|
| Maoístas indios falan sobre a situación do Nepal (Parte II)
|
| 21/05/2008 |
K. Srinivas Reddy
The Hindu
17/05/08Quere dicir vostede que a vitoria electoral dos maoístas no Nepal e a chegada ao poder a través dos medios parlamentares é un exercicio inútil e que non pode traer o desexado cambio radical no sistema social?Non exactamente iso. Controlar o poder estatal, se é que realmente poden controlalo, dá aos maoístas un medio para defender os beneficios acumulados durante os moitos anos de guerra revolucionaria e levar a cabo cambios radicais no sistema social. Mais isto será complicado de lograr debido a especial conxuntura na que os maoístas chegan ao poder. De feito, incluso nas revolucións clásicas, como na China, onde os comunistas revolucionarios tomaron o poder mediante unha revolución armada, Mao advertira do perigo do xurdimento dunha nova clase por mor das súas posicións na maquinaria estatal. Despois de Mao, o estado dexenerou nun mecanismo de opresión e represión das grandes masas. A lección dos comunistas, após aprender desta experiencia, é que o partido debe concentrarse na organización e a mobilización das masas, dispostas a rebelarse contra todo tipo de inxustiza e explotación perpetrados por parte do Estado e dos burócratas.
No Nepal, onde os maoístas chegaron ao poder aliados coas clases dominantes, é aínda máis urxente a tarefa de continuar a loita de clases mediante a organización das masas contra todas as formas de explotación e opresión. Na medida do posíbel, os maoístas poderían utilizar o seu control relativo do Estado para axudar ás masas na súa loita pola liberdade, a democracia e os medios de subsistencia. Cambios básicos poderían lograse a través da continuación da loita de clases, loita na que o Estado, como moito, pode dar algo de axuda.
Sitaram Yechury, do Partido Comunista da India (Maoísta), afirmou que os maoístas indios tiñan que aprender das experiencias do Nepal e adoptar o camiño parlamentar para chegar ao poder. Que ten que dicir a isto?
Por que Yechury só? Incluso os políticos dos estados onde o movemento maoísta é forte xa o dixeran antes. Os políticos insistiron sobre o mesmo tema desde que os revisionistas comezaron a participar no Parlamento no noso país. Algúns dixeron que a vitoria maoísta no Nepal tería un efecto de demostración para os maoístas da India.
Os que así falan esquecen que as situacións no Nepal e na India son completamente diferentes. No Nepal a tarefa política inmediata foi a loita contra a monarquía, que provocou un certo grao de unidade entre as diversas partes e un amplo sector da poboación. A situación creada pola monarquía, obrigou a todas as forzas a pechar filas e librar unha loita polo democracia.
Na India estamos nunha loita contra un sistema social semifeudal e semicolonial no que o sistema parlamentar é unha parte integrante. Todos os partidos do parlamento obedecen os ditados dos imperialistas, polo que se aliñan no bando contrarrevolucionario. Aquí a tarefa inmediata é unha loita pola terra, os medios de subsistencia e a liberación das masas.
En segundo lugar, estes socialdemócratas, no seu intento de defender a súa liña parlamentar, minimizan conscientemente e gardan silencio sobre as experiencias de Chile, O Salvador, Nicaragua, etc. Nicaragua é un exemplo, onde a Fronte Sandinista de Liberación Nacional tomou o poder en 1979 após derrocar á familia Somoza. Malia os grandes cambios que trouxeron os sandinistas, o certo é que os exércitos privados, armados e adestrados polos Estados Unidos, comezaron a súa loita contra os sandinistas, que tamén tiveron que enfrontarse aos problemas económicos consecuencia do embargo comercial. Os sandinistas acordaron celebrar eleccións en 1990 despois das negociacións de paz coa ONU, mais perderon fronte a unha coalición dereitista de 14 partidos da oposición. O masivo apoio dos Estados Unidos ás clases reaccionarias nicaraguanas, xunto a unha grave crise económica, conduciron á derrota dos sandinistas.
Estes socialdemócratas tamén minimizan o tremendo impacto nas masas da guerra popular no Nepal durante a última década. Teñen máis de 40 anos de experiencia na política parlamentar. Que cambios fundamentais conseguiron? Sen o seu apoio aos poder de goberno da UPA*, liderado por Manmohan Singh, este non se atrevería a levar a cabo as súas políticas antipopulares.
Non é de estrañar que pediran aos maoístas indios que seguiran o exemplo dos nepaleses. O noso partido coida que un cambio fundamental no sistema non pode lograrse a través da vía parlamentar, senón a través da loita de clases. No noso país esta loita adopta a forma dunha guerra agraria levada por unha organización armada. Nós, por suposto, non rexeitamos outras formas de loita e organización, ademais da loita armada, e disto se pode decatar un se observa o noso movemento.
A tarefa dos revolucionarios é destruír e reconstruír a totalidade dos dereitos económicos, sociais, políticos, culturais, etc. Se un acaba de chegar ao Poder a través do Parlamento non pode levarse a cabo unha reestruturación do sistema.
Bhattarai e Prachanda declararon que están dispostos a animar ao investimento estranxeiro directo e crear un entorno favorábel á empresa no Nepal. Tamén falaron de fomentar o capitalismo. É correcto que un partido maoísta anime ao investimento estranxeiro e queira desenvolver o capitalismo?
Nepal é un país tremendamente atrasado que carece da mínima infraestrutura e de produción industrial. Forma parte do cuarto mundo, se podemos chamalo así. A ONU colocouno na categoría de países menos adiantes. Polo que a primeira tarefa no Nepal sería a de liberar ás grande masas das gadoupas feudais e desenvolver unha industria sobre esa base. Polo que respecta a desenvolver o capitalismo existente no Nepal, non ten que constituír ningún problema para os revolucionarios na medida en que o capitalismo sexa nacional e estea regulado axeitadamente para satisfacer as necesidades das masas, encamiñándose ao crecemento da economía interna e non para a exportación ou para servir aos imperialistas. Mais se o estímulo é para a entrada de capital estranxeiro será prexudicial para os intereses do país a longo prazo.
No pasado, os maoístas opuxéronse ás institucións privadas nos sectores da saúde e da educación. Mais agora Prachanda prometeu eliminar todos as eivas ao sector privado. Imos coñecendo os informes das conversas entre os dirixentes maoístas e os funcionarios do Banco Mundial. De ser certos estes informes, entón as consecuencias poden ser perigosas para o futuro do Nepal.
Como prevé o futuro das relacións entre o seu partido e o PCN(M)? Tendo en conta o feito de que o estado indio non quere que existan relacións entre os maoístas da India e os do Nepal, e que as esixencias formuladas polo Foro polos Dereitos do Pobo Madhesi neste sentido constitúen un claro indicio da crecente presión da India, as fraternais relacións entre as dúas partes seguirán como antes?
Coidamos e desexamos que as relacións fraternais entre o PCI(M) e o PCN(M) seguirán como antes. Mentres as dúas partes estean firmemente comprometidas co internacionalismo proletario, as presións internacionais e internas non poderán variar esta realidade.
Por suposto, vai medrar a crecente presión de varios sectores sobre os maoístas nepaleses para que rachen as súas relacións con outros partidos maoístas. En particular, a India e os Estados Unidos van exercer unha maior presión neste sentido. Hai que decatarse da complexidade da situación. O camarada Prachanda afirmou correctamente que os vínculos ideolóxicos entre as dúas partes permaneceran intactos. Coidamos que os debates ideolóxicos e as discusións teñen que continuar. Os diversos foros internacionais, como a CCOMPOSA, deben continuar cos seus obxectivos e actividades malia a nova situación.
Que ten que dicir sobre o comentario do camarada Prachanda nunha entrevista que concedeu ao xornal The Hindu: "No caso do Partido Comunista da India (Maoísta), os seus dirixentes e cadros, os nosos esforzos proporcionaranlles algún material novo para o estudo, para pensar sobre como seguir adiante no novo camiño. Os nosos esforzos proporcionan un punto de referencia."?
Como marxistas, debemos estudar criticamente calquera fenómeno, particularmente as nosas experiencias. Porén, non debemos tirar conclusións precipitadas, senón que temos que observar coidadosamente os resultados deses esforzos. Todos estes esforzos deben ser avaliados dun punto de vista de clase. O marxismo é unha ciencia e ofrece as ferramentas para analizar todos os fenómenos sociais cientificamente. Isto é o que debemos facer ante a nova realidade do Nepal, como ante calquera outra nova realidade. Por suposto, temos xa moitos precedentes históricos que tamén deben ser considerados. A experiencia do Nepal debe verse en funcións destes precedentes e non como un caso illado.
* Alianza Progresista Unida nas súas siglas en inglés.
Ler máis Etiquetas: Asia, Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo |
  |
|
|
|
| Maoístas indios falan sobre a situación do Nepal (Parte I)
|
| 20/05/2008 |
Srinivas Reddy
The Hindu
16/05/08A coalición política actual vai ser a maior eiva para o Partido Comunista do Nepal (Maoísta) para ocuparse das reformas prometidas no país do Himalaia. Unha reforma radical do sistema non pode emprenderse por medio de leis e decretos de Estado, esta virá por unha loita de clases dura e cruel no Nepal. Así podemos resumir o punto de vista dos maoístas indios sobre a nova situación no Nepal. Nunha extensa entrevista, Azad Satya, voceiro do Partido Comunista da India (Maoísta), fala sobre os moitos problemas aos que se enfrontan os maoístas no Nepal.
Os resultados da Asemblea Constituínte do Nepal foron notabelmente favorábeis aos maoístas. Como ve o seu partido, o Partido Comunista da India (Maoísta) os resultados electorais no Nepal?
Os resultados das eleccións demostran a inmensa ira das masas contra o anticuado poder monárquico-feudal no Nepal, a dominación da India e dos Estados Unidos, e os partidos feudais que traizoaron ás masas durante moito tempo. Son o reflexo das crecentes aspiracións das masas do Nepal pola democracia, a terra, os medios de vida e a auténtica liberación do imperialismo e da explotación feudal. Son estas aspiracións a completa derrota dos partidos que apoiaban ao rei e ás clases dominantes indias.
Cando unha alternativa como o Partido Comunista Nepalés (Maoísta) ocupa o primeiro plano cun compromiso de abolir a monarquía feudal, de derrogar todos os tratados inxustos asinados coa India e garantir a democracia e a igualdade para todos, as masas camiñan cara a ela. O noso partido ve nos resultados un sinal positivo de enorme importancia para todos os pobos do sur de Asia.
Cales son para vostede as razóns do éxito dos maoístas nestas eleccións?
Existen seis razóns principais: Unha, as masas do Nepal non aturaban máis o autoritarismo e a autocracia do rei Gyanendra. Cando viron a oportunidade de acabar con el, non o dubidaron. Nunca antes existira esta oportunidade. Só o PCN(M) demostrou o seu firme compromiso de abolir a monarquía, converténdose na única alternativa.
Dúas, as masas estaban fartas da dominación india. O Nepal padeceu durante demasiado tempo as desigualdades dos tratados asinados coa India, como o Tratado de Paz e Amizade Indo-Nepalés de 1950, o Tratado de Mahakali, e así sucesivamente. A India sempre ollou para as riquezas naturais do Nepal, e apoiou á monarquía defendendo a Teoría dos dous Piares, ao igual que o Congreso Nepalés. Adestru e armou ao Exército Real do Nepal e enviou todo tipo de axuda destinada a conter aos revolucionarios maoístas do Nepal. Estes actos alimentaron a ira das masas. Votaron polo PCN(M) xa que ningún outro partido amosou coraxe para facer fronte á India.
Tres, as masas do Nepal están fartas da explotación, da opresión e da intervención dos imperialistas Estados Unidos. Durante todo o imperio do rei Gyanendra, os Estados Unidos foron un sostén importante, e incluso a día de hoxe están ao seu lado. Engadiron ao PCN(M) á súa lista de grupos terroristas. Isto foi un grave insulto ao pobo.
