento que se decatou do noso interese polas eleccións, a súa improvisada, alegre e confiada reacción foi: "Yahan a maovadi jeetenge" (Os maoístas están gañando aquí).
Mentres camiñamos polas rúas de Katmandú, atopamos os distintos patróns sociais e as súas preferencias partidarias. As clases superiores apoian ao Congreso Nepalés, as clases medias e os empregados, apoiaron ao Partido Comunista do Nepal (Marxista Leninista Unificado) -PCN(MLU)-, e a clase baixa, masas de traballadores non organizados e mozos traballadores, apoian ruidosamente aos maoístas.
Moitas teorías liberais comezan a agromar para explicar a vitoria maoísta: van desde as que falan dun voto de castigo; os que falan dun "voto polo cambio"; outras que entran de cheo na difamación falando de vitoria da táctica do terror e das intimidacións dos cadros da Liga da Xuventude Comunista. Incluso hai algunhas teorías divertidas que suxiren que o pobo deu a vitoria aos maoístas para que estes non retornen á selva e retomen ás armas! O certo é que a vitoria maoísta é produto da propia lóxica dos principais acontecementos políticos, especialmente da demolición virtual da monarquía de Janandolan II en novembro do 2006.
É obvio que para o pobo nepalés, o lastre da monarquía feudal converteu ao Nepal nun país enormemente atrasado e un gorentoso couto de caza para as forzas imperialistas e o hexemonismo da India durante séculos, que deron lugar a desiguais e humillantes tratados. A axenda política ten desde hai moito tempo como principal eixo o derrocamento da ditadura. Como o Congreso Nepalés ocupaba a primeira liña de batalla pola democracia durante os anos 50, a xente apoiaba ao Congreso, converténdose na principal forza política. Mais non tardou tempo a monarquía autocrática en consolidar o seu poder, gobernando con man de ferro durante os seguintes tres decenios. Na seguinte vaga de loitas contra a monarquía, ao comezo dos anos 90, o PCN(MLU) desempeñou un papel decisivo, colaborando, por suposto, co Congreso Nepalés. Nese momento o PCN(MLU) xurde como unha grande forza política. Porén, aínda que debilitado polo heroico movemento popular, o rei resistiu. Co seu dominio sobre o exército aínda intacto, foi, a modiño, manobrando ao seu favor. Os parlamentarios oportunistas seguiron o xogo do monarca, corroendo a autoridade moral dos seu partidos políticos, que ficaron presos das maquinacións da Coroa. No canto de rematar a axenda inconcluso de estabelecer unha república sobre as ruínas da monarquía, defenderon a continuación do sistema. Como o partido dos burgueses terratenentes, esta posición era moi lóxica para o Congreso Nepalés, pero o PCN(MLU) tampouco fixo nada por conseguir un cambio radical e saír dese punto morto. Foi nese decisivo momento de paralización da loita pola república, cando o PCN(M) abandeirou de maneira clara unha batalla sen concesións contra a monarquía, cara ao estabelecemento dunha República, rexeitando incluso a proposta dos outros partidos de manter ao rei como unha figura cerimonial.
E con este lema central, os maoístas espertaron e mobilizaron, especialmente, ás grandes masas rurais e á xuventude. Coa esperanza dun novo Nepal, unha República Democrática do Nepal, un Estado soberano, un pobo libre da servidume e do atraso, para deixar de ser unha despensa para os imperialistas e finar coa humillación. Gañándose ás masas rurais, conseguiron privar á autocracia do que até ese momento fora o seu principal sostén. Así facilitaron o camiño para o derrube do lastre da monarquía, como unha árbore podre, sen raíces nin abono! O resto foi obra da arrogancia do propio rei: calculando mal o seu sanguento auto golpe de estado e, máis tarde, monopolizando o poder nas súas mans e eliminando calquera mínima aparencia de democracia co pretexto de esmagar aos maoístas. Deste xeito, foi el mesmo quen colocou o último cravo do seu ataúde.