Catro, a promesa do PCN(M) de estabelecer no Nepal unha sociedade democrática, federal e laica, con liberdade, democracia e igualdade para todos os oprimidos, tivo un efecto electrizante. Por vez primeira, as clases oprimidas estiveron representadas nas eleccións.
Cinco, o factor máis importante, é o impacto positivo creado polos dez anos de guerra popular dirixida polos maoístas. Estes conquistaron o control de case tres cuartas partes das zonas rurais do Nepal. A través dos gobernos revolucionarios do pobo levaron a cabo varias reformas que achegaron ás masas a eles. A guerra popular aumentou a conciencia política das masas e espertou as súas aspiracións democráticas. O crecemento do movemento de masas por unha Asemblea Constituínte por todo o Nepal, é unha consecuencia lóxica da guerra popular. Neste contexto, os partidos que fixeron da loita pola Asemblea Constituínte un mero espectáculo teatral pasaron a ser irrelevantes.
E por último, aínda que non menos importante, o apoio de capitalistas locais e de unha parte dos comerciantes que, malia a que se opuxeron polo xeral aos maoístas, consideraron que unha vitoria maoístas era a única garantía de paz no Nepal.
Agora que os maoístas chegaron ao poder, van poder levar a cabo as súas promesas?
Esta é a pregunta máis difícil de responder. O problema inmediato é conseguir unha coalición de forzas que teña o control de dous terzos da Asemblea, para poder así incorporar as reformas radicais na nova Constitución. Porén, para acadar unha maioría de dous terzos, ten que confiar en partidos como o Congreso Nepalés e o socialdemócrata Partido Comunista do Nepal (Marxista Leninista Unificado). É imposíbel levar a cabo as reformas prometidas con tal combinación de forzas. Eles non van estar dispostos a formar parte do programa dos maoístas e trataran de subverter calquera cambio radical que poña en perigo os seus propios intereses de clase. Coidamos imposíbel calquera reestruturación radical do sistema sen a mobilización militante das grandes masas nunha dura loita de clases. É imposíbel realizar cambios a través das medidas postas en marcha "desde arriba", é dicir, a través de decretos de estado e de leis. Para aplicar estas leis, é indispensábel mobilizar ás masas e facer avantar a loita de clases. Sen isto, a liberación dos pobres é unha tarefa imposíbel.
E dada a actual coalición, incluso a promulgación das tan prometidas leis será unha tarefa case imposíbel. Por esta razón, vai desenvolverse unha verdadeira loita, máis dura e cruel, polo poder. A falta dunha maioría na Asemblea Constituínte, deixa aos maoístas impotentes. Terán que recuar e chegar a compromisos, sacrificando os intereses dos oprimidos, intereses polos que chegou ao poder. Ou, pola contra, terán que mobilizar á poboación e intensificar a loita por todos os medios, incluída a insurrección armada, co gallo de aplicar unha auténtica democracia e estabelecer o poder popular. Non hai máis alternativas.
Como contempla vostede o futuro escenario no Nepal? O imperialismo indio e norteamericano adaptarase á nova realidade e apoiará ao goberno maoísta, ou porá todas as trabas posíbeis?
Viviriamos nun mundo de fantasía se consideráramos que os Estados Unidos e a India están cómodos cos maoístas no Nepal, ou que vaian adaptarse á nova realidade. Malia continuar as relacións diplomáticas, crearase unha situación adversa se o novo goberno non obedece aos seus ditados. Os Estados Unidos fixo todo o posíbel por manter viva a monarquía, xa que o monarca non era máis que un peón deles. No tocante á India, recibiu unha labazada no rostro cando Koirala e o seu Congreso Nepalés saíu derrotado.
Porén, a India gañou terreo noutra fronte. Na rexión de Tarai, apoia aos dous partidos Madhesi que obtiveron moitos escanos. A India utilizará a estes partidos para crear perturbacións, se o novo réxime non se prega á súa liña. Xa, o Foro Janadhikar Madhesi esixiu aos maoístas que aclaren a súa posición sobre as demandas de autonomía Madhsei e pediu aos maoístas que suspenderan as súas relacións con foros internacionais como o MIR* e a CCOMPOSA**.
Tanto os Estados Unidos como a India poden, por exemplo, golpear a economía do Nepal, paralizando a produción industrial, o comercio e bloqueando as liñas de subministro, provocando así escaseza de alimentos e de bens de consumo. Noutras palabras, poden estrangular ao Nepal por medio dun bloqueo económico. Farano se coidan que o novo réxime vai demasiado lonxe.
Xa que logo, a situación no Nepal é delicada, con ausencia de produtos esenciais, incluso na capital Katmandú. Os poderosos veciños do Nepal poden alterar o equilibro a través da chantaxe económica, que podería dar lugar a disturbios sociais e protestas masivas contra os maoístas. A escaseza de produtos esenciais e o aumento dos prezos pode conducir ao desencanto co incipiente réxime e a súa perda de popularidade, dando así a oportunidade de volver a estabelecerse aos desacreditados partidos. Polo tanto, a situación no Nepal seguirá sendo extremadamente delicada e inestábel, aínda que os maoístas obtiveran unha impresionante vitoria electoral.
Os camaradas Prachanda e Bhattarai saben moi ben isto e, polo tanto, apelaron á cooperación da India. Decátanse que non haberá estabilidade no Nepal sen a cooperación da India. O feito de que o Nepal sexa un país pequeno encadrado entre dous grandes e poderosos veciños -a India e China-, e que sexa un obxectivo para o imperialismo norteamericano, fan do goberno algo moi difícil. E por iso, polo que os maoístas se enfrontan á tarefa sumamente difícil de equilibrar todas estas forzas e levar a cabo á súa axenda popular.
* Movemento Internacionalista Revolucionario
** Comité de Coordinación dos Partidos e Organizacións Maoístas do Sur de Asia
Ler a primeira parte da entrevista Etiquetas: Asia, Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo |
|
|
|
|
|
| Ho Chi Minh: 118 aniversario
|
| 19/05/2008 |
"Na obra de Lenin 'Teses sobre as cuestións nacional e colonial' había termos políticos complicados de entender. Mais, léndoos unha e outra vez, finalmente puiden comprender as partes esenciais. Que emoción, entusiasmo, ensinanza e confianza me deron! Choraba de ledicia. Sentado no meu cuarto, berraba como se estivera dirixíndome a unha multitude: 'Queridos compatriotas, queridos mártires! Isto é o que precisamos, este é o noso camiño á liberación!' Desde entón, tiven unha confianza absoluta en Lenin, na Terceira Internacional!"
Ho Chi Minh (19/5/1890 - 2/9/1969)Etiquetas: Asia, Partidos Comunistas/Marxismo/Historia do Socialismo |
|
|
|
|
|
| Por que venceron os maoístas no Nepal?
|
| 08/05/2008 |
Rexurdimento republicano no Nepal guiado pola bandeira roxa
Lal Bahadur Singh Liberation, órgano central do Partido Comunista da India (Marxista-Leninista) Maio 2008
"Nepal abraia ao mundo: votación pacífica, participación do 60%", este era o titular do Kathmandu Post, o xornal nepalés máis lido, o 11 de abril, a mañá das históricas eleccións á Asemblea Constituínte. Foi abraiante, por suposto, que as eleccións nun Nepal desgarrado polas loitas civís se celebraran nunha atmosfera pacífica, e que houbera unha participación tan elevada. Porén, o realmente abraiante chegaría unhas horas despois, cando na media noite dese mesmo día se soubo que unha Estrela Roxa florecía sobre o Sagarmatcha, é dicir, o Everest, o punto máis alto do mundo, no antigo Reino do Himalaia.
Nun irónico cambio, nun momento no que a xente especulaba sobre se os maoístas aceptarían o veredicto ou volverían á selva ante a, para algúns, máis que segura derrota, cando o ex presidente de Norteamérica, Carter, citando a súa experiencia na Nicaragua sandinista, afirmaba ao mundo que os maoístas lle aseguraran que aceptarían o resultado, aínda que saísen derrotados, e así moitos máis, o pobo do Nepal catapultou aos maoístas ao poder.
En efecto, a miope visión das clases medias creadoras de opinión no Nepal, como tamén os medios de comunicación e os poderes da India e do resto do mundo, até que foron evidentes os resultados, predicían unha vitoria do Congreso Nepalés ficando os maoístas nun modesto terceiro posto.
Mais estar en Katmandú eses días, servía para comprobar a emoción que sacudía o Nepal, nun momento histórico de transición política da monarquía á república, e isto baixo o liderado dos comunistas revolucionarios.
"Dundubhi Baji sakeko chh
Gandiv Uthisakeko Chh
Ekaishon Shatabdi ko yo Mahabharat Ma
Aaj, Aeuta Abhishapta kalo Yug Astaunaiparchh
Aaj ko Kuruchhetrama Pani
Satya, balidan, Nyay Ra samanta Ko jit Hunaiparchh
Aaj, Aek Jugma Aune Tyo Aek Din Ho
Jasle Ulatpulat, Uthalputhal ra Herpher Nyaujaiparchh"
(Lema maoísta pintado nos muros, baseado na imaxinería do Mahabharata, que chama ao pobo a levantar o arco e facer soar as trompetas; para garantir a vitoria da "verdade, sacrificio e xustiza" no Kurukshetra (campo de batalla); para acabar coa opresión feudal; e trocar o mundo para poñelo no carreiro correcto. Trátase dunha visión popular da enérxica propaganda que axitou o Nepal neses tormentosos días.)
O veredicto do pobo foi igualmente abraiante e inesperado para os partidos políticos. Vendo esta esmagadora vitoria dos maoístas sobre o resto, non volveron insistir nun sistema de representación proporcional onde os maoístas terían a maioría.
Porén, a lenda dos muros é clara para calquera que a queira ver. Os maoístas queren un grande cambio. Ao longo da rota que vai de Birgang, a porta de entrada ao Nepal pola fronteira india, a Katmandú, atopamos audaces e fermosos murais elaborados polos maoístas exhortando ao pobo a participar nas eleccións á Asemblea Constituínte para construír un Estado federal, unha república democrática, abolir a monarquía e converter a Prachanda no primeiro presidente republicano do Nepal. Os desprazamentos continuos dos cadros da Liga da Xuventude Comunista en furgonetas ataviadas con bandeiras vermellas, o uso da fouce e o martelo rodeados por un círculo (símbolo electoral do Partido Comunista do Nepal -PCN(M)-) nas súas roupas ou incluso pintados nos seus corpos, podían ser vistos por todos. Cando entramos en Katmandú, o primeiro comentario que escoitamos dun condutor dun autobús urbano xa nos deu pistas do que ía suceder. No momento que se decatou do noso interese polas eleccións, a súa improvisada, alegre e confiada reacción foi: "Yahan a maovadi jeetenge" (Os maoístas están gañando aquí).
Mentres camiñamos polas rúas de Katmandú, atopamos os distintos patróns sociais e as súas preferencias partidarias. As clases superiores apoian ao Congreso Nepalés, as clases medias e os empregados, apoiaron ao Partido Comunista do Nepal (Marxista Leninista Unificado) -PCN(MLU)-, e a clase baixa, masas de traballadores non organizados e mozos traballadores, apoian ruidosamente aos maoístas.
Moitas teorías liberais comezan a agromar para explicar a vitoria maoísta: van desde as que falan dun voto de castigo; os que falan dun "voto polo cambio"; outras que entran de cheo na difamación falando de vitoria da táctica do terror e das intimidacións dos cadros da Liga da Xuventude Comunista. Incluso hai algunhas teorías divertidas que suxiren que o pobo deu a vitoria aos maoístas para que estes non retornen á selva e retomen ás armas! O certo é que a vitoria maoísta é produto da propia lóxica dos principais acontecementos políticos, especialmente da demolición virtual da monarquía de Janandolan II en novembro do 2006.
É obvio que para o pobo nepalés, o lastre da monarquía feudal converteu ao Nepal nun país enormemente atrasado e un gorentoso couto de caza para as forzas imperialistas e o hexemonismo da India durante séculos, que deron lugar a desiguais e humillantes tratados. A axenda política ten desde hai moito tempo como principal eixo o derrocamento da ditadura. Como o Congreso Nepalés ocupaba a primeira liña de batalla pola democracia durante os anos 50, a xente apoiaba ao Congreso, converténdose na principal forza política. Mais non tardou tempo a monarquía autocrática en consolidar o seu poder, gobernando con man de ferro durante os seguintes tres decenios. Na seguinte vaga de loitas contra a monarquía, ao comezo dos anos 90, o PCN(MLU) desempeñou un papel decisivo, colaborando, por suposto, co Congreso Nepalés. Nese momento o PCN(MLU) xurde como unha grande forza política. Porén, aínda que debilitado polo heroico movemento popular, o rei resistiu. Co seu dominio sobre o exército aínda intacto, foi, a modiño, manobrando ao seu favor. Os parlamentarios oportunistas seguiron o xogo do monarca, corroendo a autoridade moral dos seu partidos políticos, que ficaron presos das maquinacións da Coroa. No canto de rematar a axenda inconcluso de estabelecer unha república sobre as ruínas da monarquía, defenderon a continuación do sistema. Como o partido dos burgueses terratenentes, esta posición era moi lóxica para o Congreso Nepalés, pero o PCN(MLU) tampouco fixo nada por conseguir un cambio radical e saír dese punto morto. Foi nese decisivo momento de paralización da loita pola república, cando o PCN(M) abandeirou de maneira clara unha batalla sen concesións contra a monarquía, cara ao estabelecemento dunha República, rexeitando incluso a proposta dos outros partidos de manter ao rei como unha figura cerimonial.
E con este lema central, os maoístas espertaron e mobilizaron, especialmente, ás grandes masas rurais e á xuventude. Coa esperanza dun novo Nepal, unha República Democrática do Nepal, un Estado soberano, un pobo libre da servidume e do atraso, para deixar de ser unha despensa para os imperialistas e finar coa humillación. Gañándose ás masas rurais, conseguiron privar á autocracia do que até ese momento fora o seu principal sostén. Así facilitaron o camiño para o derrube do lastre da monarquía, como unha árbore podre, sen raíces nin abono! O resto foi obra da arrogancia do propio rei: calculando mal o seu sanguento auto golpe de estado e, máis tarde, monopolizando o poder nas súas mans e eliminando calquera mínima aparencia de democracia co pretexto de esmagar aos maoístas. Deste xeito, foi el mesmo quen colocou o último cravo do seu ataúde.
Nesta guerra contra o pobo do Nepal, o monarca tivo o apoio da potencia máis poderosa do mundo, os Estados Unidos, e, por suposto, como o tempo probou, dos gobernantes da India coa súa famosa teoría dos "dous piares". Os Estados Unidos ofrecéronlle abertamente todo tipo de axuda, cooperando co sistema autocrático co gallo da loita contra os maoístas. Mentres o rei ofrecía unha recompensa de 5 millóns de rupias pola cabeza de Prachanda, os Estados Unidos incluían na súa lista de grupos "terroristas" ao PCN(M) e vendía armas ás forzas leais á monarquía. Os maoístas asinaron unha grande alianza con outras forzas antimonárquicas, reforzando o enfrontamento entre os republicanos e os monárquicos. Deste xeito, os maoístas son percibidos como os principais arquitectos do heroico levantamento popular contra o rei.
É curioso comprobar como o goberno indio e incluso algúns líderes do PCI(M) se dan palmadiñas nas costas a si mesmos por aconsellar aos maoístas renunciar á violencia e "unirse á corrente principal". No Nepal, é evidente que os maoístas son a nova corrente principal, mentres que a chamada corrente principal da que falaban os gobernantes indios é agora un regato seco. A dicotomía entre a loita armada fronte ás eleccións é falsa; é evidente que a esencia dos maoístas reside na súa correcta orientación política: a súa intransixente loita contra a monarquía. O método de loita elixido en cada momento respondeu ás esixencias políticas das diferentes conxunturas. As experiencias dos maoístas nepaleses son de moita axuda para os maoístas indios, que permanecen afastados das cuestións cruciais na política india e das arelas inmediatas do pobo. Os maoístas indios amosaron desconcerto ante os cambios de táctica dos maoístas nepaleses cando decidiron saír á superficie, formaron na alianza de sete partidos para encetar un movemento de masas e decidiron participar nas eleccións. A experiencia dos maoístas nepaleses tamén mostra un claro contraste co PCI(M): lonxe de ir detrás de formacións políticas burguesas, o PCN(M) liderou a loita pola República e polo movemento democrático, mentres que as formacións das clases dominantes vacilaban e arrastraban os seus pes como teñen por costume.
(...)
Só podemos agardar e observar a traxectoria da nova República, e o papel dos comunista do Nepal no camiño cara á democracia popular e o socialismo. Mais o mundo foi testemuña de que o éxito da consumación dun movemento popular de masas que pula pola República é obra exclusiva dos comunistas. Eses comunistas que están etiquetados como "terroristas" pola "democracia máis grande do mundo", os Estados Unidos (cando son eles os que son vistos como terroristas polos pobos do mundo!).
(...)
Nunha sociedade onde o nivel de submisión ao monarca foi tal até o día de onte que os candidatos parlamentares, os posíbeis representantes do pobo, procuraron as beizóns do rei, ofrecendo unha moeda aos seus pes, a abolición da monarquía é pouco menos que un milagre, un milagre logrado polo pobo nepalés. Saudamos esta grande vitoria do pobo nepalés e das forzas republicanas, desexando o éxito dos comunistas do Nepal que se enfrontan a numerosos e complexos desafíos no seu camiño cara á democracia e o socialismo.
Ler máis Etiquetas: Asia |
|
|
|
|
|
| Entrevista ao Dr. Baburam do Partido Comunista do Nepal (Maoísta): O rei abandonará o palacio após a primeira sesión da Asemblea Constituínte
|
| 21/04/2008 |
The Kathmandu Post
O ideólogo maoísta, o Dr. Baburam Bhattarai, converteuse no verdadeiro líder do Nepal despois das eleccións á Asemblea Constituínte. Derrotou ao seu opoñente do Congreso Nepalés no distrito de Gorkha, Chandraprakash Neupane, por unha enorme marxe. Afirma que o Partido Comunista do Nepal (Maoísta) non ousará apartarse dos seus compromisos políticos nin que xamais traizoará ao pobo. Considera que os maoístas teñen sobre os seus ombros unha enorme responsabilidade, a de reestruturar o país na dirección da prosperidade económica. O Dr. Baburam Bhattarai, un ex alumno da Universidade de Jawaharlal Nehru, non está sorprendido polos resultados das eleccións á Asemblea Constituínte. Argumenta que o PCN(M) cambiou a realidade do país.
O seu partido emerxeu como o máis poderoso. Como van a desenvolver o seu programa político?
Desde sempre fixemos forza para que se convocasen eleccións á Asemblea Constituínte, que finalmente se celebraron a semana pasada. Durante o período de transición, os sete partidos da alianza de goberno xa chegaran a certos compromisos políticos. Un deles era que chegaríamos a un consenso político para formar o Goberno. Todos os partidos que participaron na elección á Asemblea Constituínte formaran parte do goberno. Agora, a cuestión é quen estará á cabeza. Obviamente, o partido político con máis apoio comandará o novo goberno. Xa que logo, o PCN(M) será o líder da coalición de goberno.
Quen encabezará o PCN(M)? Podería dar o nome do líder?
Non podo responder neste momento. Temos que discutir e decidir quen debe ser o líder. Debemos preparar un proxecto para o novo sistema político. Temos que decidir o destino da monarquía. E só entón poderemos pensar en quen estará á cabeza do PCN(M). A nosa intención é estabelecer un sistema presidencial. Mais non podemos estar seguros até discutir o asunto coas outras forzas políticas. Temos que chegar a un consenso político, porque a Constitución debe ser modificada se queremos crear un sistema presidencial. Sen este consenso político é imposíbel modificar a Constitución. Polo tanto, non podemos simplificar e buscar só un presidente executivo. De darse diferenzas políticas, pode que teñamos que continuar coa actual forma de goberno.
Como o PCN(M), sendo a maior forza política, achégase aos outros partidos políticos para formar o goberno, abolir a monarquía e declarar unha república?
En primeiro lugar, imos manter conversas cos principais partidos políticos. Necesitamos coñecer as súas opinións e puntos de vista antes de formar goberno. Polo momento, temos que traballar no marco interno da constitución, o que require dun consenso político. Imos avanzar sobre esta base. A primeira sesión da Asemblea Constituínte declarará esta país unha República Federal. Para iso debemos desenvolver un consenso político. Despois, a cuestión da formación do novo goberno tamén se debe basear no consenso político. E así proceder á redacción da nova constitución do Nepal.
Ademais destas cuestións, existen outros compromisos políticos, como a Comisión da Verdade e da Reconciliación, a rehabilitación das persoas desprazadas e a modernización das forzas de seguridade. Coido que haberá varios retos e preguntas. Temos que revisar catro cousas de inmediato: seguridade, estrutura política, economía e relacións internacionais. Estas cuestións requiren dun consenso nacional.
Como avalía os resultados das eleccións? Agarda que lles aporten un forte respaldo?
A xente estaba procurando un troco total. Propuxemos unha axenda política para un cambio total durante a década de guerra popular. Temos persoas de diferentes castas, etnias, xénero e de distintas rexións. O programa principal da guerra popular era a reestruturación do estado. Necesitáronse 10 anos de guerra popular para cimentar o noso programa político. O pobo sentía que as estruturas económica e social do país necesitaban dunha completa revisión. Non se poden ollar as cousas cos vellos lentes. Os medios de comunicación e as elites perderon a noción da realidade. Como resultado, os resultados da Asemblea Constituínte sorprenderon a moitos. A realidade cambiou e isto foi o que nos axudou a agromar como principal forza.
O apoio recibido ao seu partido é maior do que agardaba?
Pensabamos que seríamos o partido máis votado, e que, quizais, se conseguiamos un consenso, formariamos o novo goberno. Mais, a maneira coa que conseguimos a vitoria na Asemblea Constituínte fai que sintamos que acadamos máis do que agardabamos.
Porén, sabíamos que os resultados nos favorecerían. Visitei persoalmente 22 distritos, e puiden avaliar a situación tres semanas antes das eleccións. Era visíbel un masivo apoio á nosa organización. Lamentabelmente, os medios de comunicación viron as cousas de maneira contraria. E nós non íamos convencer aos medios até que os resultados o deixaran claro.
Vostede afirmou nunha cadea local de radio que agora soportan a carga de grandes responsabilidades. Que quere dicir?
Considero que temos unha grande responsabilidade porque nós temos que reestruturar un sistema feudal que perdura desde hai 250 anos. Non se pode agardar que isto suceda dun día para outro. En segundo lugar, mentres reestruturemos o estado temos que ter en conta diferentes aspectos, como son a pobreza, o analfabetismo, a saúde e outros. Non temos suficientes recursos como para reorganizar o país do xeito que quixeramos. Van facer falla cando menos 10 ou 15 anos. Enormes desafíos temos por diante.
Como se pode reestrutura o Estado e acadar un crecemento económico nun breve espazo de tempo?
O que necesitamos agora é estabilidade política. Agora, os resultados da Asemblea Constituínte deron esperanzas para a estabilidade política. En segundo lugar, debe existir un forte liderado. Por riba de calquera outra cousa, aínda temos que encomezar a reestruturación do estado. Así que, como podemos pensar na economía? Prometéusenos durante os 30 anos de sistema Panchayat que se abordarían as necesidades do pobo, pero non puido facelo porque era un sistema político imposto polo réxime monárquico para servir aos seus propios intereses.
O sistema parlamentar de despois de 1990 creou unha especie de caos. Non existía unha visión política clara nin podía ofrecer nada. Durante este período de transición, será difícil pensar na prosperidade economía. Só podemos pensar no crecemento económico no período posterior á Asemblea Constituínte. Este mandato acaba de abrir as portas a un futuro para o Nepal. Agora, o traballo é obter o apoio de todos os partidos políticos e manter a estabilidade económica. Isto sería o comezo.