Nesta guerra contra o pobo do Nepal, o monarca tivo o apoio da potencia máis poderosa do mundo, os Estados Unidos, e, por suposto, como o tempo probou, dos gobernantes da India coa súa famosa teoría dos "dous piares". Os Estados Unidos ofrecéronlle abertamente todo tipo de axuda, cooperando co sistema autocrático co gallo da loita contra os maoístas. Mentres o rei ofrecía unha recompensa de 5 millóns de rupias pola cabeza de Prachanda, os Estados Unidos incluían na súa lista de grupos "terroristas" ao PCN(M) e vendía armas ás forzas leais á monarquía. Os maoístas asinaron unha grande alianza con outras forzas antimonárquicas, reforzando o enfrontamento entre os republicanos e os monárquicos. Deste xeito, os maoístas son percibidos como os principais arquitectos do heroico levantamento popular contra o rei.
É curioso comprobar como o goberno indio e incluso algúns líderes do PCI(M) se dan palmadiñas nas costas a si mesmos por aconsellar aos maoístas renunciar á violencia e "unirse á corrente principal". No Nepal, é evidente que os maoístas son a nova corrente principal, mentres que a chamada corrente principal da que falaban os gobernantes indios é agora un regato seco. A dicotomía entre a loita armada fronte ás eleccións é falsa; é evidente que a esencia dos maoístas reside na súa correcta orientación política: a súa intransixente loita contra a monarquía. O método de loita elixido en cada momento respondeu ás esixencias políticas das diferentes conxunturas. As experiencias dos maoístas nepaleses son de moita axuda para os maoístas indios, que permanecen afastados das cuestións cruciais na política india e das arelas inmediatas do pobo. Os maoístas indios amosaron desconcerto ante os cambios de táctica dos maoístas nepaleses cando decidiron saír á superficie, formaron na alianza de sete partidos para encetar un movemento de masas e decidiron participar nas eleccións. A experiencia dos maoístas nepaleses tamén mostra un claro contraste co PCI(M): lonxe de ir detrás de formacións políticas burguesas, o PCN(M) liderou a loita pola República e polo movemento democrático, mentres que as formacións das clases dominantes vacilaban e arrastraban os seus pes como teñen por costume.
(...)
Só podemos agardar e observar a traxectoria da nova República, e o papel dos comunista do Nepal no camiño cara á democracia popular e o socialismo. Mais o mundo foi testemuña de que o éxito da consumación dun movemento popular de masas que pula pola República é obra exclusiva dos comunistas. Eses comunistas que están etiquetados como "terroristas" pola "democracia máis grande do mundo", os Estados Unidos (cando son eles os que son vistos como terroristas polos pobos do mundo!).
(...)
Nunha sociedade onde o nivel de submisión ao monarca foi tal até o día de onte que os candidatos parlamentares, os posíbeis representantes do pobo, procuraron as beizóns do rei, ofrecendo unha moeda aos seus pes, a abolición da monarquía é pouco menos que un milagre, un milagre logrado polo pobo nepalés. Saudamos esta grande vitoria do pobo nepalés e das forzas republicanas, desexando o éxito dos comunistas do Nepal que se enfrontan a numerosos e complexos desafíos no seu camiño cara á democracia e o socialismo.
Ler máis Etiquetas: Asia |
| |
|
|
|
| Primeiro traballo de Mencer Vermello
|
| 6.5.08 |
A banda de música Mencer Vermello ven de publicar o seu primeiro traballo, КРАСНЫЙ РАССВЕТ (Mencer Vermello en ruso). As distribuidoras Mai Morirem e Redstar 73 son as encargadas de espallar este CD que chegará, ademais da península ibérica, ao Estado francés, Alemaña ou Italia.
O traballo consta de 10 contundentes pezas, entre as que podemos citar Golpe Final, Samesugas, Soldados da Historia, Fillos da Suor ou Contrarrevolucións de Veludo. Esta última podédela descargar aquí. Ritmos punk-oi, letras comunistas e moita rabia.
Mencer Vermello forma parte do Rock Proletario Internacional, organización que asocia a bandas musicais marxista-leninistas de todo o mundo, desde os Països Cataláns até Perú, pasando por Euskal Herria ou Colombia.
Etiquetas: GZ |
| |
|
|
|
| 1º de Maio: Día do Internacionalismo Proletario
|
| 29.4.08 |
 Etiquetas: GZ |
| |
|
|
|
|
  |
| Últimas Notas |
|
| Arquivo |
|
|
Pesquisas |
|
|
Organizacións Políticas |
|
Mocidade |
|
Anti-represión |
|
| Quiosque Anti-imperialista |
| |