En segundo lugar, os recursos que temos son a terra, a auga, a selva, o campo e as persoas. Coido que a corto prazo non se terminarán os recursos, mais precisamos de apoio externo en tecnoloxía e coñecementos. Estou certo de que se traballamos realmente xuntos, podemos acadar un rápido crecemento económico en pouco tempo.
China adoptou unha política económica liberal. Acadou un notábel crecemento económico nos últimos 30 anos. En que medida pensa que podemos seguir o modelo de China?
China eliminou o réxime feudal durante o período de Mao. Estabeleceu unha base sólida de crecemento económico. Podemos pensar nun rápido progreso económico do país cando nos liberemos do antigo sistema feudal. Coa inxección de novas tecnoloxías, estaremos sentando as bases do crecemento económico. Cando reestruturemos o Estado, e xunto coa participación do sector privado, será posíbel acadar un rápido crecemento económico. Aplicaríamos unha política económica de transición durante un período provisional, que consiste na asociación do público e do privado.
Actualmente estamos vendo un patrón de fuga de capitais. Como van deter isto?
Non podemos pensar no desenvolvemento deste país en ausencia de investimentos nacionais e estranxeiros. O desenvolvemento tecnolóxico ten a mesma importancia. Da nosa parte, temos que dar seguridade aos inversores e crear un entorno propicio para estes, sexan nacionais ou estranxeiros. E tamén coido que imos poder resolver as diferenzas entre os traballadores e a dirección. Sen resolver estas cousas, non poderemos crear unhas mellores condicións para os investimentos. En poucas palabras, recoñecemos a lexitimidade da participación dos traballadores na xestión.
En segundo lugar, temos que identificar as areas para os investimentos e crear as infraestruturas necesarias. Hai que centrarse nos sectores produtivos.
Aumentará a participación do Estado nas actividades económicas a partir de agora?
O estado debe desempeñar o papel de facilitador. O estado non pode intervir nas actividades comerciais. Alentarase aos inversores para aumentar a produtividade e xerar oportunidades de emprego.
Vimos, sobre todo desde a restauración da democracia en 1990, como os partidos políticos recompensaban aos seus cadros con postos de traballo na burocracia e noutros sectores. Como van planificar a reestruturación da burocracia e doutros sectores?
Debemos, a toda costa, reestruturar a burocracia e o poder xudicial, xa que sempre foron instrumentos da monarquía. Mais debemos seguir certas normas. Temos que reformar as forzas de seguridade coa integración do Exército de Liberación Popular e do Exército Nepalí, como parte do proceso de paz. Só se pode pensar en encetar o proceso de reestruturación despois de que se suprima a monarquía. Pero todo isto está aberto á discusión. Queremos reformar a burocracia e outros sectores dun xeito democrático.
Vostede afirmou que Nepal non precisaba dunhas forzas de seguridade numerosas. Mais se se vai integrar aos combatentes maoístas e ao exército, vai ficar un exército enorme. Pensa que Nepal necesita un gran Exército?
O número de efectivos das forzas de seguridade despois da integración superará os cen mil. Debemos reducir o número nun prazo longo. Coido que sería útil, no canto dun enorme exército, crear milicias para defender o país en tempo de guerra.
As enquisas dan un pobres resultados ao Partido Comunista do Nepal - Unificación Marxista Leninista. Prevé un único partido comunista nun futuro próximo?
Até hai pouco, existían tres forzas políticas: os monárquicos, os socialdemócratas (que representan á burguesía) e os de esquerda. Coido que só existirán dúas forzas nun futuro: o Congreso Nepalés, que representa aos ricos, e a esquerda, que representa aos pobres. O Congreso Nepalés ten a súa propia postura política. Non vai perder a súa identidade, xa que ten unha clara visión da súa política.
Porén, o PCN-UML non ten ningunha posición política. Nin representa aos ricos, nin ás masas. É un eunuco malia que sigue a identificarse como un partido comunista. Perdeu a súa identidade. Non pode permanecer por máis tempo. Agora, o PCN(M) asentouse como o partido comunista. Darémoslles a benvida aos cadros do PCN-UML ao noso partido.
Canto tempo fará fallar para o proxecto dunha nova constitución?
Tardarase aproximadamente dous anos. Mais o xeito de proceder vai depender tamén das outras forzas políticas. Temos que rematar a nova constitución canto antes de xeito que nos podamos centrar na economía.
Algúns coidan que os maoístas van manter a monarquía como unha institución cerimonial. Que pensa?
O que sorprende é que algúns pensen que imos manter a monarquía, cando xa deixou de existir. Non está en cuestión a fin da monarquía. Fixemos algúns achegamentos con nacionalistas monárquicos. Mais iso non significa que vaiamos manter a monarquía. A monarquía xa deixou de existir nas nosas mentes.
Cando abandonara o rei o Palacio Narayanhiti?
O rei ten que saír do Palacio Narayanhiti inmediatamente despois de proclamar a república. É un acordo da alianza dos sete partidos. O rei abandonara o palacio xusto despois da primeira sesión da Asemblea Constituínte.
Ler entrevista Etiquetas: Asia |
|
|
|
|
|
| Protestas no Xapón contra a presenza dos militares norteamericanos
|
| 09/04/2008 |
Unha manifestación o 23 de marzo en Okinawa, Xapón, protestou pola presenza de militares estadounidenses na illa, despois da violación dunha nena de 14 anos por un marine. Os manifestantes lembraron outros crimes cometidos polos soldados dos EEUU, como o recente asasinato dun taxista polo que está acusado outro membro do exército ianqui.
Segundo a axencia Xinhua, a protesta foi organizada por asociacións de pais e nais, sindicatos e organizacións feministas. Malia a choiva e o vento, foron máis de seis milleiros de persoas as que se reuniron na cidade de Chatan para denunciar a presenza dos militares nesta illa xaponesa e a especial colaboración do goberno xaponés coa administración norteamericana, na maior demostración contra destes desde 1995, cando un grupo de soldados norteamericanos violaran a unha rapaza de 12 anos.
Máis de 40.000 soldados norteamericanos están destinados no Xapón, máis da metade en Okinawa.
Etiquetas: Asia |
|
|
|
|
|
| Manipulando imaxes sobre o Tíbet
|
| 02/04/2008 |
Michel Collon
Olle ben para esta fotografía "Soldados chineses disfrazados de monxes", que vostede viu ou verá pronto. Circula moito pola internet, con seguinte comentario: "Londres, 20 de marzo. O GCHQ, a axencia gobernamental de comunicacións que vixía á metade da poboación desde o espazo, confirmou a acusación do Dalai Lama segundo a cal soldados do Exército Popular de Liberación chinés, disfrazados de monxes, provocaron motíns que mataron e feriron a centos de tibetanos..."
Esta fotografía foi considerada unha proba concluínte, indignando a moita xente. Agora, volva ollar atentamente para a imaxe, e xoguemos aos sete erros...
Os 7 erros...
1. Algunha vez vira unha "foto-satélite" tomada con ese ángulo de visión?
2. Dinnos que os soldados se disfrazan de monxes para actuar como provocadores. Son tan estúpidos como para preparar esa operación secreta na rúa?
3. Dinnos que a fotografía é recente, pouco antes dos acontecementos. Que proba?
4. Interroguei a un amigo que coñece o Tíbet. Di que esta fotografía non puido ser tomada este 14 de marzo, baixo un sol primaveral, porque a primavera chegou ao Tíbet o 21 de marzo.
5. Dime que os tellados dos bici-taxis de Lhasa mudaron de cor a partir de 2005.
6. Tamén me di que estes uniformes dos policías non son utilizados desde hai tempo.
7. Xa que logo, houbo que facer unha pequena enquisa para descubrirmos unha realidade ben distinta.
De onde sae esta fotografía?
O certo é que a fotografía data do 2003. Durante a rodaxe dunha película, os monxes non quixeron facer de extras. Son os soldados quen se encargaron disto e na imaxe aparecen recibindo os seus uniformes de figurantes. Seica é unha práctica común alí. En calquera caso, nada que ver coas recentes imaxes de televisión que mostran a monxes exercendo a violencia e destruíndo tendas en Lhasa.
Era tan grotesca a manipulación que precisaba dunha verificación. Non fixo falla buscar moito, nunha páxina electrónica proindependentista pódese atopar a confirmación.O pé de foto di: "Este non é unha "táctica" inhabitual do goberno chinés, como se pode ver na contraportada do Informe Anual de 2003 do Centro Tibetano dos Dereitos Humanos. Esta fotografía foi tomada cando os monxes se negaron a participar como figurantes nunha película, e tiveron que ser os soldados quen fixeran de extras”.
Preguntados sobre esta manipulación, o webmaster da páxina respondeu que, pese a todo, asociara a imaxe co texto que acusaba aos chineses "co fin de amosar o tipo de trampas que os chineses empregaron nos motíns recentes". Que cada un opine sobre a deontoloxía xornalística desta xente.
Despois disto, esta imaxe foi utilizada por infinidade de grupos suprimindo este comentario para facer crer que a fotografía era recente e non era outra cousa que unha conspiración do exército chinés. A imaxe deu a vota ao mundo.
Fotos-satélites?
1. Non é a primeira vez que se pretende demostrar a verdade con fotografías-satélites. En 1990, os Estados Unidos aseguraron dispor de fotografías-satélites (que xamais mostraron) "probando" que Saddam Hussein ía invadir Arabia Saudita. Estes instrumentos tiveron e teñen moita importancia na manipulación da opinión. .
2. En 2003, os Estados Unidos difundiron fotografías-satélites que "probaron" que Iraq posuía armas de destrución masiva.
3. Máis recentemente volveron á carga contra Irán (silenciando o feito de que Israel posúe máis de 200 cabezas nucleares).
Unha imaxe pode mentir?
É o momento de lembrar que se pode mentir con imaxes. Sen ter que botar man das técnicas gráficas actuais, os grandes cineastas, como Chris Marker, demostraron que cun simple comentario poden facer críbel calquera imaxe. De feito, a imaxe soa non nos di:
1. Cando e onde se fixo.
2. O que mostra verdadeiramente.
3. O que agocha.
Calquera de nós puido ser vítima deste tipo de imaxes nos pasado. Cada un de nós terá a súa opinión sobre o Tíbet, tratando de verificar todas as versións, estudando os intereses en xogo de ambas as dúas partes, particularmente de George Bush, tan admirado polo Dalai Lama. Mais, en calquera caso, temo dereito a unha información non manipulada. Suxerimos ás persoas que difundiron estas imaxes que difundan tamén a rectificación. Grazas pola súa atención.
Ler máis
Etiquetas: Asia |
|
|
|
|
|
| Feudalismo amigábel: O Mito do Tíbet
|
| 29/03/2008 |
Michael Parenti Traducido ao galego por Estoutras
I. Señores feudais e Lamas
Fronte ás paisaxes enchoupadas en sangue dos conflitos relixiosos, todas as relixións venden unha experiencia de paz interior e consolo, mais ningunha o fai tan ben como o budismo. Situándose no marcado contraste co salvaxismo intolerante doutras relixións, o budismo nin é fanático nin dogmático, ou así din os seus seguidores. Para moitos deles, o budismo non é tanto unha teoloxía como unha disciplina de meditación e investigación pensada para promover unha harmonía interior que nos guía por un correcto camiño vital. Xeralmente, o foco espiritual non está só nun mesmo, senón que tamén está no benestar dos outros. Un tenta afastarse de camiños egoístas para chegar a unha comprensión máis profunda con todas as persoas e as cousas. "O social enlaza co budismo", combinando a liberación individual coa acción social responsábel na procura dunha sociedade instruída.
Unha ollada a súa historia, porén, ensina que non todas as variantes do Budismo están libres do fanatismo doutrinal, nin libres de actividades violetas e explosivas tan características doutras relixións. En Sri Lanka recordan as lendarias e case sagradas historias sobre as vitoriosas batallas dos reis budistas de antano. No curso de século vinte, os budistas enfrontáronse violentamente entre eles e con comunidades non budistas en Tailandia, Birmania, Corea, Xapón, a India e outros lugares. En Sri Lanka, os combates entre os budistas Sinhaleses e os Tamil hindús cobráronse moitas vidas nos dous bandos. En 1998, o Departamento de Estado dos EEUU enumerou 30 dos grupos máis violentos dos mundo. Aproximadamente a metade eran relixiosos, especialmente islámicos, xudeus e budistas. (1)
En Corea do Sur, en 1998, miles de monxes da Chogye Budista pelexaron entre eles cos puños, pedras, bombas incendiarias e paus, en batallas que duraban semanas. Estaban competindo polo control da Orde, a maior de Corea do Sur, cun orzamento anual de máis de 9 millóns de dólares, varios millóns en propiedades e o privilexio de nomear a 1.700 monxes para diversos postos. Os enfrontamentos danaron os principais santuarios budistas, deixando a ducias de monxes feridos, moitos de gravidade. O resto dos coreanos amosaron o seu desprezo polos dous bandos, deixando claro que non lles interesaba quen se fixera co control, "empregarán as doazóns dos deus devotos para os seus luxosos edificios e os seus caros coches." (2)
Como en calquera relixión, as liortas entre distintas ou dentro da mesma seita budista son, a miúdo, alimentadas pola corrupción material e os desexos persoais de liderado. Por exemplo, en Nagano, Xapón, o Zenkoji, o prestixioso complexo de templos que alberga a seitas budistas desde hai máis de 1.400 anos, unha "noxenta batalla" encetouse entre Komatsu, o relixioso supremo, e o Tacchu, un grupo de templos nominalmente baixo o dominio de Komatsu. Os monxes Tacchu acusaban a Komatsu da venda de escrituras e debuxos do templo para o seu propio beneficio. Komatsu, pola súa banda, pretendía illar e castigar aos monxes críticos co seu liderado. O conflito durou cinco anos e acabou nos tribunais. (3)
Pero, e o Budismo Tibetano? Non é unha excepción a esta clase de liortas? E que se pode dicir da sociedade que axudaban a crear? Moitos budistas manteñen que, antes das medidas enérxicas de China en 1959, o vello Tíbet era un reino caracterizado pola espiritualidade e libre dos estilos de vida egoístas, o materialismo baleiro e os vicios que corrompen ás modernas sociedades industrializadas. Os medios de comunicación occidentais, os libros de viaxe, as novelas e as películas de Hollywood describiron a teocracia tibetana como un verdadeiro Shangri-La. O propio Dalai Lama afirmaba que "a penetrante influencia do budismo" no Tíbet, "entre os espazos abertos dun entorno impoluto deron como resultado unha sociedade consagrada á paz e á harmonía. Gozamos de liberdade e satisfacción." (4)
Unha lectura da historia do Tíbet suxire unha imaxe ben distinta. "O conflito relixioso era algo común no vello Tíbet", escribe un practicante budista occidental. "A historia desminte a imaxe do Tíbet coma un Shangri-La onde os lamas e os seus seguidores viven xuntos en tolerancia mutua e sen violencia. En efecto, a situación era moi diferente. O Vello Tíbet era moito máis parecido a Europa durante as guerras relixiosas da Contrarreforma." (5) No século XIII, o Emperador Kublai Khan creaba o primeiro Grande Lama, quen tiña que presidir a todos os lamas como fai o Papa cos bispos. Varios séculos máis tarde, o Emperador da China enviou un exército ao Tíbet para apoiar ao Grande Lama, un ambicioso home de 25 anos, que por aquel entón se daba o título de Dalai (Océano). Temos aquí unha ironía histórica: o primeiro Dalai Lama foi instalado polo exército Chinés.
As súas dúas previas "encarnacións" foron entón recoñecidas como as súas predecesoras, polo que o primeiro Dalai Lama se converteu no 3º Dalai Lama. Este 1º (ou 3º) Dalai Lama apoderouse dos mosteiros que non pertencían á súa seita. Pénsase que destruíu escrituras budistas que contradicían á súa reivindicación de divindade. O Dalai Lama que o sucedeu levaba unha vida sibarita, gozando de moitas amantes, celebrando festas cos seus amigos, e realizando outras actividades pouco acaídas para a encarnación dunha deidade. Por estas transgresións foi asasinado polos seus monxes. Durante 170 anos, malia ao seu recoñecido estatus de divindade, cinco Dalai Lamas foron asasinados por altos cargos relixiosos ou outros cortesáns. (6)
Durante centos de anos as seitas budistas tibetanas competiron entre elas en violentos conflitos inzados de execucións sumarísimas. En 1660, o 5º Dalai Lama tivo que enfrontarse a unha rebelión na provincia de Tsang, dominada pola seita rival Kagyu baixo o control do alto Lama coñecido como Karmapa. O 5º Dalai Lama avogou por un duro castigo para os rebeldes, ordenando ao exército mongol aniquilar a todos os homes e mulleres, e aos descendentes tamén "como ovos que escachan contra as rochas... En resumo, aniquilen calquera pegada deles, incluso os seus nomes." (7)
En 1792, moitos mosteiros Kagyu foron confiscados e os seus monxes obrigados a converterse á seita Gelug (a denominación do Dalai Lama). A escola de Gelug, coñecida tamén como os "Chapeus Amarelos", mostraba pouca tolerancia ou pouca boa vontade de mesturar as súas ensinanzas coas de outras seitas budistas. Unha das súas oracións tradicionais di: "Loámoste/ deus violento do Chapeu Amarelo/que reduces a gran/a grandes seres, altos funcionarios e a xente común/que contaminan e corrompen a doutrina do Gelug." (8)
Unha memoria dun xeneral tibetano do século XVIIIº describe loitas sectarias entre budistas tan brutais e sanguentas como podería ser calquera conflito relixioso. (9)
Todos estes anacos de lúgubre historia son esquecidos polos actuais seguidores occidentais do budismo tibetano.
As relixións sempre tiveron unha estreita relacións non só coa violencia senón coa explotación económica. De feito, a miúdo é a explotación económica quen require da violencia. Este é o caso da teocracia tibetana. Até 1959, cando por última vez un Dalai Lama preside o Tíbet, a meirande parte das terras de labranza estaban organizadas en fincas señoriais traballadas por servos. Estas fincas pertencían a dous grupos sociais: os ricos propietarios seculares e os ricos lamas teocráticos. Incluso un escritor simpatizante da vella orde recoñece que "unha grande parte dos terreos pertencían aos mosteiros, e moitos deles amasaban grandes riquezas". Moita desta riqueza era acumulada a través "da participación no comercio e a concesión de empréstemos." (10)
O mosteiro de Drepung era un dos maiores propietarios de terras do mundo, coas súas 185 fincas, 25.000 servos e 16.000 pastores. A riqueza dos mosteiros concentrábase nun pequeno número de altos lamas. A maior parte dos monxes vivían modestamente e non tiñan acceso directo ás riquezas. O propio Dalai Lama "vivía luxosamente nas mil estancias repartidas entre os catorce pisos do Palacio Potala." (11)
Aos líderes non relixiosos tampouco lles ía mal. Un notábel exemplo foi o comandante en xefe do exército tibetano, un membro do Gabinete do Dalai Lama, quen posuía 4.000 quilómetros de terras e 3.500 servos. (12) O vello Tíbet foi terxiversado por algúns admiradores occidentais, que falaban del como "unha nación que non requiría de forzas de seguridade porque os seus habitantes cumprían voluntariamente as leis do karma." (13) O certo é que o exército profesional, aínda que pequeno, actuaba principalmente como unha xendarmería para os propietarios, protexendo ás súas terras e atrapando aos servos fuxitivos.
Moitos dos rapaces eran collidos das súas familias campesiñas para levalos aos mosteiros onde se lles preparaba para ser monxes. Unha vez no mosteiro, ficaban unidos a el para toda a vida. Tashì-Tsering, un monxe, informa de que era cotiá que os nenos fosen maltratados sexualmente nos mosteiros. El mesmo foi vítima de repetidas violacións desde os nove anos. (14) As propiedades monásticas tamén recrutaban a nenos de por vida para a servidume doméstica, bailaríns e soldados.
No vello Tíbet había un número moi pequeno de granxeiros que subsistían como campesiños libres, e aproximadamente sobre unhas 10.000 persoas formaban a clase media: familias de mercadores, tendeiros e pequenos comerciantes. O resto eran mendigos. Tamén había escravos, normalmente traballadores domésticos, que non posuían nada. Os seus descendentes nacían no escravismo. (15) A meirande parte da poboación rural era serva. Tratados pouco mellor cós escravos, os servos non recibían escolaridade nin asistencia médica, estando sometidos á obriga de por vida de traballar as terras do señor -ou a terra do mosteiro- sen paga, para reparar as casas do señor, carrexar as súas colleitas, e recoller a súa leña. (16) Os seus amos dicíanlles o que tiñan que cultivar e os animais que tiñan que criar. Non podían casar sen o consentimento do seu señor ou lama. E os seus propietarios podían separalos facilmente das súas familias mandándoos a traballar a terras afastadas. (17)
Como nun sistema libre de traballo e a diferenza do escravismo, os señores non tiñan ningunha responsabilidade no mantemento dos seus servos e non máis interese na súa supervivencia que na dun anaco de propiedade. Os servos tiñan que sobrevivir polos seus medios. E como nun sistema escravista, os servos estaban amarrados aos seus donos, garantindo unha man de obra fixa e permanente, que non podía organizarse, que podía ser golpeada e que podían ser trasladados onde o amo quixera. Os señores feudais tiñan o mellor destes dous sistemas.
Unha moza de 22 anos, ela mesma unha serva fuxida, afirmou: "As rapazas servas bonitas eran usualmente collidas polos señores e utilizadas como escravas domésticas e para o que eles quixeran"; "eran tan só escravas sen dereitos." (18) Precisaban de autorización para ires a calquera lugar. Os terratenentes tiñan autoridade legal para capturar a quen intentase fuxir. Un fuxido de 24 anos viviu a intervención chinesa como unha "liberación". Testemuñou que baixo a servidume estaba sometido a un incesante traballo, á fame, e ao frío. Após a súa terceira fuxida sen éxito foi golpeado brutalmente polos gardas do señor feudal até que sangrou pola boca e o nazis. Entón botaron alcohol e sosa cáustica nas súas feridas para aumentar o sufrimento. (19)
Os servos tiñan que pagar impostos por casar, polo nacemento dun fillo e polas mortes dalgún membro da familia. Tamén por plantar unha árbore e por conservar algún animal. Tamén pagaban impostos polos festivais relixiosos, por bailar ou tocar o tambor, por ser encarcerados e por ser liberados da prisión. Os que non atopaban traballo debían pagar impostos por estar desempregados, e se viaxaban a outra aldea para procurar traballo debían pagar unha taxa. Os mosteiros prestaban diñeiro aos que non podían pagar cun interese que ía do 20 ao 50 por cento. Algunhas débedas transmitíanse de pais a fillos e a netos. Aqueles que non podían cumprir coas súas débedas corrían o risco de ser encerrados. (20)
As ensinanzas da teocracia relixiosa reforzaban a súa posición de clase. Aos pobres e aflixidos ensinábanlle que eles eran responsábeis dos seus problemas por mor das súas pecaminosas vidas anteriores. Xa que logo, debían aceptar a súa miserábel existencia actual como expiación kármica que anticipaba unha mellor sorte na súa futura vida. O rico e poderoso trababa a súa boa fortuna como unha retribución polas súas virtudes nas vidas pasadas e presente.
Os servos tibetanos eran algo máis que vítimas supersticiosas, cegas da súa propia situación de opresión. Como xa vimos, algúns fuxían; outros resistían abertamente, ás veces padecendo consecuencias espantosas. No Tíbet feudal, a tortura e a mutilación -incluíndo os ollos e a lingua- eran os castigos favoritos contra os ladróns, os servos fuxidos ou os resistentes. Viaxando polo Tíbet nos anos 60 do pasado século, Stuart e Roma Gelder entrevistaron a un antigo servo, Tsereh Wang Tuei, quen roubara dúas ovellas propiedade dun mosteiro. Sacáronlle os ollos como castigo, ademais de mutilarlle unha man até deixala inservíbel. Explicou que xa non era budista: "Cando un santo lama ordenou que me cegaran comprendín que non hai nada bo na relixión." (21) "Os paralelismos entre o Tíbet e a Europa medieval son impresionantes", conclúe Tom Grunfeld no seu libro sobre o Tíbet. (22)
En 1959, Anna Louise Strong visitou unha exposición de maquinaria de tortura utilizada polos señores feudais tibetanos. Había alxemas de todos os tamaños, incluíndo algunhas pequenas para os nenos, e todo tipo de instrumentos para amputar narices e orellas, extraer ollos, fracturar mans e pernas. Había ferros para marcar, látegos e accesorios especiais para destripar. A exposición presentaba fotografías e testemuños de vítimas que foran cegadas, paralizadas ou sufrían amputacións por roubar. Por exemplo, o testemuño dun campesiño ao que lle fracturaran as mans por se negar a que o seu señor collese á súa muller. Había fotografías de militantes comunistas co nariz e os beizos superiores arrincados, ou a fotografía dunha muller violada tamén sen nariz. (23)
Anteriores viaxeiros ao Tíbet tamén fixeran comentarios sobre o despotismo teocrático. En 1895, un inglés, o Doutor A. L. Waddell, escribía que o pobo estaba baixo a "intolerábel tiranía dos monxes" que "elaboraron supersticións sobre o demo para atemorizar á xente". En 1904, Perceval Landon describía o poder do Dalai Lama como "unha máquina de opresión". Nesta mesma época, outro viaxeiro inglés, o Capitán W.F.T. O'Connor, relataba que "os grandes terratenentes e os relixiosos... exercen nos seus respectivos dominios un poder despótico que non coñece a clemencia", mentres que o pobo é "oprimido polo máis monstruoso medre do monacato e o traballo sacerdotal". O poder tibetano "inventa degradantes lendas e estimula un espírito de superstición" entre o pobo tibetano. En 1937, outro visitante, Spencer Chapman, escribiu: "O monxe lamaísta non dedica o seu tempo a atender á xente ou a educala... O mendigo non existe para o monxe. O coñecemento é un privilexio ben gardado nos mosteiros, utilizándoo para aumentar influencia e riqueza." (24) Por moito que desexemos que fose doutra forma, a teocracia feudal do Tíbet non era máis que un afastado pranto, alimentado e idealizado polos proselitistas occidentais do budismo.
II. Secularización vs. Espiritualidade
Que sucedeu no Tíbet despois de que os comunistas chineses entraran no país en 1951? O tratado dese ano proporcionaba un autogoberno manifesto baixo o poder do Dalai Lama mais dándolle o control militar a China así como o dereito exclusivo a dirixir as relacións exteriores. Aos chineses tamén lle concedía un papel directo na administración interna "para promover reformas sociais". Entre os primeiros cambios que puxeron en marcha foi reducir os tipos de interese dos empréstemos, e construír uns cantos hospitais e estradas. No comezo, actuaron a modo, confiando principalmente na persuasión para levar adiante a reconstrución. Ningunha propiedade aristocrática ou monástica foi confiscada, e os señores feudais continuaron o seu reino sobre un campesiñado atado desde moitos séculos antes. "Contrariamente á crenza popular no Oeste", reivindica un espectador, os chineses "tiveron o coidado de amosar respecto pola cultura e relixión tibetanas." (25)
No curso dos séculos, os señores tibetanos e os lamas viran aos chineses vir unha e outra vez, e goazaban de boas relacións co Xeneralísimo Chiang Kaishek e o poder reaccionario do Kuomintang na China. (26) A aprobación do goberno do Kuomintang era precisa para validar a elección do Dalai. Cando o actual Dalai Lama se instalou en Lhasa, foi cunha escolta armada das tropas chinesas e a asistencia dun ministro chinés, de acordo coas vellas tradicións. O que anoxaba aos señores e lamas tibetanos ao comezo dos anos 50 era que estes chineses eran comunistas. Sería só cuestión de tempo, temían, que os comunistas comezaran a impoñer os seus esquemas de colectivismo igualitarista no Tíbet.
As cousas estouparon entre 1956 e 1957, cando bandas armadas tibetanas tendían unha emboscada a efectivos do Exército Popular de Liberación Chinés. O levantamento contou coa inestimábel axuda da Axencia Central de Información (CIA), incluíndo adestramento militar, campos de apoio no Nepal, e numerosas pontes aéreas. (27) Namentres, nos Estados Unidos, A American Society for a Free Asia, unha das moitas creacións da CIA, daba a coñecer intensamente a causa da resistencia tibetana, co irmán maior do Dalai Lama, Thubtan Norbu, xogando un activo papen nesta organización. O segundo irmán maior do Dalai Lama, Gyalo Thondup, comandou unha operación de intelixencia da CIA xa en 1951. Consistía na posta en marcha dunha guerrilla adestrada pola CIA cuxos membros foron lanzadas en paracaídas dentro do Tíbet. (28)
Moitos comandos e axentes tibetanos que a CIA introduciu no Tíbet eran xefes de grupos aristócratas ou fillos dos xefes. Do 90 por cento deles non se volveu ter novas, e segundo informes da propia CIA probabelmente fosen capturados ou asasinados. (29) "Moitos lamas e membros laicos da elite, así como boa parte do exército tibetano uniuse ao levantamento, mais a meirande parte da poboación non o fixo, asegurando o seu fracaso", escribe Hugh Deane. (30) No seu libro sobre o Tíbet, Ginsburg e Mathos chegan a unha conclusión semellante: "Polo que podemos saber, a xente común de Lhasa e do rural non se uniu á guerra contra China cando esta comezaba e buscaba estenderse". A resistencia derrubouse eventualmente.
Independentemente dos posíbeis males e novas opresións que introduciran os chineses despois de 1959, eles suprimiron realmente o escravismo e o sistema de servidume tibetano de traballo. Eliminaron moitos dos impostos, puxeron en marcha proxectos de traballo, e reduciron enormemente o desemprego e a mendicidade. Construíron escolas laicas, rachando así o monopolio educativo dos mosteiros. E instalaron auga corrente e dispositivos de electricidade en Lhasa. (32)
Heinrich Harrer (máis tarde revelado do seu posto por saltar á luz que fora sarxento das SS hitlerianas) escribiu un libro, que foi un éxito de vendas, sobre a súa experiencia no Tíbet, e que foi popularizado por Hollywood na grande pantalla. Divulgou que os tibetanos que se opuxeran aos chineses "eran sobre todo a nobreza, a nobreza media e os lamas; todos eles foron castigados a realizar as tarefas máis humildes, como traballar en camiños e pontes. Eran obrigados a limpar a cidade antes da chegada dos turistas." Tamén tiveron que vivir no campo, desde sempre reservado aos mendigos e vagabundos. Para Harrer estas son as claras evidencias do terríbel da ocupación chinesa. (33)
En 1961, as autoridades de ocupación chinesas expropiaron as fincas dos señores feudais e os lamas. Distribuíron miles de ferrados entre granxeiros e campesiños sen terra, reorganizándoos en centos de comunas. Entregaron o antigo gando da nobreza a colectividades de pastores pobres. Producíronse moitas melloras na agricultura e gandería, como na reprodución do gando, a introdución de novas variedades de verduras e cereais, ou os avances na irrigación; medidas todas que conduciron a un medre da produción agraria. (34)
Moitos campesiños seguían a ser tan relixiosos coma sempre, facendo doazóns ao clero. Pero os monxes aos que ingresaran de pequenos nas ordes relixiosas podían renunciar agora libremente á vida monástica, e eran miles os que o facían, especialmente os máis novos. O clero restante vivía dos modestos estipendios do goberno e dos ingresos extras gañados oficiando servizos relixiosos como oracións, vodas ou funerais. (35)
O Dalai Lama e o seu asesor e irmán menor, Tendzin Choegyal, afirmaban que: "máis de 1.200.000 tibetanos morreron como resultado da ocupación chinesa." (36) O censo oficial de 1953 -seis anos antes das enérxicas medidas chinesas- rexistraba unha poboación total no Tíbet de 1.274.000 persoas. (37) Outros cálculos aumentan esta cifra aos dous millóns. Se os chineses mataran a 1.200.000 ao comezos dos anos 60, case todo o Tíbet estaría despoboado, transformado nun campo de exterminio inzado de tumbas e fosas comúns, das que non temos ningunha constancia. As diseminadas forzas chinesas no Tíbet non poderían rodear, atrapar e exterminar a moita xente malia que dedicaran o tempo exclusivamente a ese cometido.
As autoridades chinesas afirman que acabaron coas malleiras, mutilacións e amputacións como forma de castigo criminal. Porén, eles mesmos foron acusados de actos de brutalidade por tibetanos no exilio. As autoridades admiten "erros" especialmente entre 1966 e 1976 durante a Revolución Cultural cando a persecución das crenzas relixiosas acadou altas cotas tanto no Tíbet como na China. Despois do levantamento de finais dos 50, foron encarcerados miles de tibetanos. Durante o Gran Salto Cara Adiante impúxose unha colectivización forzosa ao campesiñado tibetano, provocando, ás veces, desastrosos efectos na produción. A finais dos 70, comezou a relaxar os seus controles "tratando de desfacer o dano causado durante as dúas décadas". (38)
En 1980, o goberno chinés iniciou reformas deseñadas, segundo informaron, para conceder un maior grao de autonomía ao Tíbet. Permitiuse o cultivo de leiras particulares, vender o superávit da colleita, decidir que sementar, e posuír iacs e ovellas. A comunicación co exterior legalizouse, e tamén se suavizaron os controis na fronteira para permitir a visitas aos tibetanos exiliados na India e no Nepal. (39) Durante os anos 80 moitos dos lamas principais comezaron a facer viaxes constantes entre as comunidades no exilio e o Tíbet, "restaurando os seu mosteiros no Tíbet e axudando a revitalizar o budismo." (40)
Desde o 2007 o budismo tibetano ampliou as súas actividades, sendo tolerado pola administración. Permitíanse as peregrinacións relixiosas e outras formas de adoración, aínda que dentro de certos límites. Todos os monxes tiñan que asinar unha promesa de lealdade pola cal se comprometían a non utilizaren a súa posición relixiosa para fomentar a secesión ou a disidencia. Mostrar imaxes do Dalai Lama era ilegal. (41)
Nos anos 90, o Han, o grupo étnico que forma o 95 por cento da inmensa poboación chinesa comezou a trasladarse nun número considerábel ao Tíbet. Nas rúas de Lhasa e Shigatse, os sinais de colonización Han son doadamente visíbeis. Os chineses controlan as fábricas e moitas das tendas e postos de venda. Construíronse altos edificios de oficinas e grandes centros comerciais con fondos que puideron ter mellor destino en plantas de purificación da auga e na vivenda. Dirixentes chineses no Tíbet demasiado a miúdo ven aos seus veciños como atrasados ou preguiceiros, necesitados de desenvolvemento económico e de "educación patriótica". Durante os anos 90, os funcionarios tibetanos sospeitosos de ter simpatías nacionalistas foron purgados da administración, e renaceron as campañas para desacreditar ao Dalai Lama. Presuntamente, tibetanos acusados de realizar actividades separatistas e involucrados na "subversión política" eran arrestados, encarcerados e condenados a traballos forzosos. Algúns permanecían en situación de detención administrativa sen o suficiente alimento e auga, sen mantas, ameazados e outros malos tratos. (42)
A cultura, a historia tibetanas, e por suposto a relixión son descoidadas nas escolas. Os materiais educativos, malia que traducidos ao tibetano, céntranse principalmente na historia e cultura chinesas. As leis de planificación familiar chinesas limitan a tres o número fillos, nenos ou nenas, por familia. (As familias Han da China só poden ter un fillo, aínda que no rural poden ser dous se o primeiro nacemento é unha nena.) Se unha parella tibetana supera o límite de tres fillos, ao resto de fillos poden negarlles praza nas garderías infantís, asistencia sanitaria, aloxamento e educación. Estas sancións impóñense de forma irregular, variando segundo o distrito. (43) Ningún destes servizos, é necesario lembralo, existía antes da chegada dos chineses.
Para os lamas ricos e os señores feudais, a intervención comunista foi unha catástrofe absoluta. A meirande parte deles fuxiron ao estranxeiro, como fixo o propio Dalai Lama, onde eran axudados pola CIA. Algúns descubriron con horror que terían que traballar para gañarse á vida. Moitos, porén, fuxían deste destino. No curso dos anos 60, a comunidades tibetana no exilio embolsábase secretamente 1,7 millóns de dólares cada ano, coa CIA como benfeitor, segundo documentos feitos públicos polo Departamento de Estado en 1998. Cando estes documentos se publicaron, a propio entorno do Dalai Lama emitiu unha declaración na que admitía que recibira millóns de dólares da CIA durante a década dos 60 para enviar ao Tíbet grupos armados que debilitaran a revolución maoísta. O Dalai Lama recibía 186.000 dólares ao ano, converténdoo nun axente a soldo da CIA. Os servizos de intelixencia da India tamén o financiaron así como a outros exiliados tibetanos.
O Dalai Lama sempre se negou a dicir se el ou os seus irmáns traballaron para a CIA. A axencia tamén declinou facer comentarios. (44)
En 1995, o News & Observer of Raleigh, xornal de Carolina do Norte, publica unha fotografía na portada na que o Dalai Lama é abrazado polo integrista senador republicano Jesse Helms, e o titular é: "Budista cativa a heroe da dereita relixiosa". (45) En abril de 1999, xunto con Margaret Thatcher, o Papa Xoan Paulo II e o primeiro George Bush, o Dalai Lama apelou ao goberno británico para que liberara a Augusto Pinochet, o ex ditador fascista de Chile e antigo cliente da CIA, quen fora detido mentres visitaba Inglaterra. Instou a que se permitira que Pinochet volvera ao seu país no canto de obrigalo a ir ao Estado español onde era buscado para ser xulgado por crimes contra a humanidade.
No século XXI, mediante a Fundación Nacional para a Democracia e outras organizacións que semellan máis respectábeis que a CIA, o Congreso dos Estados Unidos continúa destinando 2 millóns de dólares a tibetanos na India, e máis millóns adicionais para "actividades democráticas" dentro da comunidade tibetana no exilio. Ademais destes fondos, o Dalai Lama recibe diñeiro do financeiro George Soros. (46)
Curiosa asociación a do Dalai Lama coa CIA e diversos personaxes reaccionarios mentres fala de paz, amor e non violencia. Realmente non se lle pode culpar dos abusos do antigo réxime tibetano, tendo tan só 25 anos cando marchou ao exilio. Nunha entrevista en 1994, declarou estar de acordo coa construción de estradas e escolas no seu país. Afirmou que o traballo de balde dos servos e certos impostos aos campesiños "eran extremadamente malos". Tamén renegaba do xeito no que a xente vivía coa presión das antigas débedas que, ás veces, pasaban de xeración en xeración. (47) Durante o medio século que viviu en Occidente, asegura, abrazou conceptos descoñecidos no antigo Tíbet como os dereitos humanos e a liberdade relixiosa. Incluso propuña unha democracia para o Tíbet, elaborando unha constitución escrita e poñendo en marcha unha asemblea representativa. (48)
En 1996, o Dalai Lama emitiu unha declaración digna de sobresaltar a toda a comunidade tibetana no exilio. Nela podemos ler: "O marxismo fúndase nos principios morais, mentres que o capitalismo se preocupa só dos beneficios". O marxismo fomenta "a utilización xusta dos medios de produción", preocupándose "do porvir das clases traballadoras" e "das vítimas da explotación. Por estas razóns, síntome atraído por este sistema, e... coido que son medio marxista e medio budista". (49)
Pero tamén enviou unha mensaxe tranquilizadora "aos que viven na abundancia": "É unha cousa boa ser rico... Os froitos do presente son a proba da súa xenerosidade pasada". E para o pobre manda este consello: "Non hai ningunha boa razón para amargarse e rebelarse contra os que teñen as propiedades e as riquezas... É mellor desenvolver unha actitude positiva". (50)
No 2005, o Dalai Lama asinaba unha declaración moi anunciada xunto con outros dez premios Nobel defendendo o "inalienábel e fundamental dereito humano" dos traballadores do mundo para formar sindicatos e protexer os seus intereses, en concordancia coa Declaración Universal dos Dereitos Humanos. En moitos países "este dereito fundamental está pouco protexido e nalgúns está prohibido explicitamente ou suprimido brutalmente", di a declaración. Burma, China, Colombia, Bosnia, e outros poucos países foron sinalados como os máis infractores. Incluso os Estados Unidos "fracasa na protección do dereito dos traballadores a formar sindicatos e á negociación colectiva. Millóns de traballadores norteamericanos carecen dunha protección legal para crear sindicatos..." (51)
O Dalai Lama tamén apoiaba a eliminación das tradicionais eivas que impedían as monxas tibetanas recibir educación. Cando chegaron ao exilio poucas monxas eran quen de ler ou escribir. No Tíbet as súas actividades estaban centradas na oración e nos cantos. Mais no norte da India empezaron a ler a filosofía budista e a estudar a teoloxía, actividades exclusivas para os monxes no antigo Tíbet. (52)
En novembro de 2005, ofreceu unha conferencia na Universidade de Stanford baixo o título de "O Corazón da Non Violencia". Abstívose de condenar todo tipo de violencia. Non hai que condenar as accións violentas que buscaban reducir un sufrimento futuro, afirmou, citando a Segunda Guerra Mundial como un digno esforzo por protexer a democracia. Que pasa coa carnicería e a destrución masiva en Iraq, unha guerra condenada pola meirande parte do mundo -incluso polo conservador papa- como unha manifesta violación do dereito internacional e un crime contra a humanidade? O Dalai Lama estaba indeciso: "A guerra de Iraq ... é moi cedo para dicir se é correcta ou non". (53) Antes xa expresara o seu apoio ás intervencións norteamericanas contra Iugoslavia e Afganistán. (54)
III. Adeus feudalismo teocrático
Como o mito de Shangri-La, no vello Tíbet a xente vivía nunha pracenteira e tranquila simbiose cos seus señores monásticos e feudais. Ricos lamas e monxes pobres, adiñeirados terratenentes e servos miserentos, todos vivían xuntos, axudándose mutuamente nun reconfortante bálsamo de espiritualidade e paz.
Isto lembra a imaxe idealizada da Europa feudal presentada por católicos conservadores dos nosos días como G. K. Chesterson e Hilaire Belloc. Para eles, a cristiandade medieval foi un mundo de campesiños felices que vivían nun profundo vínculo espiritual coa igrexa, baixo a protección dos seus señores. (55) Convídasenos, outra volta, a aceptar unha historia particular afastada da horríbel realidade. Isto equivale a aceptala tal como é presentada pola súa clase privilexiada, por aqueles que se beneficiaron dela. A imaxe de Shangri-La de Tíbet non ten máis semellanzas coa realidade histórica que a imaxe idealizada da Europa do medievo.
Vista a crúa realidade, o vello Tíbet confirma o que expresei nun libro anterior, a cultura é calquera cousa menos neutral. A cultura pode funcionar como disfrazo que lexitima as grandes inxustizas, beneficiando a unha parte privilexiada da sociedade a costa da maioría. (56) No Tíbet feudal teocrático, os poderosos manipulaban a cultura tradicional para alimentar a súa propia riqueza. A teocracia asociaba o pensamento rebelde coa influencia satánica. Propagaban a idea da superioridade dos propietarios e a falta de mérito dos campesiños. O rico era representado como merecedor dunha boa vida, ao contrario que o pobre, merecedor de padecementos. O destino marcado por Deus residía nas virtudes ou nos pecados cometidos en vidas pasadas.
Eran os lamas hipócritas que predicaban unha cousa e crían secretamente noutra? É máis probábel que estiveran unidos sinceramente a unhas crenzas que producían tan bos resultados para eles. Unha teoloxía que apoiaba os seus privilexios materiais favorecía a sinceridade dos seus pastores.
Poderíase dicir que nós, habitantes do mundo moderno laico, non podemos comprender as ecuacións de felicidade e dor, satisfacción e costume, que caracterizan a sociedades máis "espirituais". Pode ser certo, e pode explicar a razón pola que algúns idealizan estas sociedades. Porén, un ollo arrincado é un ollo arrincado; unha malleira é unha malleira e a terríbel explotación dos servos e escravos sigue a ser unha brutal inxustiza clasista, sen importar canto se queira embelecer culturalmente todo isto. Existe unha diferenza entre un lazo espiritual e a escravitude humana, incluso cando os dous coexisten.
Moitos tibetanos queren que o Dalai Lama volva ao seu país, mais semella que son poucos os que queren un regreso á orde social que representaba. Un artigo de 1999 no Washington Post sinala que o Dalai Lama continúa a ser venerado no Tíbet, pero... poucos tibetanos saudarían o retorno dos corruptos grupos aristocráticos que fuxiron canda el en 1959 e que inclúen a boa parte dos seus asesores. Moitos agricultores tibetanos, por exemplo, non teñen ningún interese en devolver aos terratenentes as terras que obtiveron grazas á reforma agraria chinesa. Os antigos escravos do Tíbet din que eles tampouco queren que os seus antigos amos volvan ao poder. "Xa vivín esa vida unha vez", dixo Wangchuk, un antigo escravo de 67 anos que leva ás súas mellores roupas para a súa peregrinación anual a Shigatse, un dos lugares santos do budismo tibetano. Afirmou que adoraba ao Dalai Lama, mais engadiu: "Pode ser que non sexa libre baixo o comunismo chinés, pero me vai mellor que cando era escravo." (51)
Debemos decatarnos de que o Dalai Lama non é o único alto lama elixido na infancia como unha reencarnación. Reencarnacións de lamas ou tulkus -profesor espiritual de especial pureza elixido para reencarnarse unha e outra vez- poden atoparse presidindo a maioría dos principais mosteiros. O sistema de tulku é exclusivo do budismo tibetano.
O primeiro tulku era un lama coñecido como Karmapa, tres séculos antes da aparición do primeiro Dalai Lama. O Karmapa é o líder dunha tradición budista tibetana coñecida como Karma Kagyu. O medre da seita Gelug, encabezada polo Dalai Lama, levou a unha rivalidade político-relixiosa co Kagyu que dura cincocentos anos e continúa hoxe dentro da comunidade tibetana no exilio. Que a seita Kagyu crecera enormemente, abrindo uns seiscentos novos centros por todo o mundo nos últimos trinta e cinco anos, tampouco axudou a apagar o conflito.
A procura dun tulku, dinos Erik Curren, non foi sempre o camiño espiritual descrito nas películas de Hollywood. "Algunhas veces os funcionarios monásticos querían a un neno dunha familia nobre local para conseguir máis autoridade para o mosteiro. Outras veces querían a un neno dunha familia de clase baixa para que esta non tivera menos capacidade de influencia sobre o rapaz." Noutras ocasións "un comandante local, o emperador chinés ou incluso o goberno do Dalai Lama en Lhasa impuñan o tulku a un mosteiro por razóns políticas." (58)
Este puido ser o caso na selección do 17 Karmapa, cuxo mosteiro, no exilio, está situado en Rumtek, no estado indio de Sikkim. En 1993, os monxes da tradición Kagyu tiñan un candidato da súa propia elección. O Dalai Lama, xunto con varios líderes disidentes de Kagyu (e co apoio do goberno chinés!) apoiaban a outro candidato. Os monxes de Kagyu declararon que o Dalai Lama se excedera na súa autoridade ao intentar seleccionar a un membro da súa seita. "Nin o seu poder político nin a súa posición como lama da tradición Gelug lle dá o dereito a elixir o Karmapa, que é o líder dunha tradición diferente..." (59) Os líderes Kagyu insistiron: "O Dharma ensina a pensar por un mesmo. Un non ten que seguir ao seu profesor en todas as cousas, non importa o respectado que poida ser este profesor. Os budistas deberían respectar os dereitos humanos de outros pobos e a súa liberdade relixiosa." (60)
Esta polémica encetou un conflito que aínda perdura na comunidade tibetana no exilio. Motíns, intimidacións, ataques, listas negras, acoso, litixios, corrupción, e o saqueo do mosteiro de Karmapa en Rumtek por partidarios da facción de Gelug. Todo isto fixo que cando menos algún devoto occidental se preguntase se os anos de exilio non estaban acelerando a descomposición moral do budismo. (61)
O que está claro é que non todos os budistas tibetanos aceptan ao Dalai Lama como o seu mentor teolóxico e espiritual. Aínda que se refiren a el como o "líder espiritual do Tíbet", moitos ven nese título pouco máis que unha formalidade. A súa autoridade non vai alén da súa escola relixiosa, non nas tres restantes. "O mesmo que chamar ao presidente norteamericano 'líder do mundo libre' non lle outorga o poder para gobernar Francia ou Alemaña." (62)
Tampouco todos os exiliados tibetanos están namorados da teocracia de vella Shangri-La. Kim Lewis, que estudaba cun monxe budista en Berkeley, California, tivo a ocasión de falar extensamente con máis dunha ducia de mulleres tibetanas que vivían no mesmo edificio que o monxe. Cando lles preguntou que pensaban sobre regresar á súa terra, o sentimento foi unanimemente negativo. Nun primeiro momento, Lewis asumiu que esta reticencia tiña a ver coa ocupación chinesa, mais non tardou en decatarse de que era todo o contrario. Dicían que estaban sumamente agradecidas de "non ter que casar con catro ou cinco homes". As mulleres máis novas estaban encantadas de poder acceder a unha educación, non querían saber nada de ningunha relixión e non paraban de preguntarse por que os americanos eran tan inxenuos [sobre o Tíbet]. (63)
Notas:
1. Mark Juergensmeyer, Terror in the Mind of God, (Universidade de California, 2000), 6, 112-113, 157.
2. Kyong-Hwa Seok, "Korean Monk Gangs Battle for Temple Turf," San Francisco Examiner, 3 de diciembre de 1998.
3. Los Angeles Times, 25 de febreiro, 2006.
4. Dalai Lama citado en Donald Lopez Jr., Prisoners of Shangri-La: Tibetan Buddhism and the West (Chicago e Londres: Universidade de Chicago, 1998), 205.
5. Erik D. Curren, Buddha's Not Smiling: Uncovering Corruption at the Heart of Tibetan Buddhism Today (Alaya Press 2005), 41.
6. Stuart Gelder e Roma Gelder, The Timely Rain: Travels in New Tibet (Monthly Review Press, 1964), 119, 123; e Melvyn C. Goldstein, The Snow Lion and the Dragon: China, Tibet, and the Dalai Lama (Universidade de California, 1995), 6-16.
7. Curren, Buddha's Not Smiling, 50.
8. Stephen Bachelor, "Letting Daylight into Magic: The Life and Times of Dorje Shugden," Tricycle: The Buddhist Review, 7, primavera de 1998.
9. Dhoring Tenzin Paljor, Autobiography, citado en Curren, Buddha's Not Smiling, 8.
10. Pradyumna P. Karan, The Changing Face of Tibet: The Impact of Chinese Communist Ideology on the Landscape (Lexington, Kentucky: Universidade de Kentucky, 1976), 64.
11. See Gary Wilson's report in Worker's World, 6 de febreiro de 1997.
12. Gelder e Gelder, The Timely Rain, 62 e 174.
13. Como escépticamente o anota Lopez, Prisoners of Shangri-La, 9.
14. Melvyn Goldstein, William Siebenschuh, e Tashì-Tsering, The Struggle for Modern Tibet: The Autobiography of Tashì-Tsering (Armonk, N.Y.: M.E. Sharpe, 1997).
15. Gelder e Gelder, The Timely Rain, 110.
16. Melvyn C. Goldstein, A History of Modern Tibet 1913-1951 (Berkeley: Universidade de California, 1989).
17. Anna Louise Strong, Tibetan Interviews (Peking: New World Press, 1959), 15, 19-21, 24.
18. Citado en Strong, Tibetan Interviews, 25.
19. Strong, Tibetan Interviews, 31.
20. Gelder e Gelder, The Timely Rain, 175-176; e Strong, Tibetan Interviews, 25-26.
21. Gelder e Gelder, The Timely Rain, 113.
22. A. Tom Grunfeld, The Making of Modern Tibet rev. ed. (Armonk, N.Y. e London: 1996), 9 e7-33 para unha visión xeral do Tibet feudal; ver tamén Felix Greene, A Curtain of Ignorance (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1961), 241-249; Goldstein, A History of Modern Tibet, 3-5; e Lopez, Prisoners of Shangri-La, passim.
23. Strong, Tibetan Interviews, 91-96.
24. Waddell, Landon, O'Connor, e Chapman son citados en Gelder e Gelder, The Timely Rain, 123-125.
25. Goldstein, The Snow Lion and the Dragon, 52.
26. Heinrich Harrer, Return to Tibet (New York: Schocken, 1985), 29.
27. See Kenneth Conboy and James Morrison, The CIA's Secret War in Tibet (Lawrence, Kansas: Universidade de Kansas, 2002); e William Leary, "Secret Mission to Tibet," Air & Space, Decembro 1997/Xaneiro 1998.
28. As relacións entre a CIA e o Dalai Lama e a súa familia, ver Loren Coleman, Tom Slick and the Search for the Yeti (Londres: Faber and Faber, 1989).
29. Leary, "Secret Mission to Tibet."
30. Hugh Deane, "The Cold War in Tibet," CovertAction Quarterly (1987).
31. George Ginsburg e Michael Mathos Communist China and Tibet (1964), citado en Deane, "The Cold War in Tibet." Deane afirma que o autor Bina Roy chega unha conclusión semellante.
32. See Greene, A Curtain of Ignorance, 248 e seguintes; e Grunfeld, The Making of Modern Tibet.
33. Harrer, Return to Tibet, 54.
34. Karan, The Changing Face of Tibet, 36-38, 41, 57-58; London Times, 4 de xullo de 1966.
35. Gelder and Gelder, The Timely Rain, 29 e 47-48.
36. Tendzin Choegyal, "The Truth about Tibet," Imprimis (publicación do Hillsdale College, Michigan), Abril 1999.
37. Karan, The Changing Face of Tibet, 52-53.
38. Elaine Kurtenbach, Associate Press report, 12 de febreiro de 1998.
39. Goldstein, The Snow Lion and the Dragon, 47-48.
40. Curren, Buddha's Not Smiling, 8.
41. San Francisco Chonicle, 9 de Janeiro de 2007.
42. Informe do International Committee of Lawyers for Tibet, A Generation in Peril (Berkeley Calif.: 2001).
43. International Committee of Lawyers for Tibet, A Generation in Peril, 66-68, 98.
44. En Mann, "CIA Gave Aid to Tibetan Exiles in '60s, Files Show," Los Angeles Times, 15 de setembro de 1998; e New York Times, 1 de outubro de 1998.
45. News & Observer, 6 de setembro de 1995, citado en Lopez, Prisoners of Shangri-La, 3.
46. Heather Cottin, "George Soros, Imperial Wizard," CovertAction Quarterly no. 74 (2002).
47. Goldstein, The Snow Lion and the Dragon, 51.
48. Tendzin Choegyal, "The Truth about Tibet."
49. The Dalai Lama in Marianne Dresser (ed.), Beyond Dogma: Dialogues and Discourses (Berkeley, Calif.: North Atlantic Books, 1996)
50. Estes comentarios pertencer a un libro do Dalai Lama citado en Nikolai Thyssen, "Oceaner af onkel Tom," Dagbladet Information, 29 de decembro de 2003.
51. "A Global Call for Human Rights in the Workplace," New York Times, 6 de decembro de 2005.
52. San Francisco Chronicle, 14 de xaneiro de 2007.
53. San Francisco Chronicle, 5 de novembro de 2005.
54. Times of India 13 de outubro de 2000; Samantha Conti's report, Reuter, 17 June 1994; Amitabh Pal, "The Dalai Lama Interview," Progressive, Xaneiro 2006.
55. The Gelders draw this comparison, The Timely Rain, 64.
56. Michael Parenti, The Culture Struggle (Seven Stories, 2006).
57. John Pomfret, "Tibet Caught in China's Web," Washington Post, 23 de xullo de 1999.
58. Curren, Buddha's Not Smiling, 3.
59. Curren, Buddha's Not Smiling, 13 e 138.
60. Curren, Buddha's Not Smiling, 21.
61. Curren, Buddha's Not Smiling, passim. Libros faborábeis a Karmaza ver Lea Terhune, Karmapa of Tibet: The Politics of Reincarnation (Wisdom Publications, 2004); Gaby Naher, Wrestling the Dragon (2004); Mick Brown, The Dance of 17 Lives (Bloomsbury 2004).
62. Erik Curren, "Not So Easy to Say Who is Karmapa," correspondencia, 22 de agosto de 2005, www.buddhistchannel.tv/index.php?id=22.1577,0,0,1,0.
63. Kim Lewis, correspondencia comigo, 15 de xullo de 2004.
Ler máis Etiquetas: Asia |
|
|
|
|
|
| Por que non irei á manifestación por Birmania
|
| 03/10/2007 |
O presente artigo, do autor de Imperialismo Humanitario, provocou unha marea de repulsa en parte da esquerda europea, como por exemplo a resposta de Jacques Richaud na páxina Changement de société. Tamén o autor publicou unha contrarréplica que podes ver aquí.
Jean BricmontMichelCollon.infoNon irei á manifestación, incluso sabendo que a situación en Birmania é horríbel, que a oposición ten toda a razón, etc., porque: 1. Coido que os progresistas deben esixir aos seus gobernos occidentais unha menor inxerencia nos asuntos internos doutros países. É un principio xeral, defendido por todo o movemento dos países non aliñados. Hai que reclamar menos sancións, non máis, e negar o uso dos dereitos humanos e da democracia como ferramenta de inxerencia. Non temos ningún medio de actuar directamente sobre a situación en Birmania, e todo o que se fai é reclamar ao goberno que, seguindo aos Estados Unidos, impoña máis sancións. A prioridade dos progresistas, na miña opinión, debería ser, nunha crise como esta, a de coñecer e dar a coñecer as opinións dos gobernos que se opoñen á hexemonía americana, por exemplo China, ou doutros países do terceiro mundo. 2. Desde o momento no que a "causa" é defendida polos Estados Unidos, e por todos os medios de comunicación dos países occidentais, como no seu tempo foron defendidos os rebeldes afganos (na época da URSS), Solidarnosc, ou Kurdos en Iraq ou os Kosovares, non precisa da axuda da miña modesta persoa. Prefiro reservar o meu tempo e os meus esforzos a causas que as grandes potencias non apoian: os palestinos, a oposición libanesa, os iraquís ou o dereito de Irán á enerxía nuclear. 3. Penso que sería unha "excelente iniciativa cidadá" boicotear deliberadamente as manifestacións ás que nos conviden os nosos medios de comunicación. Cando vemos á cantidade de manipulacións coas que nos bombardean, xogando cos bos sentimentos para que nos adhiramos á orde do día occidental do momento, a verdadeira resistencia consiste en comezar dicíndolles: Non. Por "manipulación" non quero dicir que a situación en Birmania non sexa terríbel, senón chamar a atención sobre a cuestión das prioridades. Por que centran o foco de atención en Birmania, onde non somos responsábeis, e non sobre Iraq, que é a maior catástrofe humanitaria do noso tempos (un millón de mortos e entre tres e catro millóns de refuxiados), e da que os nosos aliados son responsábeis? Para cando unha manifestación para pedir aos americanos que marchen do Medio Oriente, que deixen de ameazar a Irán e de defender a Israel? Podemos estar seguros que ningún medio de comunicación de masas sería favorábel a esta. Dirixir unha manifestación contra os nosos aliados e non contra os nosos 'inimigos' (China) tería, cando menos, o mérito da honradez. Etiquetas: Asia |
|
|
|
|
|
|
|
